0 Views

        บทที่37

 _____พวกเพื่อนของเขาต่างทำหน้าเหมือนได้สัมผัสกับสายลมอันอบอุ่นและหอมหวานของฤดูใบไม้ผลิ รู้สึกสุขใจเหลือเกินกับความใส่ใจของหัวหน้าหน่วยผู้นี้…

 

 _____“พี่ซู หัวหน้าหน่วยผู้นี้ดูไม่เลวเลยทีเดียว” พี่เกาพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา

 

 _____พี่ซูพยักหน้าเห็นด้วย “พวกแกทั้งสองคนรอดูเขาวางแผนก่อนล่ะกัน อย่างน้อยเจ้าหนุ่มนี่ก็ดูสุขุมเยือกเย็นไม่เหมือนเจ้างั่งกลุ่มนั้น ถ้ายังไม่ได้เรื่องอีก พวกเราคงต้องตายแน่นอน”

 

 _____ชายร่างอ้วนเตี้ยพยักหน้าเห็นด้วยพลางหัวเราะเบาๆให้กับบุรุษผู้อ่อนโยนในจอภาพ “หัวหน้า พวกเราไม่ใช่ทหารหนีทัพนะขอรับ มิฉะนั้นคงมาไม่ถึงที่นี่เป็นแน่ ในเมื่อพวกเราร่วมทัพกับคุณ คุณจะจัดการอย่างไรก็สุดแท้แล้วแต่คุณเถิด”

 

 _____บุรุษผู้อ่อนโยนพยักหน้ารับพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มพริ้มพราย “ก็ดี… หน่วยของพวกเรามีคนเพียงเท่านี้ ขอเพียงทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อพาทุกคนกลับไปอย่างปลอดภัยให้ได้”

 

 _____สมาชิกคนอื่นในหน่วยที่หกเปล่งเสียงหัวเราะร่ากัน เมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าหน่วยผู้นี้ พวกเขาเหล่านี้ยิ่งให้การยอมรับอีกฝ่ายมากขึ้น แม้แต่พี่ซูและพวกพ้องทั้งสองคนที่เพิ่งเข้าร่วมเองก็อดที่จะรู้สึกดีด้วยไม่ได้…

 

 _____งานคุ้มกันย่อมเสี่ยงอันตรายมาก ทว่าหากหัวหน้าหน่วยกล้าพูดได้อย่างเต็มปากว่า จะพาทุกคนกลับไปอย่างปลอดภัย แล้วพวกเขายังต้องกังวลอะไรอีกเล่า…

 

 _____การใช้เทคนิคและยุทธวิธีในตำราเมื่อเทียบกับทหารหนีทัพแล้วยังน่ากลัวกว่ามาก… อย่างหลัง หากถูกจับได้ อย่างมากก็แค่ตาย ทว่าหากเป็นอย่างแรก… อืม อย่างแรกแทบจะไม่มีโอกาสให้ถูกจับได้ เพราะเขาย่อมลากผู้ใต้บังคับบัญชาให้ตกตายไปด้วยกัน…

 

 _____บรรยากาศเป็นมิตรที่อบอวลไปทั่วบริเวณนี้ ทำให้ผู้ควบคุมหุ่นยนต์ตัวหนึ่งอดพึมพำเสียงแผ่วเบาไม่ได้ “ตอแหลจริงๆ… ไม่รู้ว่า ถ้าคนพวกนี้ได้รู้ถึงนิสัยป่าเถื่อนของเจ้าเงือกบ้าตัวนี้แล้วจะยังหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า”

 

 _____ไม่ผิด หัวหน้าหน่วยที่หกผู้นี้ก็คือ ลั่วซิวเจ๋อ และผู้ที่เอ่ยถ้อยคำนี้ย่อมเป็นฉีหนานแน่นอน…

 

 _____พวกเขาทั้งคู่สามารถต้านทานการโจมตียกแรกของพวกมนุษย์แมลงได้อย่างโดดเด่นมาก โดยเฉพาะลั่วซิวเจ๋อ… ต่อให้เขาพยายามออมมืออย่างเต็มที่ ทว่าเพราะความเคยชินทำให้เขาเผลอกำจัดมนุษย์แมลงที่พยายามทำร้ายเขาไปอย่างรวดเร็ว

 

 _____แม้การที่เขาเปิดเผยพลังของตัวเองออกมา จะไม่มากพอที่จะดึงดูดสายตาของผู้ชมทั้งหมด แต่กลับโดนระบบตรวจจับได้และหมายหัวหัวหน้าหน่วยที่หกผู้นี้โดยอัตโนมัติ

 

 _____เพราะชัยชนะอันน่าตกตะลึงของลั่วซิวเจ๋อ ทำให้ผู้คนโดยรอบขยับเข้ามาต่อสู้รอบกายของลั่วซิวเจ๋อมากขึ้น แม้พวกเขาจะไม่ถึงกับคาดหวังให้ลั่วซิวเจ๋อช่วยชีวิตของตน ทว่าหากติดตามยอดฝีมือระดับสูงย่อมปลอดภัยมากกว่าต่อสู้อยู่ในทะเลมนุษย์แมลงเพียงลำพังแน่นอน

 

 _____การต่อสู้แบบประจัญบานเสี่ยงอันตรายมากที่สุด ทว่าภายใต้การชี้แนะของลั่วซิวเจ๋อ ทำให้ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงที่เผลอประมาทการโจมตีของมนุษย์แมลงสามารถโจมตีกลับได้อย่างทันท่วงที…

 

 _____ถ้าไม่ใช่เพราะฝูงมนุษย์แมลงรุมโจมตีพวกเขาอย่างหนักหน่วง ไม่แน่ว่า พวกเขาอาจจะทำลายแนวป้องกันของพวกมันไปได้แล้ว

 

 _____สิ่งที่ทำให้พวกเขาเลือกที่จะร่วมต่อสู้ไปกับลั่วซิวเจ๋อก็คือความเชี่ยวชาญในการบังคับหุ่นยนต์ของอีกฝ่าย… เจ้าพวกไร้ประโยชน์โดนพวกเขาเมินไปไกลแล้ว หลังจากดูลั่วซิวเจ๋อไล่ล่าสังหารฝูงมนุษย์แมลงไปเรื่อยๆ คนเหล่านี้ก็แทบจะยกย่องนับถือลั่วซิวเจ๋อดุจแม่น้ำฮวงโหก็ไม่ปาน ขาดเพียงคุกเข่าคารวะขอฝากตัวเป็นศิษย์เท่านั้น…

 

 _____ด้วยเหตุนี้ เมื่อลั่วซิวเจ๋อกลายเป็นหัวหน้าหน่วยที่หกแล้ว สมาชิกในหน่วยของเขาไม่เพียงแต่ดีอกดีใจอย่างมากเท่านั้น ทุกคนยังรวมตัวกันตั้งเป็นแฟนคลับของเขาอีกด้วย ยิ่งลั่วซิวเจ๋อจงใจใส่หน้ากากสุภาพอ่อนโยน ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกดีมากขึ้นไปอีก…

 

 _____ฉีหนานลอบเบ้ปากในใจ เขาไม่อาจทนเห็นเจ้าเงือกบ้าตัวนี้ใช้ใบหน้าแสนอ่อนโยนนั้นล่อลวงศัตรู… ทั้งๆที่ตัวเขาเองยังไม่หลงไปกับภาพลวงพรรค์นี้เลย แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงหลงกลง่ายนักเล่า??!

 

 _____น่าเสียดายที่ลั่วซิวเจ๋อไม่รู้ถึงความไม่พอใจอย่างประหลาดของฉีหนาน… สำหรับเขาแล้ว ภาพลักษณ์ที่ดีเป็นปัจจัยที่มีประโยชน์อย่างหนึ่ง ถึงอย่างไรวาสนาของพวกเขาก็มีเพียงในการทดสอบครั้งนี้เท่านั้น ภาพลักษณ์สุภาพอ่อนโยนนี้ช่วยผูกมิตรกับคนอื่นได้ดี และยังปฏิบัติตามคำสั่งของเขาได้อย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น… แล้วทำไมจะไม่ใช้เล่า?

 

 _____“เอาล่ะ การโจมตีระลอกที่สองกำลังจะมาแล้ว พวกเราแค่ต้านไว้ให้ได้สักสองนาทีก็พอ” ลั่วซิวเจ๋อมองไปยังทะเลมนุษย์แมลงที่กำลังจะถาโถมเข้าใส่อีกครั้งด้วยสีหน้าสง่าผ่าเผยยิ่งนัก…

 

 _____สมาชิกทุกคนเริ่มบิดแขนหักนิ้วถูฝ่ามือไปมาเพื่อเตรียมพร้อมกับการต่อสู้ที่จะมาถึงด้วยความตื่นเต้นยินดีสุดขีด… ถ้าไม่ได้เห็นฝูงมนุษย์แมลงกำลังใกล้เข้ามาอยู่ตรงหน้า พี่ซูและเพื่อนพ้องคงคิดว่า อันที่จริงพวกเขากำลังจะไปปาร์ตี้นัดบอร์ดกันอยู่ก็ไม่ปาน

 

 _____“อะไร? แปลกใจมากหรือ?” ชายผู้มีดวงตาเรียวยาวผู้หนึ่งสังเกตเห็นท่าทีแปลกใจสุดขีดของทั้งสามคน จึงหัวเราะร่าออกมาอย่างสุดกลั้น “พี่น้องเอ๋ย ผมกล้ารับประกันเลยว่า ที่พวกคุณขอเข้าร่วมในหน่วยที่หกนี้เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องที่สุดในการทดสอบครั้งนี้อย่างแน่นอน”

 

 _____ทั้งสามคนหันมามองหน้ากันรอบหนึ่งด้วยความประหลาดใจ เขารู้ว่า ทุกหน่วยเป็นการรวมตัวกันเพียงชั่วคราวเท่านั้น ซึ่งสมาชิกในหน่วยแทบจะไม่มีความผูกพันใดๆต่อกันเลย ทว่าคนตรงหน้ากลับมีท่าทีเชื่อมั่นและภาคภูมิใจต่อหน่วยนี้มาก… สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะเกิดขึ้นภายในระยะเวลาอันสั้นได้ นอกเสียจาก… จะมีคนที่แข็งแกร่งจนทุกคนในที่นี้ให้การยอมรับ…

 

 _____แม้ว่าจะนึกสงสัยในคำพูดของคนผู้นี้ แต่พวกเขาทั้งสามก็อดรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้… ถ้าหากโดดเด่นในสนามรบนี้ได้ล่ะก็ พวกเขาอาจจะดึงดูดสายตาของพวกผู้มีอิทธิพลได้กระมัง?

 

 _____ในการทดสอบรูปแบบเดียวกับของพลตรีเฉิงหรือการแข่งขันทุกประเภทที่จัดขึ้นมักจะมีผู้ทรงอิทธิพลในกองทัพและผู้คนจากทั่วโลกรับชมอยู่… หากพวกเขามีฝีมือโดดเด่น ไม่แน่ว่าอาจสะดุดตาใครสักคนที่จะช่วยพาเข้ากองทัพหรือตระกูลได้… สำหรับทหารพลเรือนแบบพวกเขาแล้วถือว่าเป็นโอกาสที่ดีเหลือเกิน…

 

 _____ตูม!

 

 _____เมื่อกองทัพมนุษย์แมลงห่างจากแนวป้องกันที่หนึ่งประมาณหนึ่งกิโลเมตร อาวุธในฐานทัพก็เริ่มทำงานเช่นกัน…

 

 _____แสงเลเซอร์ขนาดใหญ่หลายพันเส้นพุ่งออกมาจากด้านบนของฐานทัพ จากนั้นอาวุธหนักสำหรับป้องกันของฐานที่มั่น พลันยิงกระสุนปืนใหญ่จำนวนมากหลากสีสันทั้งชนิดเลเซอร์ อนุภาค หรือแม้แต่กระสุนแรงโน้มถ่วงออกมาระเบิดกึกก้องอย่างเกรี้ยวกราดไปทั่วน่านฟ้า

 

 _____กระสุนแรงโน้มถ่วงเป็นไพ่ตายสุดยอดของฐานทัพ… กระสุนทุกนัดที่ยิงออกมาจะต้องใช้พลังงานมหาศาล แน่นอนว่า ประสิทธิภาพของมันช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก… ในฐานทัพแห่งนี้มีกระสุนชนิดนี้เพียงสามนัดเท่านั้น  ในขณะเดียวกันรูลำกล้องก็ปล่อยเปลวไฟออกมา ทำให้บริเวณที่ฝูงมนุษย์แมลงกรูเข้ามากลายเป็นรูแหว่งขนาดมหึมาถึงสามแห่ง…

 

 _____ช่างเหมือนกับโดนลบออกไปจากแผนที่เหลือเกิน… บริเวณที่โดนกระสุนแรงโน้มถ่วงโจมตีนั้นมีเพียงเถ้าถ่านสีดำสนิทเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดหลงเหลืออยู่อีกเลย…

 

_____กองทัพมนุษย์แมลงเริ่มระส่ำระส่ายราวกับอีกฝ่ายนึกไม่ถึงว่า พวกเขาจะจัดเตรียมกระสุนแรงโน้มถ่วงได้ภายในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้…

 

 _____ทว่าผู้บัญชาการของฝ่ายมนุษย์แมลงก็สามารถสงบความตื่นตระหนกนี้ได้อย่างรวดเร็วเช่นกัน… การใช้กระสุนแรงโน้มถ่วงนั้นมีข้อจำกัดมาก หลังจากยิงออกไปแล้วหนึ่งนัด จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองนาทีถึงจะสามารถยิงนัดต่อไปได้…

 

 _____เวลานี้เองที่ทำให้พันตรีผู้นั่งบัญชาการอยู่ในใจกลางของฐานทัพตึงเครียดมากที่สุด… เมื่อเขาใช้พลังของตนยิงกระสุนแรงโน้มถ่วงออกไปแล้ว เขาย่อมไม่ถอดใจกับหน่วยคุ้มกันเหล่านั้นเด็ดขาด…

 

 _____ในสถานการณ์ที่พลังงานของฐานทัพไม่เพียงพอที่จะใช้อาวุธหนักโจมตีได้… อันที่จริงคนที่จะใช้ปืนใหญ่เพื่อยิงกระสุนแรงโน้มถ่วงออกไปนั้นสามารถทำได้เพียง 3 ครั้ง หลังจากนั้นจะไร้เรี่ยวแรงและหมดสภาพในการต่อสู้ทันที…

 

 _____เรียกได้ว่า ผู้บัญชาการคนนี้ทุ่มสุดตัว เพื่อหน่วยคุ้มกันเหล่านี้… ถ้าทำถึงเพียงนี้แล้วยังไม่อาจช่วยหน่วยเหล่านั้นได้ เขาก็ได้แต่ปล่อยให้พวกเขาดูแลตัวเองแล้ว…

 

 _____“หวังว่าพวกคุณทุกคนจะกลับมาได้” พันตรีผู้นั้นพึมพำเสียงแผ่วเบา

 

 _____แม้หน่วยคุ้มกันเหล่านั้นจะมีจำนวนไม่มากนัก แต่ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่เขาคัดเลือกออกมาจากการโจมตีในระลอกแรกเมื่อสักครู่… หากพวกเขาล้มตายกันหมดในสนามรบ ผู้บังคับบัญชาเองก็จะสูญเสียกำลังพลที่สำคัญที่สุดไปเช่นกัน…

 

 _____การต่อสู้กับหลายหมื่นคนย่อมไม่ใช่สิ่งที่ยอดฝีมือคนหนึ่งจะทำได้ ทว่ายอดฝีมือคนหนึ่งจะสามารถเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับทหารทุกนายได้อย่างมหาศาล… นั่นคือหนทางสู่ชัยชนะของฉัน!

 

 _____“อย่าทำให้ผมผิดหวังเด็ดขาด!” ดวงตาทั้งสองข้างของผู้บัญชาการจ้องเขม็งไปยังจอภาพตรงหน้าที่แสดงถึงสถานการณ์ในสนามรบของหน่วยคุ้มกันเหล่านั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 _____เมื่อกองทัพมนุษย์แมลงเข้ามาใกล้มากขึ้น พวกหัวหน้าหน่วยคุ้มกันก็ตัดสินใจเป็นฝ่ายโจมตีก่อนทันที หากรอให้พวกมนุษย์แมลงมากลุ้มรุมล่ะก็ พวกเขาย่อมกระจัดกระจายไปในฝูงชนแน่นอน หากเป็นฝ่ายโจมตีก่อน อย่างน้อยก็น่าจะรอดสักแถวหนึ่ง!

 

 _____“ไปกันเถิด!” ลั่วซิวเจ๋อเป็นคนแรกที่บังคับหุ่นยนต์ให้กระโจนออกมาจากแนวป้องกันและพุ่งออกไปต่อสู้กับฝูงมนุษย์แมลงก่อนใคร…

 

 _____สมาชิกในหน่วยที่หกคนอื่นเองก็กระโจนตามออกไปโดยไม่คิดอะไรอีก…

 

 _____พี่ซูและเพื่อนพ้องได้แต่นิ่งมองตาค้างกับหุ่นยนต์ตรงหน้าที่ทะยานออกไปอย่างบ้าคลั่ง… ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้สติอีกครั้ง พี่เกาพึมพำออกมาเบาๆ “คนพวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง… พลังของพวกเราต้านพวกมันได้ไม่นานด้วยซ้ำ แล้วยังกระโจนออกไปสู้อีก? หรือว่าอยากออกไปหาเรื่องตายกัน?”

 

 _____ชายร่างอ้วนเตี้ยเองก็มีสีหน้าเหลอหลาจับต้นชนปลายไม่ถูก เผลอกระตุกแก้มไม่หยุด… เดิมทีพวกเขาคิดว่า หัวหน้าหน่วยที่หกเป็นคนฉลาด… ใครจะไปรู้ว่าเป็นแค่เจ้าบ้าคนหนึ่ง!

 

 _____ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ทุกคนในหน่วยที่หกล้วนบ้ากันไปหมด… พวกเขามีแค่สิบคนยังจะพุ่งออกไปสู้กับฝูงมนุษย์แมลงหลายพันตัวเช่นนี้… ไม่เรียกว่าไอ้บ้าแล้วจะเรียกว่าอะไร!

 

 _____พี่ซูจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของหุ่นยนต์เหล่านั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคู่นั้นพลันส่องประกายแวววาวทันที

 

 _____“พี่ซู…” พี่เกามองพี่ซูด้วยสีหน้าที่ฉายชัดถึงความวิตกกังวล

 

 _____“ตามไป!” พี่ซูกัดฟันกรอด ก่อนจะกระโจนตามออกไปจากแนวป้องกันเช่นกัน

 

 _____พี่เกากับชายร่างอ้วนเตี้ยมองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นใจกระโจนตามไป… ตายเป็นตายว่ะ… ถึงอย่างไรพวกเขาทั้งสามคนก็ไม่ได้หวังว่า จะติดสิบอันดับแรกตั้งแต่ต้นแล้ว อย่างน้อยตายในสนามรบก็ยังน่าตื่นเต้นไม่น้อย!

 

 _____ทั้งสามคนรีบตามหลังสมาชิกหน่วยที่หกไปอย่างรวดเร็วและเปิดฉากไล่ฆ่าทันที… ตอนแรกคิดว่า พวกเขาสิบกว่าคนคงโดนกองทัพมนุษย์แมลงกลืนหายเข้าไปอย่างรวดเร็ว… ทว่าเมื่อเปิดฉากบุกได้ไม่นาน  ทั้งสามคนกลับรู้สึกได้ทันทีว่า… เอ๋? ศัตรูดูเหมือนจะไม่เยอะเท่าที่คิดกระมัง?

 

 _____หลังจากฟันร่างของมนุษย์แมลงที่ตนสู้อยู่จนล้มลงไปแล้ว พี่ซูก็ถือโอกาสถอยออกมาหลบหลังของพี่เกา ก่อนจะกระโดดขึ้นสูงเพื่อมองสถานการณ์ด้านหน้าให้ชัดเจนและร่วงลงมาบนพื้นด้วยสีหน้าตะลึงพรึงเพริดสุดขีด

 

 _____“บัดซบ! เจ้าบ้านี่ยังเป็นคนอยู่หรือไม่!!!”

 

 _____“อะไรหรือ?” พี่เกาเอ่ยถามพลางต่อสู้ไปด้วย

 

 _____พี่ซูยังคงมีสีหน้าตกตะลึงราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง คล้ายกับได้ยินเสียงชายร่างอ้วนเตี้ยร้องเสียงดังลั่น “ไอ้หยา! จะตายแล้ว! พี่ซู ถ้าพี่ยังไม่มาช่วยอีกผมจะตายจริงๆแล้ว!”

 

 _____“โอ๋… มาแล้ว!” พี่ซูรีบดึงสติกลับมาและจัดการเชือดศัตรูของชายร่างอ้วนเตี้ยทันที ทำให้อีกฝ่ายมีโอกาสตั้งตัวครู่หนึ่ง…

 

 _____“พี่ซู มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” พี่เกาถามด้วยความสงสัยอย่างหนัก

 

 _____พี่ซูยกมือขึ้นโบกปัดออกไป “อย่าถามเลย พี่ยังคิดว่าเห็นเทพเซียนอยู่เลย… คนผู้นี้ช่างไม่เหมือนคนเลยแม้แต่น้อย!”

————————————-