0 Views

บทที่5

______ในฐานะทหารเล็กๆคนหนึ่ง… อา ไม่สิ… ตอนนี้เขาเป็นร้อยตรีแล้ว แม้ว่าจะเป็นยศระดับต่ำที่สุด แต่เมื่อเทียบกับทหารยศพันเอกที่เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็วแล้ว… เขาก็ยังรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ดี… ไม่นึกว่า แค่มียศทหารก็สามารถเดินเข้ามาในส่วนของผู้นำกองทัพบกได้ แต่ก็เป็นเพียงชื่อเรียกที่ดูดี อันที่จริงก็เป็นเพียงทหารเท่านั้น…

 

______วุ่นอยู่กับตู้เสื้อผ้าของตัวเองได้ครู่ใหญ่ ฉีหนานก็ต้องเศร้าใจที่พบว่า ตัวเองไม่มีเสื้อผ้าอะไรที่ดูดีเลย…

 

______ในฐานะคนที่เติบโตมาดีกว่าเด็กกำพร้าไร้บ้านเล็กน้อย… ฉีหนานนั้นนอกจากเงินเดือนที่ได้รับทุกเดือนแล้วก็ไม่มีรายได้อย่างอื่นเลย…

 

______จากการเก็บหอมรอมริบมาหลายปี ในบัญชีของเขากลับมีเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และสถานที่ตั้งของกองทัพทหารก็อยู่ไกลจากเมือง… จะสั่งซื้อจากอินเทอร์เน็ตก็ต้องใช้เวลา แต่ตัวเขาในตอนนี้แค่ 1 นาทีก็รอไม่ไหวแล้ว… อยากวิ่งไปที่สถานดูแลเงือก เพื่อหาว่าที่คู่ชีวิตของตัวเองตอนนี้เลย!

 

______“เฮ้อ… ไม่สนแล้ว! ยังไงเราที่ใส่ชุดเครื่องแบบก็หล่อมากอยู่แล้ว ก็เอาแบบนี้ล่ะกัน!” ฉีหนานเกาหัวอย่างกระวนกระวาย สุดท้ายก็ตัดสินใจใส่เครื่องแบบใหม่ของตัวเองไปยังสถานดูแลเงือกเลย…

 

______เดิมทีหน้าตาของเขาก็หล่อเหลามาก เมื่อสวมเครื่องแบบทหารก็ทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น หากไม่สามารถทำให้ชาวเงือกทั้งหมดลุ่มหลงได้ อย่างน้อยก็ควรสักสามสิบห้าตัว…

 

______อย่าสนที่เขาคุยโม้กับหัวหน้าหลิวเรื่องจะพาเงือกที่งดงามที่สุดกลับบ้านเลย… ที่จริงเขารู้อยู่แล้วว่า เป็นไปไม่ได้แน่นอน…

 

______บนโลกนั้นเต็มไปด้วยผู้มีอิทธิพลจำนวนมาก ไหนเลยที่ทหารเล็กๆคนหนึ่งอย่างเขาจะได้รับชาวเงือกที่งดงามที่สุดตนนั้นได้เล่า?

 

______(ลั่วซิวเจ๋อที่แทรกซึมผ่านเข้ามาอย่างง่ายดายจามเสียงดัง… เขามองค้อนเล็กน้อย ใครกำลังพูดถึงข้าอยู่กัน?)

 

______ฉีหนานไม่คิดโลภมาก… เขาหวังเพียงนางเงือกตัวน้อยที่อบอุ่น งดงามและอ่อนโยนสักตนก็พอ… ข้อเรียกร้องนี้คงไม่ยากกระมัง?

 

______(ฮัดเช้ย! ลั่วซิวเจ๋อจามเสียงดังอีกครั้ง เขาขมวดคิ้วได้รูป… จะต้องมีเจ้าโง่หน้าไหนนินทาลับหลังข้าอย่างแน่นอน ถ้าเจอตัวล่ะก็ คอยดูว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไรดี!)

 

______รีบจัดการธุระส่วนตัวด้วยความเร็วสูงสุด… ฉีหนานก็เห็นพี่ชายสุดหล่อคนหนึ่งในกระจก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มกว้าง เขายกกำปั้นขึ้นให้กำลังใจตัวเองในกระจก… “พยายามเข้า! จะต้องพาเงือกน้อยน่ารักแสนอ่อนโยนกลับมาด้วยให้ได้!”

 

______พี่ชายสุดหล่อในกระจกยังคงส่งยิ้มพราวระยับมาให้… รอยยิ้มของฉีหนานเผยให้ฟันสีขาวและอารมณ์ดีอกดีใจสุดขีด ก็จะเดินออกไปขึ้นรถซึ่งลอยได้เพื่อไปที่สถานดูแลเงือก…

 

______ฐานทัพของกองที่ 7 อยู่ห่างจากที่ตั้งของสถานดูแลเงือกไปไม่ไกลมาก ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงที่หมาย…

 

______ฉีหนานก้าวลงมาจากรถ จอภาพตรงทางเข้านั้นต้องวางควอนตัมคอมพิวเตอร์ของตัวเองลงไป…

 

______รัฐบาลโลกนั้นให้มนุษย์ทุกคนฝังไมโครชิพขนาดเล็กไว้ที่ข้อมือตั้งแต่เกิด… ไมโครชิพอันนี้จะบันทึกลักษณะ DNA จึงเป็นเครื่องยืนยันตัวตนของทุกคน…

 

______ควอนตัมคอมพิวเตอร์กับไมโครชิพ DNA จะมีระบบที่เชื่อมโยงถึงกันโดยตรง ข้อมูลข่าวสารทั้งหมดในไมโครชิพสามารถอ่านจากควอนตัมคอมพิวเตอร์ได้…

 

______เพียงแนบควอนตัมคอมพิวเตอร์ไปที่จอภาพจนเกิดแสงแวบหนึ่ง สถานะของฉีหนานและความดีความชอบที่มีอยู่ก็ส่งข้อมูลเหล่านี้ไปยังศูนย์คอมพิวเตอร์ของสถานดูแลเงือกอย่างรวดเร็ว… ดังนั้นจึงใช้ตรวจสอบคุณสมบัติของผู้ที่ต้องการเข้าไปด้านในได้…

 

______เนื่องจากชาวเงือกนั้นล้ำค่ามากและโลกใบนี้ก็ไม่เคยขาดคนที่หมดหวังและสิ้นคิดอยู่แล้ว… ในตลาดมืดมีการขายชาวเงือก แม้แต่การลักลอบนำชาวเงือกเข้ามาก็ไม่เคยหยุด… และเพราะการปราบปรามของรัฐบาลโลกทำให้มีน้อยลงมาก แต่ก็ไม่เคยหมดไป…

 

______ด้วยเหตุนี้ระดับการป้องกันของสถานที่แห่งนี้จึงสูงมาก ถ้าหากไม่สามารถผ่านการตรวจสอบของศูนย์คอมพิวเตอร์ล่ะก็… เหอๆ…  ดาวมรณะหรือคุกแห่งดวงดาวรอต้อนรับคุณแล้ว!

 

______ยศทหารของฉีหนานเพิ่งเกิดจากประสบการณ์การต่อสู้ที่เกิดขึ้นได้ยาก… แม้ยามเฝ้าประตูจะนึกสงสัยมากว่า ร้อยตรีเล็กๆคนหนึ่งจะได้รับความดีความชอบมากพอที่จะมายังสถานดูแลเงือกแห่งนี้ได้อย่างไรกัน? ทว่าประตูใหญ่ที่เปิดให้อย่างง่ายดายก็ทำให้พวกเขาพูดอะไรไม่ได้… ได้แต่ส่งสายตาอิจฉาริษยาส่งไปฉีหนานที่เดินเชิดหน้ายืดอก… เข้าไปยังแนวป้องกันชั้นที่ 2…

 

______เมื่อผ่านแนวป้องกันทั้ง 3 ชั้นแล้ว ด้วยประวัติพื้นฐานของฉีหนานทำให้เขาโดนเจ้าหน้าที่ของสถานดูแลเงือกตรวจสอบจนยับเยิน… เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่จึงต้องผ่านขั้นตอนพวกนั้น ครั้งต่อไปก็ไม่ต้องตรวจสอบเข้มงวดขนาดนี้แล้ว…

 

______สถานที่แห่งนี้ไม่ใหญ่มาก การดูแลของดาวเคราะห์อันห่างไกลไม่มีทางเทียบกับศูนย์ใหญ่ที่เมืองหลวงได้… แค่เพียงพอต่อการดำเนินการกับภาพรหัสพันธุกรรมชาวเงือกที่ไม่สมบูรณ์หรือก็คือ การสร้างชาวเงือกออกมา ซึ่งชาวเงือกเหล่านั้นจะมีระดับความเข้มข้นของเลือดที่ไม่สูงมาก…

 

______นักวิจัยในตอนแรกที่ค้นพบว่าชาวเงือกสามารถสืบพันธุ์ให้กับมนุษย์ได้ หลังจากนั้นยังพบลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง… แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจว่า เพราะเหตุใดทั้งๆที่ชาวเงือกเหมือนกันแต่กลับมีความเข้มข้นของเลือดไม่เหมือนกัน แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เผ่าเงือกที่มีความเข้มข้นของเลือดสูงก็จะให้กำเนิดเด็กที่มีคุณสมบัติดีมากยิ่งขึ้น…

 

______หรือก็คือ ในสถานดูแลเงือกนั้น เงือกที่มีความเข้มข้นของเลือดสูงจะได้รับการดูแลที่ดีกว่า…

 

______ฉีหนานไม่นึกหวังกับชาวเงือกระดับสูงขนาดนั้น สำหรับเขาแค่สามารถพาเงือกที่นิสัยอบอุ่นอ่อนโยนกลับได้ก็พอใจมากแล้ว… ระดับความเข้มข้นของเลือดสูงขนาดไหนก็เหลวไหลทั้งเพ… พูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ เขาไม่คาดหวังอะไรกับลูกของเขามาก… เพราะตัวเขาเป็นคนไร้ประโยชน์และห่วยแตกคนหนึ่ง ต่อให้เขาได้รับชาวเงือกที่ระดับความเข้มข้นของเลือดเต็มร้อย เด็กที่เกิดมาเกรงว่า ไม่อาจแข็งแกร่งได้หรอก…

 

______ตัวเขานั้นเคยชินกับประสบการณ์การโดนทุกคนดูถูกและรังเกียจแล้ว ได้แต่หวังไม่ให้ลูกของตนต้องประสบกับเหตุการณ์เดียวกันนี้…

 

______“นางเงือก… เงือกน้อยแสนน่ารักจ๋า… ผมมาแล้ว!”  ฉีหนานมองไปยังสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข2ที่อยู่ไม่ไกลแล้ว ก็อดถูมือไปมาไม่ได้…

 

______เขามองไปตามผนังโลหะมันวาวไปเรื่อยๆ และใช้แสงสะท้อนของผนังมันวาวนั้น มองสำรวจภาพลักษณ์ของตัวเองอย่างละเอียดอีกครั้ง…  อยากเจอนางเงือกแล้ว เขาจะต้องสร้างความประทับใจที่ดีที่สุดให้กับพวกเขาอย่างแน่นอน!

 

______“เฮอะ! ไอ้บ้านนอก…”

 

______ตอนนั้นเองที่ด้านหลังของเขามีเสียงที่ไม่เป็นมิตรดังขึ้น…

 

______เขาหันกลับไปมองบุรุษใบหน้างดงามหวานซึ้งผู้หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอย่างดูหมิ่น…

 

______ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบทหารโดยเครื่องหมายบั้งบนบ่าบ่งบอกถึงยศพันตรี บนหน้าอกยังมีเหรียญกล้าหาญรูปกางเขนส่องประกายแวววาว…

 

______เหรียญกล้าหาญรูปกางเขนนั้นเป็นรางวัลพิเศษที่มอบให้กับทหารซึ่งมีผลงานโดดเด่นในสงครามอวกาศ… หมายความว่า บุคคลตรงหน้าเขาเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน…

 

______หากกองทัพยังแบ่งระดับชั้นออกไปอีก ฉีหนานที่เป็นเพียงทหารลาดตระเวนคงอยู่ระดับต่ำสุดอย่างไม่ต้องสงสัยเลย …

 

______เมื่อเทียบกับตำรวจบนโลกแล้ว พวกเขาก็ดีกว่าเล็กน้อย… แต่เมื่อเทียบกับกองทหารรักษาการณ์หรือกองกำลังพิทักษ์ดวงดาวแล้วเหมือนฟ้ากับดินเลยทีเดียว…

 

______ตอนนี้มาตรฐานการเกณฑ์ทหารของพวกเขาสามารถบอกถึงความสามารถได้เลย… กองทหารลาดตระเวนนั้นแค่มีร่างกายระดับ D และพลังจิตระดับ F ก็สามารถบังคับหุ่นยนต์พื้นฐานได้ แต่กองทหารรักษาการณ์นั้นต้องมีสมรรถภาพร่างกายระดับ C และพลังจิตระดับ D ก็จะสามารถควบคุมหุ่นยนต์ได้ดีขึ้น…

 

______ส่วนกองกำลังพิทักษ์ดวงดาวยิ่งไม่ต้องพูดถึง… ต้องมีสมรรถภาพร่างกายระดับ B และพลังจิตระดับ C ถึงจะสามารถรับรองฝีมือการควบคุมหุ่นยนต์ เพื่อการต่อสู้ในอวกาศอย่างเต็มที่ถึงขีดสุด มิฉะนั้นอย่าว่าแต่จะปกป้องดาวเคราะห์เลย มันคือการเดินไปให้พวกโจรสลัดอวกาศเชือดเล่นซะมากกว่า…

 

______เนื่องจากทั้ง 3 กองมีมาตรฐานในการเกณฑ์ทหารที่ไม่เหมือนกัน ดังนั้นกองกำลังพิทักษ์ดวงดาวที่มีมาตรฐานสูงสุดจึงดูถูกพวกเขาว่า กองทหารลาดตระเวนเป็นที่เก็บรวบรวมขยะ… ทำให้กองทหารทั้ง 2 มักเกิดการโต้เถียงกันบ่อยครั้ง แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอกว่าของกองลาดตระเวนจึงเป็นฝ่ายโดนเล่นงานซะเอง…

 

______ฉีหนานเองก็เป็นทหารหน่วยลาดตระเวนคนหนึ่ง ย่อมไม่มีความรู้สึกดีๆกับคนของกองกำลังพิทักษ์ดวงดาวแน่นอน… แม้ว่าคนตรงหน้าจะมียศพันตรีซึ่งถือว่า เป็นหัวหน้าของเขา… แต่ทั้งสองก็ไม่ได้มาจากกองเดียวกัน ฉีหนานไม่จำเป็นตีหน้ายิ้มให้กับหมอนี่ ยิ่งอีกฝ่ายเพิ่งหัวเราะเยาะเย้ยเขาด้วยแล้ว…

 

______แน่นอนว่า เขาไม่สามารถจัดการกับอีกฝ่ายได้ ที่จริงเขาสามารถมองเห็นความแข็งแกร่งของหมอนี่ได้เลย เขาย่อมไม่โง่ไปหาเรื่องด้วยสินะ?

 

______“ฮึ!” ฉีหนานส่งเสียงเย็นพลางมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า… มั่นใจว่า ตัวเขามีใบหน้าที่สมบุรุษหล่อเหลาน่าดึงดูดมากกว่าไอ้หน้าขาวนั่นแน่นอน… เขาชำเลืองมองอีกฝ่ายอย่างดูถูกเหยียดหยาม ก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข 2…

 

______ภายในสถานดูแลเงือกนั้นไม่อนุญาตให้ต่อสู้กัน เพราะการทำอะไรผิดพลาดไปจะทำให้เงือกที่เปราะบางและอารมณ์อ่อนไหวตื่นตระหนกได้ อีกทั้งยังโดนบันทึกในรายชื่อห้ามเข้ามาในสถานดูแลเงือกอีก หากถึงเวลานั้น แม้คุณจะได้รับความดีความชอบมากเท่ามหาสมุทรก็จะไม่มีทางได้พานางเงือกแม้แต่ตนเดียวกลับไป… หรือก็คือ คุณจะไม่มีนางเงือกเป็นคู่อีกต่อไป!

 

______ผู้ชายหน้าสวยคนนั้นย่อมรู้กฎของสถานดูแลเงือกดี แม้จะไม่พอใจในน้ำเสียงของฉีหนานมาก แต่ก็ไม่สามารถลงมือที่นี่ได้…

 

______เขาจ้องมองฉีหนานอย่างโกรธแค้นแว่บหนึ่ง ก่อนจะก้าวเร็วๆสองก้าว  เพื่อเข้าไปในสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข 2 ก่อนอีกคน เพราะมันจะดูเหมือนว่า คนที่เดินตามหลังเข้ามานั้นไม่มีตัวตน…

 

______ฉีหนานเห็นดังนั้นก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ… อย่างไรก็ตามเขาก็ดูออก แต่ในสถานดูแลเงือกนั้น เสน่ห์ของผู้ชายไม่ใช่ยศทหาร ถึงผู้ชายคนนั้นจะติดเหรียญกล้าหาญไว้ทั่วหน้า ก็ลบคำว่า ‘ไอ้หน้าขาว’ 3 คำนี้ไม่ได้!

 

______เขาผิวปากหวือพลางก้าวเดินอย่างผ่อนคลายเข้าไปในสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข 2… เงือกน้อยน่ารักแสนอ่อนโยน… เขามาแล้ว!!!

 

______ทันทีที่ก้าวเข้ามาในสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข 2 ฉีหนานก็ต้องตกตะลึงกับทัศนียภาพในนี้…

 

______ทั่วทั้งสระว่ายน้ำในร่มหมายเลข 2 นั้นมีที่ราบกว้างขวางเกือบพันไร่ และหนึ่งในสามส่วนเป็นหาดทรายสีขาวสะอาด… ในขณะที่อีกสองในสามส่วนนั้นเป็นท้องทะเลสีคราม…

 

______ไกลออกไปจากหาดทรายสีขาวเป็นทางแคบๆที่ทำจากแผ่นไม้กระดานต่อกันซึ่งค่อนข้างขดเคี้ยวแต่ก็ถูกออกแบบมาอย่างงดงาม…  เราสามารถเดินบนเส้นทางนี้เพื่อไปยังส่วนของน้ำทะเลลึกได้… และให้ชาวเงือกในทะเลมาพูดคุยและหยอกเล่นกันได้…

 

______ตอนแรกฉีหนานตื่นตะลึงกับธรรมชาติ แต่แล้วก็ต้องตกใจกับจำนวนทหารภายในนี้…

 

______พันตรี… พันตรี… พันโท… พันเอก… แล้วตรงนั้นยังมีพลตรีอีกคนหนึ่งด้วย…

 

______ฉีหนานอดกระตุกมุมปากไม่ได้… ก็พอรู้ว่า สระว่ายน้ำในร่มที่สถานดูแลเงือกได้รับการเยี่ยมเยือนจากพวกทหารมากขนาดไหน แต่ถ้ามีคนโยนระเบิดเข้ามาในสถานดูแลเงือกตอนนี้ ทหารมากกว่าครึ่งโลกคงทำอะไรไม่ได้เลย…

 

————