0 Views

บทที่ 137

 

_______“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชายชราผู้มีดวงตาเพียงข้างเดียวจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนที่ทำหน้าหวาดผวาด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม

 

_______“หัว… หัวหน้า… ข้า… ข้าไม่รู้จริงๆ…”ชายวัยกลางคนตื่นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ได้แต่ทรุดลงคุกเข่าร้องขอชีวิตทั้งน้ำตา

 

_______“ไม่รู้?” ชายชราตาเดียวเค้นถ้อยคำสองพยางค์ลอดไรฟันที่อาบไปด้วยเลือด

 

_______ชายวัยกลางคนยิ่งผวาหนัก ร้องอ้อนวอนขอความเมตตากับชายชราสุดชีวิต “หัวหน้า… ตอนที่คุณหนูสามออกไปก็ไม่ได้บอกข้า ข้า… ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น! ข้า…”

 

_______ปัง!

 

_______ลำแสงสีขาวสายหนึ่งทะลวงผ่านศีรษะของชายวัยกลางคนคนนั้นจนสมองของเขาระเบิดเป็นเสี่ยงๆเหมือนลูกแตงโม เศษชิ้นเนื้อสีแดงกับสีขาวกระจายเต็มพื้น

 

_______“ไม่รู้อะไรทั้งนั้นแล้วข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำไม” ชายชราตาเดียวพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม เอ่ยจบก็ตวัดสายตามองเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง “เคนท์ ในฐานะที่เจ้าเป็นคู่หมั้นของเทีย เจ้าจะต้องแก้แค้นให้นาง ไปซะ ไปลากคอไอ้คนที่มันกล้าลงมือกับเด็กน้อยของข้ากลับมา ข้าอยากสับมันเป็นชิ้นๆด้วยมือของข้าเอง!”

 

_______เคนท์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหมุนร่างเดินออกจากห้องของชายชราตาเดียว หลังเดินออกจากห้อง สีหน้าที่เคยนอบน้อมพลันแปรเปลี่ยนไปพลางพึมพำกับตัวเองว่า “ตาแก่ เจ้าอยู่ในตำแหน่งนานเกินไปแล้ว ไปพักผ่อนได้แล้วมั้ง”

 

_______ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ด้านหลังของเขาพลันปรากฏร่างของบุรุษท่าทางเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง ชายคนนั้นเอ่ยว่า “คุณชายเคนท์ พวกเราจะลงมือเลยไหมขอรับ?”

 

_______“ไม่” เคนท์ส่ายหน้า “เทียเพิ่งตายไป ตาแก่นั่นกำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงและพาลไปทั่ว พวกเรายังไม่ควรวู่วาม รอให้ข้าจับตัวไอ้งั่งที่ฆ่าเทียได้ก่อนล่ะกัน ถึงแม้เทียจะโง่ไปหน่อย แต่ก็เป็นคู่หมั้นของข้าเหมือนกัน คู่หมั้นถูกเล่นงาน ถ้าข้าไม่แก้แค้นล่ะก็จะแฝงตัวต่อไปได้ยังไง!”

 

_______“ไปเอา Mega particle gun ที่พวกเราสร้างคราวก่อนมอบให้ซิสซี่ เท่านี้ทุกคนในเมืองก็เหมือนอยู่บนฝ่ามือของเราแล้ว เธอจะต้องรู้แน่ว่าใครเล่นงานเทีย” เคนท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

 

_______บุรุษท่าทางเจ้าเล่ห์ผละจากไปอย่างเงียบงัน ในขณะที่เคนท์สาวเท้ายาวๆไปยังจุดรวมพลของกลุ่มแมงมุมทมิฬ ตาแก่นั่นกำลังเสียใจกับการตายของเทีย จึงหมกมุ่นอยู่กับการตามล่าเจ้าคนที่ฆ่าเทียมาไว้ในมือ ชั่วพริบตาที่เผลอประมาทก็คือโอกาสของเขา!

 

_______ลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานไม่รู้ว่า ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนกำลังถูกตามล่า ยิ่งไม่รู้ว่าพวกเขาถึงกับทำให้อีกฝ่ายใช้ Mega particle gun ต่อรองแล้ว หลังจากที่พวกเขาเช็คเอาท์จากโรงแรมก็เดินตามแผนที่ที่โม่เอ๋อร์ให้มาไปยังร้านประมูลที่ใหญ่ที่สุดในนครราตรีนิรันดร์แห่งนี้ ร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์นั่นเอง คุณสามารถหาซื้ออาวุธระดับสามกับสี่ได้ตามใจชอบ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงอิทธิพลของร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์

 

_______ร้านประมูลเพียงแห่งเดียวในนครราตรีนิรันดร์อันแสนโกลาหลวุ่นวายย่อมบ่งบอกถึงอิทธิพลอันน่าสะพรึงของคนที่อยู่เบื้องหลัง เพื่อรักษาความเป็นส่วนตัวของลูกค้า ร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์จึงตั้งอยู่ชั้นใต้ดินของเมืองโดยใช้อุโมงค์ลับนับไม่ถ้วนเชื่อมต่อไปยังชั้นใต้ดินของร้านต่างๆที่ถูกสร้างขึ้นเกือบทั่วทุกมุมของนครราตรีนิรันดร์ ลูกค้าทุกท่านที่ต้องการซื้อขายสินค้าสามารถเก็บซ่อนตัวตนจากทุกคนในนครราตรีนิรันดร์ได้อย่างไร้ร่องรอยและจะไม่มีใครหาพวกเขาเจอแน่นอน

 

_______เหตุผลที่ร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์มีชื่อเสียงและโด่งดังมานานหลายปีก็เพราะมาตรการป้องกันความลับของลูกค้าที่แน่นหนา ลั่วซิวเจ๋อเองก็เลือกมาประมูลที่นี่เพราะเหตุผลนี้เช่นกัน

 

_______ถูกต้อง… ประมูล…

 

_______ลั่วซิวเจ๋อเหลือเงินติดตัวไม่มากแล้ว ก่อนหน้านี้ลั่วซิวเจ๋อต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อให้ฮุคดัดแปลงหุ่นยนต์อย่างเต็มที่  ถ้าเขายังอยากจะดูแลไบโอโรบอทของตนด้วยวัตถุดิบดีๆ ก็ต้องหาเงินเพิ่มอย่างช่วยไม่ได้

 

_______เขาตั้งใจจะประมูลตำรับยาสำหรับแช่ตัว… ถูกต้อง มันคือผงยาสำหรับแช่ตัวที่เคยใช้กับฉีหนานในตอนนั้น

 

_______ถึงยังไงของแปลกที่สามารถเลื่อนระดับสมรรถภาพร่างกายก็ไม่เคยขาดตลาดอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานที่ที่ความแข็งแกร่งคือการอยู่รอดเช่นนี้ ย่อมมีสายของพวกมีอิทธิพลดักรออยู่ที่งานประมูล เพื่อกว้านซื้อของพวกนี้ทันทีที่ตั้งประมูลแน่นอน

 

_______“นี่คือร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์? ไม่แย่เกินไปหน่อยเหรอ” ฉีหนานมองตึกสองชั้นเล็กๆตรงหน้าด้วยสายตาดูถูกดูแคลนพลางเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ

 

_______ชายชราร่างผอมแห้งคนหนึ่งกำลังนั่งถือควอนตัมคอมพิวเตอร์อยู่บนเก้าอี้ข้างประตูทางเข้า พิจารณาจากร่างกายผอมแห้งและสายตาฝ้าฟางของอีกฝ่ายแล้ว เห็นได้ชัดว่าชายชราไม่ใช่ฝ่ายต่อสู้ล้างผลาญ

 

_______“มียามก็เหมือนไม่มียามมั้ง?” ฉีหนานถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

_______ดูเหมือนชายชราจะยังหูดีอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นจากควอนตัมคอมพิวเตอร์มาพูดกับฉีหนานด้วยรอยยิ้มว่า “อันที่จริงก็ไม่ต่างกันหรอก เพราะข้ามีหน้าที่คอยบอกทางไปยังร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์ให้กับพวกเจ้าเท่านั้น ส่วนการเฝ้ายาม… ในนครราตรีนิรันดร์แห่งนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าท้าทายอำนาจของร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์อยู่แล้ว”

 

_______“ฮะๆ…” ฉีหนานหัวเราะแห้งๆ แต่ชายชราผู้นี้ไม่คิดจะถือสาคำพูดเหล่านี้ราวกับเรื่องแบบนี้มักจะเกิดขึ้นบ่อยๆจนเขาชินแล้ว

 

_______เขาช่วยเปิดประตูใหญ่ให้ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อโดยให้ทั้งคู่เดินเข้าไปเอง รอจนพวกเขาเดินหายเข้าไปแล้ว ชายชราจึงปิดประตูและนั่งดูควอนตัมคอมพิวเตอร์อย่างเกียจคร้านเช่นเดิม

 

_______เมื่อฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อเข้ามาในห้องก็พบว่า พวกตนอยู่ในลิฟต์ตัวหนึ่งที่เคลื่อนตัวลงข้างล่างอย่างรวดเร็ว กว่าลิฟต์จะชะลอความเร็ว ลั่วซิวเจ๋อก็รู้สึกว่าพวกเขาลงมาลึกเกือบสามร้อยเมตรได้

 

_______“ยินดีต้อนรับ แขกผู้มีเกียรติ” ร่างเสมือนจริงของสาวงามคนหนึ่งปรากฏขึ้นที่ข้างกายของทั้งสองคนพร้อมกับมีลิ้นชักลับของลิฟต์เด้งออกมาเผยให้เห็นเข็มกลัดสีทองสองอันนอนนิ่งอยู่

 

_______สาวงามคนนั้นส่งยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูขณะอธิบายให้ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อฟัง “โปรดรับเข็มกลัดยืนยันสถานะประจำตัวของทั้งสองท่านไว้ เพื่อให้ข้าช่วยอำนวยความสะดวกทุกอย่างภายในร้านประมูล”

 

_______ทั้งสองคนหยิบเข็มกลัดขึ้นมาตรวจสอบเล็กน้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆจึงติดไว้ที่หน้าอกของตน

 

_______ทั้งสองคนมาถึงห้องทึบห้องหนึ่งด้วยการนำทางของสาวงามคนนั้น ผนังทั้งสี่ด้านประดับด้วยจอภาพขนาดใหญ่ ซึ่งคุณสามารถเลือกดูสินค้าหลากชนิดในนั้นได้

 

_______“ถ้าหากพวกท่านมีสินค้าที่ต้องการประมูล โปรดวางสินค้าไว้ที่นี่” สาวสวยชี้ไปยังกล่องที่ถูกฝังติดไว้กับผนังด้านหนึ่ง “พวกเราจะตรวจสอบและประเมินราคาสินค้าของท่าน จากนั้นจะลงทะเบียนสินค้าลงในรายการประมูล หลังจากการประมูลเสร็จสิ้นพวกเราขอเก็บค่าธรรมเนียมในการจัดการเป็นจำนวนหนึ่งเปอร์เซ็นต์ หากท่านมีปัญหาใดๆ โปรดบอกข้าได้ทุกเมื่อ” สาวน้อยรูปงามพูดจบก็หลบไปยืนนิ่งไม่ไหวติงที่มุมหนึ่งของห้อง

 

_______ลั่วซิวเจ๋อนำผงยาที่ตนปรุงหนึ่งชุดพร้อมกับหนังสือคู่มือหนึ่งเล่มวางไว้ในกล่องและปิดฝาลง หลังจากนั้นประมาณสิบห้านาที กล่องก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบประเมินราคาของสินค้าชิ้นนี้ ดูเหมือนร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์จะให้ความสำคัญกับสินค้าประเภทนี้มาก ไม่เพียงแต่ประเมินราคาเริ่มต้นสูงมาก ยังระบุช่องทางการติดต่อด้านล่างด้วย ถ้าผู้ขายยินยอม พวกเขาสามารถซื้อขาดสินค้าในราคาที่สูงกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาที่ประเมินไว้

 

_______ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มบาง ราคาที่ร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์เสนอนับว่าไม่น่าเกลียดนัก แต่การขายให้ร้านประมูลไม่ตรงกับวัตถุประสงค์ของเขานัก เขาจึงปฏิเสธข้อเสนอของร้านประมูลและวางขายตำรับยาจำนวนทั้งหมดสิบชุดในทุกสิบนาที

 

_______ตำรับยาเหล่านี้ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวังแม้แต่น้อย พวกมันถูกประมูลขายจนหมดอย่างรวดเร็ว

 

_______ตำรับยาทั้งสิบชุดขายได้ราคาทั้งหมดหกล้านเจ็ดแสนกว่าเหรียญสตาร์ ซึ่งสูงกว่าราคาที่ทางร้านเสนอให้มากนัก แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะยาประเภทนี้ขาดตลาดมาก ยิ่งตำรับยาของลั่วซิวเจ๋อไม่มีผลข้างเคียงใดๆยิ่งมีน้อยมากเหลือเกิน

 

_______ลั่วซิวเจ๋อเองก็ประมูลซื้ออะไหล่จากทางร้านไปไม่น้อยเช่นกัน อะไหล่เหล่านี้มีทั้งสำหรับไบโอโรบอทและอะไหล่กระดูกหลากรูปแบบสำหรับมอบให้ฮุคด้วย

 

_______หลังจากขายตำรับยาชุดสุดท้ายไปแล้ว ทั้งสองคนก็รีบรุดออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็ว พวกเขาเดินเลียบไปตามผนังและเปลี่ยนลิฟต์อีกสองสามครั้ง ตอนที่พวกเขาขึ้นมาข้างบนอีกครั้งก็พบว่า พวกตนยืนอยู่ในห้องน้ำของบาร์เหล้าแห่งหนึ่ง

 

_______ทั้งสองคนหันมาสบตากันแล้วอดชื่นชมการออกแบบของร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์ไม่ได้ มาตรการรักษาความลับเช่นนี้ย่อมสามารถป้องกันความเป็นส่วนตัวของลูกค้าได้อย่างรัดกุม มิน่าล่ะ นครราตรีนิรันดร์ถึงได้รับการขนานนามว่า หนึ่งในย่านการค้าที่ดีที่สุดในระดับเก้าดาว ร้านประมูลซิลเวอร์สตาร์เองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

 

_______ทั้งสองคนรีบเดินออกจากบาร์เหล้าโดยไม่เหลียวหลังและตรงไปยังโรงแรมทันที

 

_______ขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มที่ชื่อเคนท์กำลังคุยโทรศัพท์กับสตรีผู้งดงามอ่อนโยนดุจสายน้ำ

 

_______บรรยากาศรอบตัวของสตรีผู้นั้นดูเกียจคร้านและผ่อนคลาย เธอสวมชุดนอนผ้าไหมนุ่มลื่น ชายกระโปรงที่แหวกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเรียวขางามวับๆแวมๆ อีกทั้งเนินอกอวบอิ่มยังขยับไหวน้อยๆตามการขยับตัวของเธอทำให้เธอเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนสมวัย

 

_______“โอ้ คุณชายเคนท์ เจ้าให้ของขวัญชิ้นโตเช่นนี้มันทำให้ข้ารู้สึกลำบากใจนะ ถ้ายังไง… ตอบแทนด้วยร่างกายของข้าได้ไหม?” เธอช้อนตาขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นลำคอขาวผ่อง กลีบปากสีสดเผยออ้าเล็กน้อย ปลายลิ้นสีชมพูอ่อนไล้เลียริมฝีปากของตนอย่างอ้อยอิ่ง ท่าทางเย้ายวนอันร้อนแรงตรงหน้าทำเอาร่างกายส่วนล่างของเคนท์เริ่มแข็งเกร็งและแอบสบถด่าในใจหลายคำ

 

_______น่าเสียดายที่เธอผู้นี้ไม่ใช่คนที่เขาจะแตะต้องได้ เธอคือเจ้าของฉายา ซิสซี่ แม่ม่ายผู้อาบยาพิษ ถ้าใครคิดว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อาศัยรูปร่างหน้าตาหากินล่ะก็ ความตายของเขาก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว

 

_______เคนท์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “มาดามซิสซี่ ในเมื่อท่านได้รับของขวัญของข้าแล้ว งั้นข่าวที่ข้าต้องการเล่า?”

 

_______ซิสซี่หวีเส้นผมยาวเป็นลอนใหญ่ของเธอพลางส่งสายตาละห้อยใส่เคนท์ราวกับกำลังตัดพ้อที่เขาปฏิเสธการนัดเดตกับตน

 

_______เคนท์รู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนระทวยกับสายตาของซิสซี่ แต่สติของเขายังไม่เลอะเลือน จะหลับนอนกับผู้หญิงคนนี้สักคืนไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ข่าวที่เขาต้องการก็อาจจะคว้าน้ำเหลวได้ ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยยอมให้ตัวเองขาดทุนอยู่แล้ว

 

_______Mega particle gunแลกกับการนอนกับสตรีผู้นี้หนึ่งคืน เคนท์รู้สึกว่าเธอยังไม่คุ้มค่ากับราคานี้…

 

_______“ก็ได้ ในเมื่อคุณชายเคนท์ไม่อยากเสพสุขกับข้า ถ้าเช่นนั้นพวกเรามาคุยเรื่องงานกันเถอะ” ซิสซี่กล่าวจบก็จัดเสื้อผ้าของตนให้เรียบร้อย ความอวบอิ่มเต่งตึงที่ได้เห็นเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ร่มผ้าจนหมด ทำเอาเคนท์ไม่ค่อยพอใจนัก

 

_______“คนที่เจ้าตามหาน่าจะเป็นสองคนนี้” ซิสซี่เอ่ยพลางส่งรูปถ่ายที่ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อกำลังเดินเข้าโรงแรมให้อีกฝ่าย

 

_______เคนท์เหม่อมองรูปถ่ายครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆเบนสายตามายังร่างของซิสซี่ “Mega particle gun น่าจะให้ราคามากกว่านี้นะ”

 

_______“น่ารำคาญจริงๆ… จะให้ข้ากำไรหน่อยไม่ได้เหรอ?” ซิสซี่ทำท่ากระเง้ากระงอด “จากข้อมูลที่มี พวกเขาสองคนเพิ่งจะมาถึงนครราตรีนิรันดร์เมื่อวานนี้ แถมยังไม่มีข้อมูลก่อนหน้านี้ของพวกเขาเลย ดังนั้นเป็นไปได้สูงว่าพวกเขามาที่นี่เป็นครั้งแรก”

 

_______“พวกเขาเป็นคนของใคร?” เคนท์ขมวดคิ้วถาม

 

_______“หึหึ…” ซิสซี่กระดิกนิ้วเรียวที่ทาเล็บสีแดงสดไปมาพลางหัวเราะคิกคัก “แม้คุณชายเคนท์จะหล่อเหลามาก แต่ก็ไม่อาจฝ่าฝืนกฎของข้าได้ พวกเราแค่สืบประวัติคนแต่ไม่รับสืบอิทธิพลเบื้องหลังของเขา”

 

_______เคนท์ทำหน้าเคร่งเครียด คำพูดนี้ของซิสซี่คล้ายจะไม่บอกข้อมูลใดๆ แต่ที่จริงกลับบอกใบ้ว่า อิทธิพลเบื้องหลังของอีกฝ่ายไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย ไม่เช่นนั้นผู้หญิงคนนี้คงขายข้อมูลของอีกฝ่ายแล้ว

 

_______“เอาล่ะ คุณชายเคนท์ นี่คือที่อยู่ในตอนนี้ของพวกเขา ข้าเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะรั้งอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ถ้าเจ้ามีธุระกับพวกเขาก็ควรรีบหน่อยนะ” ซิสซี่หัวเราะเบาๆพลางส่งจูบให้เคนท์ ก่อนจะตัดสายไป

 

_______เคนท์จ้องมองรูปถ่ายในควอนตัมคอมพิวเตอร์ของตนพลางเริ่มวางแผนในใจอย่างรวดเร็ว

 

_______การโจมตีครั้งนี้จะต้องลงมือให้เร็ว มันเป็นเรื่องของเกียรติและศักดิ์ศรีของกลุ่มแมงมุมทมิฬ ถ้าปล่อยให้ทายาทลำดับที่สามถูกฆ่าตายโดยที่เราไม่ไปล้างแค้นล่ะก็ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หลังจากนี้กลุ่มแมงมุมทมิฬจะต้องอับอายขายขี้หน้าเป็นที่สุดและส่งผลกระทบต่อตำแหน่งในกองพันธมิตรโจรสลัดอวกาศแน่นอน

 

_______นี่ไม่ใช่เรื่องที่ว่าเคนท์อยากหาเรื่องกลุ่มอิทธิพลที่หนุนหลังของทั้งสองคนหรือไม่ แต่เขาจะต้องทำต่างหาก หากเขาอยากกุมอำนาจในกลุ่มแมงมุมทมิฬ สองคนนี้จะต้องถูกกำจัดทิ้งเท่านั้น

 

_______เคนท์หรี่ตาลงพลางเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆขณะกล่าวเสียงเย็นว่า “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ในเมื่อแกกล้าหยามกลุ่มแมงมุมทมิฬของพวกข้า แกก็ต้องตาย!” กล่าวจบ เขาก็รีบพาลูกน้องเร่งรุดไปยังสถานที่ที่ซิสซี่บอกไว้ทันที…

 

_______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อไม่รู้เลยว่า ตนกำลังตกเป็นเป้าหมายเสียแล้ว  หลังจากที่พวกเขาเข้าร่วมการประมูลเสร็จ ก็เดินเที่ยวเล่นตามร้านข้างทางอย่างสนุกสนาน

 

_______ต้องยอมรับว่า ร้านค้าในนครราตรีนิรันดร์ช่างมีสินค้าครบครันจริงๆ คุณสามารถซื้อทุกอย่างที่คุณต้องการจากที่นี่ได้

 

_______ร้านข้างทางเหล่านี้ต่างมีหลังร้านของตัวเอง ซึ่งบางครั้งลั่วซิวเจ๋อยังค้นพบของแปลกที่น่าตกใจหลายครั้ง

 

_______ทั้งหญ้าแกร่ง ไม้กระดูกสีชาดและทองแบล็กสตาร์ สินค้าเหล่านี้ได้รับการยกย่องจากผู้เชี่ยวชาญด้านหุ่นยนต์จำนวนนับไม่ถ้วนของรัฐบาลว่า เป็นอะไหล่ของหุ่นยนต์ชั้นเยี่ยมที่สุด แต่กลับหาซื้อได้ทั่วไปในสถานที่แห่งนี้ ลั่วซิวเจ๋อยังเจอโครงกระดูกของสัตว์อสูรที่สมบูรณ์ทุกส่วนในร้านข้างทางเล็กๆอีกด้วย ซึ่งมันเป็นสมบัติประจำร้าน ทำให้ราคาของมันสูงมากจนต่อให้ลั่วซิวเจ๋อขายเสี่ยวเคทิ้งก็ยังซื้อไม่ไหว…

 


แงะตัวเองออกจากกองงานมาอัพให้หายคิดถึงกันสักหน่อยจ้า 🙂

แล้วก็… ขอฝังตัวเองจมกองงานต่อนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกการรอคอยและทุกกำลังใจนะคะ :3