0 Views

บทที่ 26

_____ลั่วซิวเจ๋อครุ่นคิดในใจ… การยอมรับเหยื่อจากเขาไปถือว่ายอมรับที่จะเป็นคู่ครองของเขา มันเป็นเรื่องทั่วไปของสิ่งมีชีวิตอยู่แล้วไม่ใช่หรือ… ตนใช้คำสาบานแห่งพันธมิตรเงือกผูกมัดฉีหนานโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ แต่ตอนนี้…  ควรถือว่า อีกฝ่ายยอมรับโดยปริยายแล้วกระมัง?

 

_____อืม… ตัดสินใจได้ดีจริงๆ!

 

_____เขาโยนแมวราตรีใส่ฉีหนานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสะบัดมืออย่างรังเกียจราวกับอยากสะบัดแบคทีเรียทุกชนิดที่ติดอยู่บนร่างของเจ้าแมวนั่นออกไปให้หมดก็ไม่ปาน

 

_____ความเกลียดชังต่อสัตว์จำพวกแมวนั้นเป็นสิ่งที่ฝังลึกลงไปในสัญชาตญาณ… ที่จริงถ้าไม่ใช่เพราะลั่วซิวเจ๋อสังเกตเห็นความพิเศษของแมวราตรีตัวนั้นเมื่อครู่ล่ะก็ เกรงว่าเขาคงฆ่าแมวตัวนี้ทันทีที่เห็นไปแล้ว

 

_____“จากนี้ไปเจ้าต้องดูแลแมวตัวนี้เอง ถ้ามันไม่ฟังก็เอาไปเคี่ยวเป็นเนื้อแมวตุ๋นซะ” ลั่วซิวเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

_____แมวราตรีพลันพองขนทั้งตัวอีกครั้งพลางส่งเสียงขู่ในลำคอไม่หยุด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองลั่วซิวเจ๋อด้วยความโกรธแค้น

 

_____ลั่วซิวเจ๋อหัวเราะเสียงเย็นเล็กน้อยพลางขยับร่างอย่างรวดเร็ว… ฉีหนานยังไม่ทันจะตั้งตัว แมวราตรีก็โดนแย่งไปอยู่ในมือของลั่วซิวเจ๋ออีกครั้งเสียแล้ว

 

_____“ทำไม? เจ้าไม่พอใจหรือ?” ลั่วซิวเจ๋อดึงเจ้าแมวขึ้นมาตรงหน้าพลางจ้องเขม็งด้วยสายตาเย็นยะเยือก

 

_____แมวราตรีเหมือนโดนฉีหนานสิงร่าง เผลอตะลึงงันอย่างขวัญหนีดีฝ่อไปชั่วขณะ ก่อนจะกะพริบดวงตากลมโตสีทองอร่ามคู่นั้นปริบๆพลางร้องเหมียวเบาๆอย่างน่ารักให้กับลั่วซิวเจ๋อ

 

_____“…”  ฉีหนาน… บัดซบ! ตอนแกขอร้องเหล่าจื่อจนเกือบโดนหางเงือกฟาดก้นยังไม่ออดอ้อนออเซาะฉันถึงขนาดนี้เลย! แกไอ้แมวบ้า!

 

_____“เหมียว!” แมวราตรีเงยหน้าขึ้น เพื่อถูศีรษะกับข้อมือของลั่วซิวเจ๋ออย่างออดอ้อน ขณะเดียวกันก็หันไปกะพริบตาให้กับฉีหนานราวกับส่งภาษาตาว่า… รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี!

 

_____ฉีหนานถึงกับมุมปากกระตุก

 

_____สีหน้าของลั่วซิวเจ๋อฉายชัดถึงความรังเกียจพลางเหวี่ยงมันออกไป แต่แมวราตรีก็พลิกตัวกลางอากาศอย่างชำนาญและลงจอดที่ข้างกายของฉีหนานอย่างปลอดภัย

 

_____ฉีหนานเองก็จ้องมองมันด้วยสีหน้ารังเกียจจนเจ้าแมวรู้สึกไม่พอใจ นึกอยากตะปบกรงเล็บใส่สักรอย ทว่าขณะนั้นพลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบ หันหน้าไปก็พบว่า ลั่วซิวเจ๋อกำลังจ้องเขม็งมาด้วยสายตาเยียบเย็น….

 

_____หวนนึกถึงคำประกาศเมื่อครู่ของลั่วซิวเจ๋อแล้ว แมวตัวน้อยก็ต้องเก็บกรงเล็บกลับไปอย่างเงียบงัน ก่อนจะใช้อุ้งเท้านุ่มนิ่มตบฉีหนานอย่างแผ่วเบา

 

_____ฉีหนานหัวเราะหึเสียงเย็น… ‘ไอ้แมวใจปลาซิวเอ้ย!’

 

_____แมวราตรีถลึงตามองเขากลับ ‘เจ้าเก่งนักก็ลองไปหาเรื่องเขาดู!’

 

_____ฉีหนานเบือนหน้าหนีอย่างเงียบงัน… ถ้าเหล่าจื่อเล่นงานหมอนี่ได้ คงโดนเขาจับทำปลาสามรสไปแล้ว!

 

_____แมวราตรีเบ้ปากทันทีที่รู้ว่า เจ้านายใหม่พึ่งพาไม่ได้ และเพื่อชีวิตที่ดีกว่าในภายภาคหน้า มันต้องพึ่งพาเจ้าปลายักษ์ตัวนี้!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อจ้องมองราวกับจะตรวจสอบแมวราตรีตัวนี้อย่างเงียบงัน… แมวตัวนี้ไม่ใช่แมวจริงๆ ในตัวของมันยังซุกซ่อนของบางอย่างอยู่… แต่ลั่วซิวเจ๋อไม่สนใจนัก แม้แมวตัวนี้จะนับว่าแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจทำร้ายเขาได้ อีกทั้งพลังของแมวตัวนี้จะต้องเป็นตัวหมากที่ใช้ปกป้องฉีหนานได้อย่างแน่นอน อันที่จริงแม้ลั่วซิวเจ๋อจะแข็งแกร่งมากแต่ก็ไม่อาจตามดูแลปกป้องฉีหนานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงได้ หากมีแมวตัวนี้อยู่ข้างกาย ฉีหนานก็จะปลอดภัยมากขึ้น

 

_____แมวราตรีรับรู้ถึงความนัยของลั่วซิวเจ๋อ จึงร้องเหมียวพลางทำท่าน่ารักใส่… มันระเหเร่ร่อนมานานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับผู้ไม่มีเจตนาร้ายต่อมัน อีกทั้งยังมีพลังพอที่จะปกป้องมันได้… สำหรับมันแล้ว นี่เป็นโอกาสที่หายากมาก

 

_____ครั้งหนึ่งที่มันวิ่งหนีตายออกมาจากห้องทดลองนั้นอย่างยากลำบากแสนสาหัส แต่ไม่นึกว่า มันหลบมาซ่อนตัวในโลกที่เป็นดาวเคราะห์ปลายแถวแต่กลับไม่มีพลังให้มันใช้ฟื้นฟูตัวเองได้ ตัวมันที่ขาดแหล่งพลังงานทำได้เพียงคงสภาพรูปลักษณ์ของแมวราตรีไว้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สามารถคงสภาพนี้เป็นเวลานานได้

 

_____การที่ได้ติดตามฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อออกไปถือว่าเป็นโอกาสสำคัญของมัน ต่อให้มันต้องกลายเป็นผู้ช่วยของเจ้าปลายักษ์ก็ยอม!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อตัดสินใจพาหนึ่งคนหนึ่งแมวออกไปจากป่าแห่งหมอกด้วยเส้นทางที่รวดเร็วที่สุด

 

_____เมื่อทั้งคู่กลับมาถึงตลาดแห่งนั้นแล้ว ก็มุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่ของกองทหารรับจ้างเพื่อส่งมอบภารกิจทั้งหมดให้เรียบร้อย… ฉีหนานมองเงินก้อนโตที่โอนเข้ามาในบัญชีแล้วอดฉีกยิ้มกว้างเกือบถึงใบหูไม่ได้… ไม่ว่าจะเป็นเวลาไหน เงินย่อมเป็นสิ่งที่ดี แต่ก่อนตัวเขามีเงินเพียงน้อยนิดจนไม่กล้านำมาซื้อของที่ต้องการได้ แต่ตอนนี้ทั้งหมดนั้นเขาสามารถซื้อ…ซื้อ… บัดซบ!

 

_____ฉีหนานเบิกตากว้างอ้าปากค้างขณะมองเงินก้อนโตในบัญชีกำลังลดลงอย่างรวดเร็วต่อหน้าต่อตา… ไม่กี่นาทีต่อมาในช่วงที่เขายังเรียกสติกลับมาไม่ได้ เงินในบัญชีก็เหลือเพียงเลขหลักเดียวอย่างน่าอนาถ…

 

_____เงิน… เงินของผมเล่า!!

 

_____ความคิดแรกของฉีหนานคือ เงินในบัญชีของตนโดนขโมยเสียแล้ว ทว่าต่อมาเขาก็ต้องหันขวับไปมองลั่วซิวเจ๋อที่กำลังกดบางอย่างบนหน้าจอควอนตัมคอมพิวเตอร์ไม่หยุดอยู่ข้างกายด้วยแววตาฉงนสงสัย

 

_____“คุณ… คุณใช้เงินหรือ?” ฉีหนานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแห้งผาก

 

_____“ใช่สิ เงินมีไว้ให้ใช้ไม่ใช่หรือ” ลั่วซิวเจ๋อเอ่ยตอบด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ

 

_____“….” อีกฝ่ายเอ่ยถึงเหตุผลเช่นนี้เขาก็พูดอะไรไม่ออกเลย…

 

_____เขากลืนน้ำลายลงคอ “คุณใช้เงิน…ทั้งหมดหรือ?”

 

_____“อืม ถึงจะไม่เยอะนัก แต่ก็พอใช้อยู่” ลั่วซิวเจ๋อไม่พอใจนัก ในยุคอวกาศเช่นนี้อะไรก็ดีไปหมด… แต่พืชพันธุ์ในสมัยก่อนส่วนใหญ่สูญพันธุ์หรือกลายพันธุ์ไปหมดแล้ว สูตรตำรับยาที่เขารู้จักและพอจะช่วยเสริมพลังให้กับมนุษย์นั้นยังต้องใช้เงินอีกก้อนใหญ่เพื่อซื้อสมุนไพรมาปรับเปลี่ยนสูตรอีก… ช่างยุ่งยากเสียจริง

 

_____ฉีหนานนิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออก ก่อนจะหันหน้าไปมองแมวราตรีที่คาบชามข้าวอันว่างเปล่าด้วยสีหน้าโศกเศร้าแทบใจสลายแล้ว มุมปากพลันกระตุกเกร็งอย่างอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย  อย่างน้อยตัวเขาก็ไม่ได้อดตายเพียงคนเดียว…..

 

_____ลั่วซิวเจ๋อเหลือบมองแมวตัวน้อยด้วยสายตาเหยียดหยาม “เจ้าไปหาอาหารซะ ไม่ต้องทำเป็นสำออย ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินแล้ว”

 

_____แมวราตรีถึงกับปล่อยชามข้าวอันว่างเปล่าลงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวเหมือนร้องไห้ไม่ออก… เดิมทีมันคิดว่า เมื่อหาเงินก้อนใหญ่ได้แล้วจะสามารถทานอาหารเลิศรสจนพุงกาง… ไหนเลยจะรู้ว่า อยู่กับเจ้าคนชั่วร้ายแสนยากจนผู้นี้แล้ว แม้แต่อาหารแมวราคาถูกที่สุดก็ยังซื้อไม่ได้ ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าเหลือเกิน!

 

_____หลังจากแมวราตรีเดินจากไปแล้ว ลั่วซิวเจ๋อก็พาฉีหนานมายังสนามฝึกซ้อมและให้เขาวิ่งบนลู่วิ่งไฟฟ้าซึ่งถูกตั้งไว้ที่ความเร็วสูงสุด ในขณะที่ตนเองนั่งเปิดควอนตัมคอมพิวเตอร์และเริ่มใช้พลังจิตอันมหาศาลของตนในการเรียนรู้สิ่งต่างๆรอบตัวอย่างรวดเร็ว ซึ่งสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ วิธีควบคุมหุ่นยนต์

 

_____รัฐบาลกลางไม่เข้มงวดเรื่องการครอบครองหุ่นยนต์นัก ขอเพียงมีเงินเท่านั้น ไม่ว่าใครก็สามารถซื้อหุ่นยนต์สักตัวมาขับเล่นได้ เพียงแต่การบังคับหุ่นยนต์นั้นต้องระวังขีดจำกัดของร่างกายและพลังจิตมาก… ในกรณีที่ผู้มีสมรรถภาพร่างกายไม่แข็งแกร่งพอขึ้นไปบังคับหุ่นยนต์… ไม่ต้องพูดถึงการหลบการโจมตีของอีกฝ่าย แค่ขยับหุ่นยนต์ธรรมดาก็จะเกิดแรงดีดกลับและอาจทำให้ผู้ขับโดนป่นจนกลายเป็นเนื้อบดได้

 

_____นอกจากนี้หุ่นยนต์ยังมีราคาแพงมากจนคนธรรมดาไม่อาจซื้อได้ ตัวอย่างเช่น ระดับเงินเดือนของฉีหนานในตอนนี้ หากเขาไม่กินไม่ดื่มประมาณสามสิบปีถึงจะพอซื้อหุ่นยนต์รบขั้นพื้นฐานตัวหนึ่งได้

 

_____ด้วยเหตุนี้รัฐบาลกลางจึงไม่จำกัดการขายหุ่นยนต์… อีกทั้งหุ่นยนต์ทั้งหมดสามารถนำออกไปขายภายนอกได้ ทว่าความแข็งแกร่งของมันจะต่ำกว่าระดับหุ่นยนต์รบของกองทัพถึงสามระดับ ฉะนั้นถึงจะถูกโจรสลัดอวกาศซื้อไปก็ไม่ต้องกังวล

 

_____ลั่วซิวเจ๋อเรียกดูข้อมูลหุ่นยนต์เหล่านั้นครู่หนึ่ง พลางประเมินพลังในการต่อสู้ของหุ่นยนต์เหล่านี้ ขณะเดียวกันก็คิดแผนการใหม่ได้

 

_____การพัฒนาสมรรถภาพร่างกายของฉีหนานอาจหยุดชั่วคราวได้ ทว่าด้านวิชาความรู้ยังต้องฝึกอีกมาก

 

_____ไม่ว่าจะเป็นกลยุทธ์และยุทธวิธีในการทำสงครามหรือการบังคับหุ่นยนต์ล้วนเป็นสิ่งที่ตัวฉีหนานจะต้องไปศึกษาเอาเอง ไม่อาจยัดความรู้พวกนี้ใส่สมองของเขาโดยตรงได้ อาจเทียบได้ว่า ด้านสมรรถภาพร่างกายสามารถใช้ตำรับยาต่างๆเป็นทางลัดได้ ส่วนความรู้เหล่านี้ต้องใช้การเรียนรู้จากของจริงถึงจะได้ผล…

 

_____ฉีหนานมีเวลาจำกัด ถ้าค่อยๆเรียนตามระดับ เกรงว่าเรียนยังไม่ทันจบ การสมัครเข้าโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งก็สิ้นสุดลงไปแล้ว ลั่วซิวเจ๋อจึงได้แต่เลือกวิธีที่แหวกแนว เพื่อแข่งกับเวลาในการดูแลฉีหนานให้เป็นผู้บังคับบัญชาที่มีคุณสมบัติเหมาะสมคนหนึ่ง….

 

_____มีเพียงวิธีนี้ที่พอจะรับรองได้ว่า ฉีหนานจะผ่านเข้าไปในโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งอย่างราบรื่น เรื่องอื่น… รอให้อีกฝ่ายเข้าไปในโรงเรียนได้แล้วค่อยคิดทีหลัง!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อนวดคลึงข้างขมับเบาๆ แม้ว่าจะรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่รู้สึกลำบากอะไร… เมื่อวานขณะอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ของกองทหารรับจ้าง เขาติดต่อกับแฮ็กเกอร์คนหนึ่งที่เป็นเจ้าหน้าที่ต้อนรับ เพื่อช่วยให้เขาสวมรอยเป็นมนุษย์โลกคนหนึ่งได้อย่างราบรื่น

 

_____ข้อดีที่สำคัญของการเป็นประชาชนบนดาวเคราะห์ปลายแถวก็คือ การควบคุมของรัฐสภาจะไม่เข้มงวดเท่ากับในเมืองหลวง เพียงขอให้แฮ็กเกอร์ที่เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีควอนตัมคอมพิวเตอร์ลงมือ การสวมรอยเป็นพลเรือนคนหนึ่งก็ไม่ใช่ปัญหาแต่อย่างใด

 

_____ถ้ามีเงินมากพอ ก็สามารถสวมรอยเป็นลูกหลานบางตระกูลได้ แต่ลั่วซิวเจ๋อไม่คิดจะดึงดูดความสนใจของตระกูลเหล่านี้ ฉะนั้นจึงสวมรอยเป็นพลเรือนธรรมดาคนหนึ่ง…

 

_____หลังจากได้รับสถานะเป็นมนุษย์คนหนึ่งแทนชาวเงือกแล้ว ลั่วซิวเจ๋อก็ตัดสินใจจะเข้ารับการทดสอบของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งกับฉีหนาน…

 

_____เดิมทีเขาไม่ได้วางแผนเช่นนี้ ทว่าแผนการมักมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ ข้อมูลเรื่องดาวเคราะห์มหาสมุทรที่ได้รู้จากปากของชายผมแดงทำให้เขาตั้งตารอที่จะได้ตามหาเผ่าพันธุ์เงือกของตนด้วยความตื่นเต้น แต่รัฐบาลกลางเข้มงวดเรื่องเรือรบอวกาศเหลือเกิน ลั่วซิวเจ๋อในตอนนี้แทบจะไม่มีเงินอยู่เลย อยากได้เรือรบอวกาศเพื่อออกไปตามหารูหนอนแห่งนั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากเพ้อฝันถึงอาหรับราตรีเลย…..

 

_____เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงต้องเข้าไปในโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่ง อันที่จริงที่นั่นก็เป็นดั่งเปลพักผ่อนของนายทหารระดับสูงของรัฐบาลกลาง หากได้พบกับผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นหรือตนได้เลื่อนขั้นเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงโดยตรง… เมื่อถึงตอนนั้น การจะตามหาข้อมูลข่าวสารของเผ่าเงือกย่อมง่ายดายขึ้นมาก…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อตั้งใจจะเริ่มศึกษาเรียนรู้อย่างจริงจัง เสียดายที่สุดท้ายก็ใช้เวลาไปกับการเลือกซื้อสมุนไพรและอุปกรณ์ฝึกซ้อมที่จำเป็นจนหมด

 

_____การใช้ควอนตัมคอมพิวเตอร์รูปแบบนาฬิกาข้อมือนั้นสามารถเชื่อมต่อและเรียกดูข้อมูลในเครือข่ายอวกาศได้ แต่กลับไม่สามารถใช้บังคับหุ่นยนต์ได้ หากต้องการฝึกซ้อมจำเป็นต้องซื้อหุ่นยนต์สองตัวมาก่อน… เมื่อก่อนฉีหนานเตรียมเงินก้อนหนึ่งไว้ใช้จ่ายสำหรับเรื่องนี้และไม่ถึงกับใช้เงินจนหมดตัวเช่นตอนนี้แน่…

 

_____หรือว่าต้องทำงานหาเงินอีก…

 

_____ลั่วซิวเจ๋อถอนหายใจยาวอย่างเงียบงัน ก่อนจะเหลือบมองฉีหนานที่เหนื่อยหอบเป็นหมาหอบแดดจากการวิ่งอันหนักหน่วงแล้วอดกระตุกมุมปากไม่ได้… เจ้าหมอนี่มองยังไงก็ไม่มีออร่าของยอดฝีมือเสียจริง!

 

_____“เฮ้ย! ผม… ผมบอก… พอได้แล้ว… ผม… จะเหนื่อยตายแล้ว…” ฉีหนานอ้าปากหอบหายใจพลางห้อยลิ้นออกมาราวกับเป็นผีตายซากตนหนึ่ง

 

_____ลั่วซิวเจ๋อมองสถิติบนลู่วิ่งไฟฟ้าแล้วก็พยักหน้ารับเป็นสัญญาณให้เขาหยุดพักได้…

 

_____สีหน้าของฉีหนานพลันปลื้มปิติยินดีอย่างผ่อนคลาย จนเผลอก้าวเท้าผิดจังหวะและกลิ้งหลุนๆร่วงลงมาจากลู่วิ่งไฟฟ้าราวกับสุนัขตัวหนึ่ง

 

_____ลั่วซิวเจ๋อถึงกับเอามือปิดหน้าอย่างเงียบงัน บุคคลเช่นนี้เป็นคู่ครองในอนาคตของตนหรือนี่… อยากไว้อาลัยให้ตัวเองจริงๆ!

———————

ฉีหนานเอ้ย! แต่ละตัวที่เจ้าเก็บมาเนี่ยไม่มีความปกติหรือธรรมดาเลยนะ แอบอยากได้มั้งอ่ะ! > o <

แหมๆ พี่ลั่วห่วง (?) หวง(?) ฉีหนานขนาดจะตามไปดูแลขนาดนี้เลยหรือนี่ (ผัวะ! โดนหางปลาตบ////)