0 Views

       บทที่ 38

_____ “ลองดูสิ… ลองดูหัวหน้าของพวกเรา ตอนแรกพี่ก็รู้สึกว่า หัวหน้าของพวกเราไม่ธรรมดา… อืม… พี่หมายถึงในด้านความแข็งแกร่งนะ… แต่ใครจะรู้ว่า ถึงกับทำให้คนอื่นกลายเป็นไอ้ห่วยได้ทันที”

 

_____“เหอะ ๆ พูดเว่อร์เกินไปกระมัง… หัวหน้าของพวกเราย่อมแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว” พี่เกากลั้วหัวเราะพลางเอ่ยโต้ตอบ

 

_____ทว่าคำพูดนี้ไม่มีส่วนใดเกินจริงเลย… อย่าได้มองว่า เจ้าหนุ่มคนนั้นยังดูอายุน้อย…  อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าทุกคนในหน่วยอย่างแน่นอน…

 

_____พี่ซูส่ายหน้าไปมา “พลังอ่อนหัดที่ยังต้องพึ่งพาคนอื่นน่ะหรือ… เดิมทีพี่เองก็คิดว่า ตัวเองฝีมือไม่เลวเหมือนกัน แต่พอเห็นแบบนี้แล้ว… เหอะๆ…”

 

_____ชายร่างอ้วนเตี้ยสูดลมหายใจเข้า ก่อนจะถามอย่างตื่นตระหนกว่า “ไม่จริงน่า เหตุใดพี่ซูพูดเช่นนี้เล่า?”

 

_____พี่ซูสบสายตามองสหายทั้งสองของตนด้วยแววตาลึกล้ำ “ถ้าพวกนายได้เห็นก็จะเข้าใจคำพูดของพี่เอง”

 

_____ชายร่างอ้วนเตี้ยกับพี่เกาหันมามองหน้ากันแล้วอดสนใจหัวหน้าหน่วยที่หกผู้งดงามคนนั้นไม่ได้ พวกเขารีบกำจัดมนุษย์แมลงสามตัวตรงหน้าทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะบังคับหุ่นยนต์ให้กระโจนตามสมาชิกคนอื่นในหน่วยที่หกไปด้วยความเร็วสูงสุดราวกับจะโผบินก็ไม่ปาน

 

_____แค่เวลาสั้นๆเพียงสามสิบวินาที พวกเขากลับอยู่ห่างจากสมาชิกหน่วยที่หกถึงแปดเมตรอย่างน่าอัศจรรย์ใจ… หากเป็นยามปกติ ระยะแปดเมตรนั้นเป็นระยะทางที่ไกลที่สุดของการกระโจนสุดตัวของหุ่นยนต์ ทว่าตอนนี้ที่พวกเขาอยู่ในฝูงมนุษย์แมลงนั้น การจะก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียวก็ต้องสู้กับมนุษย์แมลงจำนวนนับไม่ถ้วน… ในสถานการณ์เช่นนี้ยังสามารถทิ้งระยะห่างได้ไกลถึงเพียงนี้ก็สามารถยืนยันถึงความเร็วในการไล่ฆ่าพวกมนุษย์แมลงของพวกพ้องตนที่เร็วยิ่งกว่าพวกเขาเกือบสิบเท่าเลยทีเดียว…

 

_____“เห็นแบบนี้แล้วเราสองคนช่างกระจอกเสียจริง!” พี่เกาประหลาดใจไม่น้อย… บริเวณที่พวกเขาเพิ่งกระโจนออกมาเมื่อครู่มีมนุษย์แมลงอยู่น้อยมาก เห็นได้ชัดว่า พวกเขาเคลียร์เส้นทางนี้ไปแล้วรอบหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงมีมนุษย์แมลงอยู่เยอะกว่านี้แน่นอน…

 

_____เมื่อทั้งสองเข้าไปใกล้พวกเขา สีหน้าของทั้งสองยิ่งตกตะลึงปนประหลาดใจมากขึ้น… จากมุมมองของพวกเขาเห็นเพียงสมาชิกสองคนที่รั้งท้ายอยู่ ขณะนี้หน่วยที่หกแปรขบวนเป็นรูปมีดสั้น โดยหัวหน้าหน่วยอยู่ในตำแหน่งปลายมีดที่ทะลวงเข้าไปในทะเลมนุษย์แมลงอย่างดุดัน…

 

_____พลังจิตอันมหาศาลของลั่วซิวเจ๋อรับรู้ได้ถึงคนทั้งสามที่เข้ามาใกล้ จึงเปิดระบบวิทยุสื่อสารของหน่วยให้พาทั้งสามคนไปยังบริเวณด้ามมีดที่มีสมาชิกสองคนรั้งท้ายอยู่…

 

_____“พี่ซู?” พี่เกามองพี่ซูครู่หนึ่งราวกับต้องการถามให้แน่ใจ ซึ่งพี่ซูพยักหน้าตกลง คนทั้งสามจึงเข้าไปรวมกับสมาชิกคนอื่น

 

_____แม้ตำแหน่งนี้จะทำให้พวกเขาไม่อาจต่อสู้กับพวกมนุษย์แมลงได้ชั่วขณะ แต่ก็สามารถสังเกตการณ์การนำทัพของลั่วซิวเจ๋อได้อย่างชัดเจนมากขึ้น

 

_____“หมายเลข 7 กับหมายเลข 8 กำจัดมนุษย์แมลงทางซ้ายภายใน 7วินาที”

 

_____“หมายเลข 9 สลับตำแหน่งกับหมายเลข 3!”

 

_____“หมายเลข 2 ขึ้นมาแทนตำแหน่งผม!”

 

_____“หมายเลข 6 กับหมายเลข 10 ถอยออกมาชาร์ตพลังงานของกระสุนเลเซอร์ให้มากที่สุด”

 

_____ทันทีที่พวกเขาเชื่อมต่อคลื่นวิทยุสื่อสารเข้ากับหน่วย ก็ได้ยินคำสั่งของลั่วซิวเจ๋อที่ประกาศออกมาอย่างชัดเจน

 

_____พี่เกามองกลุ่มคนที่เปิดฉากสังหารหมู่ฝูงมนุษย์แมลงได้อย่างรวดเร็วแล้ว เผลออ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก… หัวหน้าผู้นี้ช่างสุดยอดจริงๆที่สามารถแบ่งหน้าที่ให้กับสมาชิกได้อย่างละเอียดเช่นนี้… นี่มันละเอียดเกินไปแล้ว สมาชิกเหล่านี้แทบจะไม่ต้องหยุดคิดเลย แค่ทำตามคำสั่งก็เพียงพอแล้ว…

 

_____ทั้งสามคนได้รับการคุ้มกันจากสมาชิกคนอื่น แม้จะอยากลงมือช่วยคนอื่น แต่ก็ไม่อาจหาจังหวะที่เหมาะสมได้… สมาชิกหน่วยที่หกกลายเป็นแนวป้องกันที่สมบูรณ์แบบ ทุกตำแหน่งล้วนมีคนคอยทำหน้าที่ตลอด ทำให้ไม่มีช่องว่างพอที่ทั้งสามคนจะเข้าไปแทรกได้…

 

_____“เข้าใจหรือไม่?” ลั่วซิวเจ๋อไม่ให้เวลากับพวกเขานานนัก เขาเอ่ยถามกับทั้งสามคนโดยตรง…

 

_____พี่ซูตอบกลับทันควัน “เข้าใจแล้ว”

 

_____“ดีมาก” ลั่วซิวเจ๋อโค้งมุมปากเล็กน้อย “หมายเลข 11 กับหมายเลข 12 เข้าไปแทนตำแหน่งของหมายเลข 7 กับหมายเลข 8… หมายเลข 7 กับหมายเลข 8 ชาร์ตพลังงานของกระสุนเลเซอร์ให้มากที่สุด”

 

_____พี่ซูกับพี่เกาพลันมีสีหน้าจริงจังและรีบขยับขึ้นไปแทนตำแหน่งของหมายเลข 7 กับหมายเลข 8ทันที… พวกเขาเข้าใจแล้วว่า เวลานี้พวกเขาได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยนี้อย่างแท้จริง หากเกิดความผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวก็จะส่งผลกระทบต่อทั้งหน่วยทันที… ฉะนั้นพวกเขาจะประมาทไม่ได้เด็ดขาด…

 

_____“หมายเลข 6 กับหมายเลข 10… ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ยิงได้!”

 

_____ตูม!

 

_____เสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เพราะการบุกทะลวงของหน่วยที่หก ทำให้มนุษย์แมลงจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งมาทางพวกเขาพลางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง… แม้มนุษย์แมลงจะรุมโจมตีเป็นกลุ่ม แต่ย่อมมีบางจุดที่เยอะบ้างน้อยบ้างเช่นกัน หนำซ้ำจุดที่หมายเลข 6 กับหมายเลข 10 ยิงออกไปนั้นเป็นจุดที่มีมนุษย์แมลงรวมตัวกันเยอะมากที่สุด…

 

_____เพียงครั้งเดียวที่ยิงออกไปก็กำจัดมนุษย์แมลงมากกว่า 20 ตนไปอย่างง่ายดาย… หากมีเวลาเพียงพอ กระสุนเลเซอร์ที่ชาร์ตพลังงานสูงสุดจะมีอานุภาพทำลายล้างที่ร้ายกาจมาก มันเป็นอาวุธพื้นฐานของหุ่นยนต์แทบทุกตัวเพราะอานุภาพทำลายล้างอันมหาศาลนี้…

 

_____ขอเพียงสหายร่วมรบฉลาดพอที่จะช่วยถ่วงเวลาในการชาร์ตพลังงานของกระสุนเลเซอร์แล้วล่ะก็ กระสุนเลเซอร์ทุกนัดที่ยิงออกไปจะสร้างความน่าพรั่นพรึงให้กับคุณ

 

_____ทว่าลั่วซิวเจ๋อไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย ขณะออกคำสั่งให้หมายเลข 6 กับหมายเลข 10 เข้าไปสู้ระยะประชิดแทนหมายเลข 2 กับหมายเลข 3 ขณะเดียวกันก็สั่งให้หมายเลข 7 กับหมายเลข 8ยิงกระสุนเลเซอร์ใส่พวกมนุษย์แมลงอีกครั้งทันที… อีกหนึ่งครั้งที่ยิงออกไปสังหารพวกมนุษย์แมลงไปอีกประมาณ 10 กว่าตน… การยิงกระสุนเลเซอร์ออกไปสองครั้งช่วยทำให้แรงกดดันที่หน่วยที่หกได้รับนั้นลดลงไปมากทันที

 

_____“หมายเลข 11 กับหมายเลข 12 ถอยออกมา! หมายเลข 13 กับหมายเลข 4 ขยับขึ้นไปแทน”

 

_____เมื่อได้ยินคำสั่งของลั่วซิวเจ๋อ ทั้งพี่ซูกับพี่เกาก็อดถอนหายใจออกมาเสียงยาวอย่างโล่งอกไม่ได้… หลังจากถอยเข้ามาอยู่ด้านในของแนวป้องกันแล้ว ทั้งคู่ก็หันมาสบสายตากันครู่หนึ่งพลางฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก… การต่อสู้ครั้งนี้บ้าระห่ำเกินไปแล้ว ทั้งๆที่พวกเขาเพิ่งจะสู้ได้ไม่ถึงหนึ่งนาที แต่กลับรู้สึกยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งปีก็ไม่ปาน

 

_____กองทัพมนุษย์แมลงอันกว้างใหญ่ไพศาลดุจท้องทะเลที่ไร้ซึ่งขอบเขตสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับพวกเขา… ในจอภาพของหุ่นยนต์แทบจะเต็มไปด้วยขาหน้าอันแหลมคมของมนุษย์แมลงทั้งนั้น… ถ้าไม่มีแผนการของลั่วซิวเจ๋อล่ะก็ เกรงว่าพวกเขาทั้งคู่คงต้านไม่ไหวตั้งแต่สิบวินาทีแรกแล้ว… แต่ก่อนพวกเขามั่นใจในฝีมือของตัวเองมาก ทว่าบัดนี้เมื่อเทียบกับทุกคนแล้ว… ช่างห่วยแตกเสียจริง!

 

_____“หมายเลข 3 กับหมายเลข 2 ยิงไปทางด้านหลัง! ทุกคนเตรียมถอนตัวได้!”

 

_____แสงสีขาวสว่างจ้าชวนแสบตาถูกยิงออกมาจากไหล่ของหุ่นยนต์ทั้งสองตัวกลายเป็นเส้นทางโล่งที่ใช้หลบหนีและก่อนที่ฝูงมนุษย์แมลงจะทำลายเส้นทางนี้ ลั่วซิวเจ๋อพลันลงมือก่อนเป็นคนแรกทันที ดาบในมือถูกชักออกมาและเก็บอย่างรวดเร็วดุจกะพริบตา พร้อมกับร่างกายที่ถูกฟันขาดเป็นชิ้นๆของมนุษย์แมลงที่อยู่ใกล้ที่สุด…

 

_____“ไปกันเถิด!” ลั่วซิวเจ๋อตะโกนเสียงดังสนั่น ทำให้สมาชิกคนอื่นที่ร่วมต่อสู้กันอย่างบ้าระห่ำครั้งนี้พลันฮึกเหิมจนร้องคำรามออกมาด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะรีบกระโจนตามลั่วซิวเจ๋อไป

 

_____เหล่ามนุษย์แมลงที่พยายามตีวงโอบล้อมโดนกำจัดอย่างรวดเร็วจนพวกมันได้แต่กรีดร้องด้วยความโกรธจัด… โดนมนุษย์กลุ่มนี้เข่นฆ่าเพื่อนพ้องไปมากมายเช่นนี้ พอจะเรียกให้กองหนุนมาช่วยล้อมโจมตี อีกฝ่ายกลับหนีไปเสียแล้ว ฉะนั้นจะไม่ให้โกรธจนแทบคลั่งได้อย่างไร?

 

_____น่าเสียดายที่ลั่วซิวเจ๋อไม่สนใจว่า ผู้บังคับบัญชาของอีกฝ่ายจะโกรธมากเพียงใด… หน้าที่ของเขามีแค่ถ่วงเวลาไว้สองนาทีซึ่งตอนนี้ได้สำเร็จลุล่วงไปแล้ว ย่อมต้องถอนตัวกลับ… หรือคิดว่า พวกเขาแค่สิบคนจะสามารถสู้กับกองทัพมนุษย์แมลงทั้งกองทัพได้จริงๆ?

 

_____“ฮ่าฮ่าฮ่า! สะใจจริงๆ!” พี่เกาบังคับหุ่นยนต์ให้กระโจนตามหลังลั่วซิวเจ๋อพลางเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างพึงพอใจมาก…

 

_____“เฮ้ ๆ ผมบอกพวกคุณแล้วว่า ตามหลังหัวหน้าของพวกเราย่อมไม่สูญเปล่าแน่นอน!” สมาชิกคนหนึ่งพูดพลางหัวเราะลั่น…

 

_____“ไปเถิด พวกเรายังหนีออกไปไม่พ้น” ลั่วซิวเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

 

_____สมาชิกคนนั้นแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง… พอหัวหน้าทำหน้าจริงจังเคร่งขรึมแล้ว ช่างกดดันอย่างหนักหน่วงเสียจริง เหอะๆ … รู้สึกได้เลยว่า หัวหน้าช่างมีสง่าราศีมาก ไม่รู้ว่าเป็นลูกหลานจากตระกูลไหน ไม่แน่อาจจะเป็นทายาทสายตรงก็ได้!

 

_____หุ่นยนต์ทั้งหมดสิบสามตัววิ่งหนีอย่างรวดเร็วจนแทบไม่เห็นฝุ่น… การจะถอนตัวได้นั้นลั่วซิวเจ๋อจะต้องรีบวิ่งหนีกลับไปด้วยความเร็วสูงสุด สมาชิกในหน่วยของเขาไม่มีทางต่อกรกับฝูงมนุษย์แมลงที่ตามหลังมาได้แน่ ฉะนั้นจึงไม่คิดจะหันกลับไปสู้อีกอย่างแน่นอน

 

_____ผู้บัญชาการที่ฐานหลักเองก็ไม่ธรรมดา… ทันทีที่ครบสองนาทีก็ให้ทุกหน่วยที่ถอนตัวกลับมาอย่างปลอดภัยก่อนหน้านี้ออกไปคุ้มกันและเคลียร์เส้นทางกลับให้กับพวกเขา… เมื่อหน่วยที่รับหน้าที่คุ้มกันทั้งหมดถอนตัวกลับมายังแนวป้องกันที่สองสำเร็จ พลันหยุดนิ่งพิจารณาครู่หนึ่ง…. มีทั้งหมดห้าหน่วย นอกจากหน่วยที่สามที่ดวงซวยพวกนั้นแล้ว มีเพียงสามหน่วยที่สามารถกลับออกมาได้ อีกทั้งหน่วยที่หกของลั่วซิวเจ๋อไม่มีหุ่นยนต์เสียหายเลยแม้แต่ตัวเดียว ทำให้ผู้คนตื่นตระหนกทันที

 

_____ประการแรกเพราะพวกเขาได้รับความไว้วางใจอย่างมากจากผู้บัญชาการพันตรีผู้นั้น… ประการที่สองเพราะการที่สมาชิกทุกคนในหน่วยที่หกสามารถถอนตัวกลับมาได้นั้นน่าสนใจมาก…

 

_____การถอนตัวพลางต่อสู้ไปท่ามกลางฝูงมนุษย์แมลงนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะทำได้ อีกทั้งยังสภาพของหุ่นยนต์ทุกตัวในหน่วยที่หกยังสมบูรณ์พร้อม… นอกจากจะเสียพลังงานไปมากแล้วก็แทบจะไม่ต้องซ่อมแซมใดๆเลย

 

_____ผู้บัญชาการนึกแปลกใจมาก… จากการคาดการณ์ของเขา สมาชิกส่วนใหญ่ในหน่วยน่าจะถอนตัวกลับมาได้ ทว่าการที่สามารถกลับมาได้ทั้งหน่วยนั้น… แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

 

_____ลั่วซิวเจ๋อผู้นี้ช่างเหนือความคาดหมายของเขายิ่งนัก… เขาเรียกดูข้อมูลพลางสังเกตเหตุการณ์เมื่อครู่ของหน่วยนี้อย่างละเอียด ก่อนจะต้องตกใจสุดขีดทันที… ทีมเวิร์คเช่นนี้น่าจะมีแค่ในหน่วยที่ต่อสู้ร่วมเป็นร่วมตายมาหลายปีเท่านั้นมิใช่หรือ

 

_____น่าเสียดายที่ผู้บัญชาการผู้นี้ไม่รู้ว่า สมาชิกหน่วยที่หกเพิ่งจะรักใคร่กลมเกลียวกันเมื่อครู่นี้ มิฉะนั้นเขาคงทราบแล้วว่า คนเหล่านี้ไม่มีทีมเวิร์คอะไรทั้งสิ้น แค่โดนลั่วซิวเจ๋อควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ! พลังจิตอันมหาศาลนี้ช่างน่าตกตะลึงนัก

 

_____คนที่มองออกถึงความแข็งแกร่งของลั่วซิวเจ๋อเองก็มีไม่น้อย ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเข้าไปผูกมิตรกับเจ้าตัวทันที… พวกตระกูลใหญ่บนดาวเคราะห์ทุกดวงเอง ต่างฝ่ายก็คอยหยั่งเชิงระวังท่าทีกันอย่างมาก… อัจฉริยะที่ปรากฏตัวอย่างกะทันหันเช่นนี้ต้องระมัดระวังมากเป็นพิเศษ

 

_____อันที่จริงการล้วงข้อมูลและวางกับดักล่อหลอกอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่พวกเขาเชี่ยวชาญอยู่แล้วราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางก็ไม่ปาน… เรื่องมีคนเจตนาส่งสายลับไปตีสนิทอีกฝ่ายถึงที่บ้านก็เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ลั่วซิวเจ๋อซึ่งมาจากดาวเคราะห์เล็กๆอย่างโลกเช่นนี้ ประวัติส่วนตัวของอีกฝ่ายย่อมหามาได้อย่างง่ายดาย

 

_____ประวัติของลั่วซิวเจ๋อมีเพียงวันเดือนปีเกิดและบิดามารดาเสียชีวิตแล้วเท่านั้น นอกจากนั้นก็ไม่มีข้อมูลใดอีก

 

_____เดิมทีประวัตินี้นับว่า น่าสงสัยมาก ทว่าบนดาวเคราะห์อย่างโลกนั้น ประวัติของผู้คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นเช่นนี้

 

_____คนของตระกูลฉีที่ถูกขับไล่… ลูกนอกสมรสที่ถูกพ่อแม่นำมาซ่อนตัว…  โลกใบนี้เต็มไปด้วยคนที่มีประวัติไม่โปร่งใสและไม่อาจเปิดเผยได้ อย่างเช่นฉีหนาน… ประวัติส่วนตัวของเขามีมากกว่าลั่วซิวเจ๋อแค่การเข้าร่วมกองทัพเท่านั้น ฉะนั้นพวกคนที่ต้องการสืบประวัติลั่วซิวเจ๋อจึงไม่มีทางรู้ได้ว่า คนผู้นี้อยู่ที่ดาวโลกตั้งแต่เด็กจนโตหรือถูกคนเจตนาส่งมาที่นี่เพื่อให้เป็นสายลับในตระกูลอื่นที่มารับตัวไปกันแน่…