0 Views

บทที่ 21

_____ฉีหนานแยกเขี้ยวใส่มันอย่างเกลียดชัง ไม่คิดว่า แมวราตรีตัวนั้นก็แสยะยิ้มแยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันอันแหลมคมอย่างเย่อหยิ่งมาทางฉีหนานเช่นกัน

 

_____ฉีหนานพลันเลือดขึ้นหน้าทันที เขาโดนแมวราตรีตัวหนึ่งเล่นงานอย่างคาดไม่ถึง เท่านี้ก็ทนไม่ได้แล้ว

 

_____เขายอมทนกับอาการปวดเอว พลันกระโดดขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็วจนเจ้าแมวถึงกับผวาตกใจ หางของมันพองขนลุกซู่ขึ้นมาอีกครั้ง รีบกระโดดหวือขึ้นไปบนกิ่งไม้ที่อยู่สูงและเปราะบางมากกว่ากิ่งที่ฉีหนานเหยียบพลาดเมื่อครู่ถึงสามส่วน แต่แมวราตรีกลับกระโดดขึ้นไปได้อย่างสบายๆ ถ้าฉีหนานไม่โง่ย่อมไม่ตามขึ้นไปอย่างแน่นอน…

 

_____“แกคิดว่า อยู่บนนั้นแล้วฉันจะจับแกไม่ได้หรือ?” ฉีหนานยืนคุยกับแมวราตรีจากใต้ต้นไม้

 

_____“เมี๊ยว!”

 

_____“จิ๊! ฉันจะบอกแกให้… รีบลงมาจะฉลาดมากกว่า  ถ้ารอให้ฉันขึ้นไปล่ะก็แกเสร็จแน่!”

 

_____“เมี๊ยว!”

 

_____“เจ้าแมวน้อย ฉันจะให้โอกาสสุดท้ายกับแก มิเช่นนั้นฉันจะลงมือจริงๆแล้ว”

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยว!”

 

_____แมวราตรีโยกหัวไปมาอย่างมีความสุข… ฉีหนานก้มหัวลงพลางมองหาก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นสักสองสามก้อนบนพื้นโดยรอบ

 

_____เมื่อเห็นก้อนหินที่ถูกโยนไปมาในมือของฉีหนาน เจ้าแมวบนต้นไม้พลันจ้องเขม็งไปยังฉีหนานอย่างระแวดระวังพร้อมกับโค้งตัวขึ้นพร้อมกระโดดหนีได้ทุกเวลา

 

_____ฉีหนานคลี่ยิ้มร้ายกาจส่งให้ ก่อนจะขว้างก้อนหินในมือออกไป ไม่ได้ปาใส่แมวตัวนั้น แต่หักกิ่งไม้ที่แมวตัวนั้นกำลังหมอบอยู่แทน

 

_____“เมี๊ยว!” แมวราตรีร้องลั่นพลางรีบกระโดดไปยังกิ่งไม้ด้านข้างอย่างรวดเร็ว

 

_____ฉีหนานขว้างก้อนหินอีกครั้งในพริบตาเดียว บีบให้เจ้าแมวต้องกระโดดไปยังกิ่งไม้กิ่งอื่น

 

_____ฉะนั้นแมวราตรีต้องกระโดดหลบไปมาหลายครั้ง ฉีหนานกลับตามหักกิ่งไม้ที่มันอยู่อย่างไม่ยอมเลิกรา ครั้งหนึ่งแมวราตรีกำลังจะกระโดดไปบนกิ่งไม้ที่แข็งแรง ฉีหนานกลับทำท่าจะกระโดดขึ้นไปทันที บีบให้แมวราตรีต้องเลือกกระโดดไปบนกิ่งไม้ที่เปราะบางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้…

 

_____หนึ่งแมวหนึ่งคนจึงกลายเป็นเช่นนี้ แมวราตรีกระโดดหลบไปมาไม่หยุด ฉีหนานเองก็หักกิ่งไม้ไปเรื่อยๆ ทั้งคู่กลับดูเข้าขากันอย่างมากในสายตาของลั่วซิวเจ๋อ ได้แต่ถอนหายใจและนึกอยากอัดฉีหนานสักรอบ

 

_____ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นยอดฝีมือระดับ Cแล้ว ช่วยมีความมุ่งมั่นได้หรือไม่! เจ้าจัดการแมวแค่ตัวเดียวไม่ได้หรือ!!

 

_____ลั่วซิวเจ๋อลอบกัดฟันกรอดแทบอยากหายตัวไปอัดฉีหนานตอนนี้เลย ทว่าเขาเพิ่งพบแมนติคอร์ตัวหนึ่ง ไม่อาจปลีกตัวออกมาได้ จึงต้องพับเก็บความคิดนี้ไปก่อน ค่อยกลับไปคิดบัญชีเจ้าหมอนั่นล่ะกัน!

 

_____การเผชิญหน้าของฉีหนานกับแมวราตรีไม่ยืดเยื้อนัก แม้ว่าแมวตัวนี้จะฉลาดมาก แต่เพราะแผนการของฉีหนาน ทำให้มันต้องยอมแพ้…

 

_____ขณะที่แมวราตรีกำลังกระโดดไปยังกิ่งไม้กิ่งหนึ่งนั้น ฉีหนานกลับกระโดดขึ้นไปอย่างฉับพลัน กิ่งไม้ที่ฉีหนานเหยียบลงไปนั้นหักทันที แมวราตรีพลันตกใจเฮือก รีบพลิกตัวกลางอากาศทันที ทว่าเวลานี้มันถึงรู้ตัวว่า มันโดนฉีหนานบีบให้กระโดดสู่ความว่างเปล่า… กิ่งไม้ที่มันพอจะเหยียบได้โดยรอบนั้นถ้าไม่โดนฉีหนานหักไปก่อนหน้านี้ ก็อยู่ไกลเกินไปเสียแล้ว… ด้วยแผนของฉีหนาน มันจึงร่วงลงไปอย่างแน่นอน เว้นแต่มันจะบินได้…

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยวเมี๊ยว!” แมวราตรีผู้สูญเสียที่เหยียบและกำลังร่วงหล่นลงมากลางอากาศ ส่งเสียงร้องเหมียวอย่างน่าอนาถ

 

_____ฉีหนานหัวเราะออกมาเต็มเสียง ก่อนจะกระโจนออกไปคว้าแมวตัวนั้นไว้ในมือโดยไม่รอให้ตกถึงพื้น…

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยว!” เจ้าแมวขัดขืนต่อสู้สุดชีวิต แต่กลับโดนฉีหนานดึงหนังคอด้านหลังของมันและจับเหวี่ยงไปมา เพียงครู่เดียวมันก็มึนหัวหนักจนได้แต่ครางเหมียวอย่างอ่อนแรง…

 

_____“จิ๊จิ๊!  อาละวาดสิ! ดูถูกฉันนัก!” ฉีหนานเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด แค่เหวี่ยงมือยังไม่สาแก่ใจนัก จึงหยิบมีดสั้นที่ลั่วซิวเจ๋อมอบให้ขึ้นมาและตวัดลงไปหลายครั้ง ทำให้ขนยาวสีดำนุ่มสลวยบนร่างของแมวราตรีหลุดร่วงลงไปเรื่อยๆ

 

_____“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉีหนานหัวเราะเสียงดังอย่างพอใจ… ต่อต้านฉันสิ! หัวเราะเยาะฉันนัก! เป็นยังไงเล่า ขอเอาคืนล่ะกัน!

 

_____แมวราตรีก้มหัวลงต่ำ เมื่อเห็นร่างอันโล่งเตียนของตนที่โดนฉีหนานโกนขนออกไปทั่วร่างแล้ว สีหน้าของมันเศร้าสลดอย่างเห็นได้ชัด

 

_____“ไปเถอะ ถ้าครั้งต่อไปเจอฉันก็หนีไปให้ไกลล่ะ เข้าใจหรือไม่!” ฉีหนานโยนแมวราตรีไปด้านข้างพลางขยับกำปั้นราวกับจะข่มขู่มัน

 

_____แมวราตรีแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างเศร้าใจ ทว่าใบหูกลับตั้งขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว

 

_____“เฮ้ย!” ฉีหนานนึกไม่ถึงว่า เจ้าแมวตัวนี้นึกจะไปก็ไปอย่างคาดไม่ถึง ทั้งๆที่เมื่อครู่ยังอวดดีอย่างเห็นได้ชัด…

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยวเมี๊ยว!” เจ้าแมวที่วิ่งหายไปเพียงไม่กี่วินาทีกลับวิ่งออกมาจากพุ่มไม้อย่างน่าอนาถ วิ่งไปร้องลั่นไปราวกับมีบางอย่างตามหลังมา…

 

_____ฉีหนานรีบตั้งท่าเตรียมพร้อมและหยิบมีดสั้นในมือขึ้นมาพลางจ้องเขม็งไปยังพุ่มไม้นั้น… เขาเชื่อว่า แมวตัวนั้นจะไม่หนีเตลิดอย่างไร้เหตุผลแน่นอน… เพียงแต่ไม่รู้ว่า สิ่งใดสามารถคุกคามแมวราตรีได้ มันจะอันตรายถึงเพียงไหนกัน!

 

_____พอแมวราตรีวิ่งออกมาจากพุ่มไม้แล้วกลับไม่วิ่งหนีไปไหนไกลอย่างผิดคาด แถมยังวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังของฉีหนานราวกับอยากขอร้องให้เขาช่วยปกป้องเสียอีก…

 

_____ฉีหนานถึงกับสะดุ้งด้วยความแปลกใจมาก เขาเพิ่งจะโกนขนของเจ้าแมวตัวนี้จนโล่งเตียนไป หากอีกฝ่ายไม่โง่ก็ไม่ควรมาขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ใช่หรือ? ทว่าทันทีที่ลิงสีดำสนิทกระโจนออกมาจากพุ่มไม้ ฉีหนานก็เข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมแมวราตรีถึงมาขอให้เขาช่วยปกป้อง…

 

_____อันที่จริงเขาต้องการแค่เส้นขนของแมวราตรีเท่านั้น ไม่ได้ต้องการเอาชีวิตมัน แต่ถ้าเจ้าแมวตกอยู่ในกำมือของลิงตัวนี้ล่ะก็ ต้องถูกจับกินแน่… แมวราตรีตัวนี้ฉลาดมากจริงๆและยังกล้ามาขอให้เขาเป็นที่พึ่งอีก…

 

_____ลิงสีดำสนิทตัวนี้ถูกเรียกขานว่า ‘ลิงล่าแมว’ เพราะเป็นลิงที่ทานสัตว์จำพวกแมวเป็นอาหาร

 

_____แมวราตรีเป็นสัตว์จำพวกแมวระดับล่างในป่าแห่งนี้และกับลิงชนิดนี้ที่สามารถกินเสือธรรมดาได้อย่างสบายๆแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแมวราตรีตัวเล็กๆเลย…

 

_____ทันทีที่ลิงสีดำสนิทเห็นฉีหนานก็พลันหยุดมองอย่างระแวดระวัง มันส่งเสียงขู่ในลำคอใส่ฉีหนานราวกับต้องการข่มขู่ให้อีกฝ่ายถอยออกไป… ไอคิวของพวกลิงนั้นสูงมาก ฉะนั้นพวกมันจึงระวังมนุษย์มากเป็นพิเศษ

 

_____ทั้งสองฝ่ายยังคงหยั่งเชิงกันอยู่ พลังของลิงตัวนี้กับฉีหนานใกล้เคียงกัน แต่เจ้าลิงรู้ว่า มีมนุษย์บางส่วนอยู่ๆก็เปลี่ยนร่างให้ใหญ่ขึ้นและแข็งแกร่งมากได้ (หุ่นยนต์) ดังนั้นมันจึงไม่อาจบุ่มบ่ามเปิดฉากโจมตีก่อนได้

 

_____อีกอย่างเป้าหมายของมันคือแมวราตรีที่หลบอยู่ด้านหลังมนุษย์ผู้นั้น ขอเพียงมนุษย์คนนี้ไม่ลงมือ มันเองก็ไม่คิดจะทำร้ายคนผู้นี้เช่นกัน

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยวเมี๊ยว!” แมวราตรีที่หมอบอยู่ด้านหลังของฉีหนานยื่นหน้าออกมาร้องเหมียวใส่ลิงสีดำตัวนั้น

 

_____ฉีหนานพลันหน้าเขียวคล้ำทันที เขาย่อมดูออกว่า เจ้าลิงล่าแมวตัวนี้หวาดกลัวเขาเช่นกัน แต่เจ้าแมวราตรีเนรคุณเกินไปแล้ว… มาขอให้ตัวเขาช่วยปกป้องและยังหาเรื่องเจ้าลิงล่าแมวตัวนั้นอีก… ไม่รู้ควรจะพูดเช่นไรดี… แกเพิ่งโดนฉันจับโกนขนไปแท้ๆ ไม่กลัวว่า ฉันจะโยนแกให้เจ้าลิงนั่นหรือ?

 

_____ฉีหนานเหลือบตามองแมวตัวนั้นที่กำลังโบกกรงเล็บของมันไปทางลิงล่าแมวตัวนั้นอย่างอวดดี ทว่าพอโดนฉีหนานมองแว่บเดียว ทั้งร่างพลันแข็งทื่อและค่อยๆวางกรงเล็บของมันลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะตะครุบขากางเกงของฉีหนานและช้อนสายตามองขึ้นมาพร้อมกับกะพริบตากลมโตปริบๆ… ก็น่ารักอยู่บ้าง…

 

_____ฉีหนานมุมปากกระตุกกึก แมวราตรีตัวนี้คงเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ มิฉะนั้นเขาจะมองเห็นแววตาวิงวอนที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นี้ได้อย่างไรกัน?

 

_____ฉีหนานใช้ปลายเท้าเตะแมวราตรีตัวนั้นเบาๆ แต่มันกลับครางเสียงแผ่วไม่ยอมปล่อยขากางเกง… ฉีหนานไม่มีทางเลือก ได้แต่ปล่อยให้แมวราตรีอยู่ข้างกายเช่นนั้น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับลิงล่าแมวตัวนั้น…

 

_____แม้ว่าเขาจะหันไประวังลิงล่าแมว แต่ก็ไม่ปล่อยให้แมวราตรีคลาดสายตาเช่นกัน… อย่ามองแค่ความน่ารักของมัน เพราะดูจากสายตามุ่งร้ายของเจ้าลิงตัวนั้นที่จ้องเขม็งไม่วางตา… ถึงเจ้าลิงจะวิ่งหนีไปก็ไม่แน่ว่าแมวที่หลบอยู่ด้านหลังจะหนีไปด้วย

 

_____ฉีหนานไม่อยากโดนแมวราตรีตัวนี้หักหลังหรือโดนคนอื่นเห็นให้อับอายขายขี้หน้าหรอก…

 

_____“เจี๊ยกเจี๊ยก!” ลิงล่าแมวย่อมมีความอดทนไม่เท่ามนุษย์… มองเห็นเหยื่อของตนอยู่ไม่ไกลกลับโดนมนุษย์ผู้นี้ขวางไว้จนลงมือไม่ได้ ทำให้มันขุ่นเคืองใจมาก…

 

_____“เข้ามาเลย!” ฉีหนานขยับคอเสื้อเล็กน้อยพลางควงมีดสั้นในมือเป็นวงกลม… พลังของลิงตัวนี้กับเขานั้นไม่ต่างกันมาก เป็นคู่ฝึกที่ดีเลย…

 

_____“เจี๊ยกเจี๊ยกเจี๊ยก!” ลิงล่าแมวที่โดนฉีหนานยั่วโมโหพลันร้องลั่นด้วยความโกรธพลางกระโดดอยู่กับที่ไม่ยอมหยุด…

 

_____ดวงตาของฉีหนานฉายแววสงสัยแว่บหนึ่ง ความผ่อนคลายพลันหายวับไปทันที…

 

_____ความสามารถด้านอื่นของลิงตัวนี้ไม่อาจรู้ได้ แต่แรงกระโดดของมันก็เพียงพอที่จะทำให้ฉีหนานระมัดระวังตัวมากขึ้น… ความสูงและความยืดหยุ่นระดับนี้ มิน่าล่ะแมวราตรีถึงไม่คิดสู้แม้แต่นิดเดียว มีแต่วิ่งหนีลูกเดียวและเมื่อรู้ว่าหนีไม่พ้นก็ต้องยอมขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ที่เพิ่งโกนขนของมันไป… หรือก็คือเพราะความแข็งแกร่งของลิงล่าแมวนั้นข่มสัตว์จำพวกแมวพอดี

 

_____แม้แมวราตรีตัวนั้นจะไม่ถึงกับทำร้ายฉีหนานถึงชีวิต และทำให้เขาบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น แต่ถ้าหากความแข็งแกร่งและความเร็วของลิงล่าแมวแข็งแกร่งกว่าฉีหนานล่ะก็ ผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไรนั้นย่อมไม่ดีแน่นอน…

 

_____“แกมันตัวซวย!” ฉีหนานถลึงตาใส่แมวราตรีตัวนั้น

 

_____“เมี๊ยวเมี๊ยว!” แมวราตรีร้องประท้วง ข้ากำลังเตรียมทานข้าวอยู่ดีๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าก่อเรื่องวุ่นวาย ข้าคงกินอิ่มเดินกลับบ้านไปแล้ว…

 

_____ฉีหนานย่อมไม่เข้าใจคำทักท้วงของแมวราตรี ตอนนี้เขาใช้สมาธิทั้งหมดในการจับตามองลิงล่าแมวตัวนั้น

 

_____ไอคิวของลิงตัวนั้นไม่โง่เลยแม้แต่น้อย นอกจากจะร้องเสียงดังและกระโดดอยู่กับที่แล้ว ลิงตัวนั้นก็ไม่บุ่มบ่ามโจมตีก่อน แต่เริ่มเดินวนรอบตัวฉีหนาน…

 

_____ฉีหนานรู้ว่า ลิงตัวนี้กำลังมองหาจุดอ่อนของตัวเขาอยู่ เขาย่อมไม่อาจลดการป้องกันตัวได้จึงเริ่มขยับหมุนตัวอย่างช้าๆ พยายามให้ลิงตัวนั้นอยู่ในสายตาของตนตลอดเวลา

 

_____ขณะเดียวกัน แมวราตรีที่ตัวโล่งเตียนยังคงทำตัวน่ารักอย่างดี… ฉีหนานขยับเท้าหมุน มันเองก็เดินตามราวกับเป็นเงาของฉีหนานก็ไม่ปาน

————————