0 Views

บทที่ 133

 

_______ด้วยเหตุนี้ทำให้กลุ่มโจรสลัดอวกาศออรอชประกาศยอมแพ้ในที่สุด แต่พวกเขาเลือกที่จะยอมจำนนต่อกองทหารของจักรวรรดิวาเนสซ่าอย่างชาญฉลาด

 

_______ส่วนข้อเรียกร้องของวอร์เทกซ์นั้นเรียบง่ายมาก… อยากยอมจำนนต่อจักรวรรดิก็ย่อมได้… แต่พวกแกจะต้องเจรจากับเราว่าจะชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นกับยานอวกาศของเราภายในห้านาทีได้อย่างไร!

 

_______ตัวแทนฝ่ายโจรสลัดอวกาศออรอชต่างจนปัญญากับเรื่องนี้ ถึงอย่างไรพวกเขาก็ประกาศยอมแพ้แล้ว ยานอวกาศของตนย่อมตกเป็นคนอื่นแน่นอน… จะว่าไป ถ้ามอบยานอวกาศให้กับกองทหารของจักรวรรดิล่ะก็ เป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายน่าจะใช้มันสืบหาเบาะแสของกองกำลังโคลด์ แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นโจรสลัดอวกาศนั้นจะต่างออกไป เพราะด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของพวกเขาไม่อาจเทียบชั้นกับทางจักรวรรดิได้เลย หากมอบยานอวกาศให้กับพวกเขาก็มีแต่เอาไปใช้ต่อสู้ปล้นฆ่าคนอื่น ฉะนั้นการส่งมอบยานอวกาศของตนให้กับโจรสลัดอวกาศจึงเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

 

_______มนุษย์ปลาหมึกหัวโตยอมรับข้อตกลงนี้ด้วยความเต็มใจ การเจรจาของทั้งสองฝ่ายจึงจบลงอย่างรวดเร็ว วอร์เทกซ์ใช่ว่าจะไม่อยากรู้เหตุผลที่อีกฝ่ายอยากตกอยู่ในเงื้อมมือของจักรวรรดิวาเนสซ่า แต่กองทหารของจักรวรรดิกำลังจะมาถึงในไม่ช้าแล้ว ถ้าไม่รีบถอนตัวล่ะก็ เรือรบอวกาศเหล่านี้อาจกลายเป็นสินสงครามของพวกทหารแทน! รวมถึงเขาที่ถูกหมายจับในฐานะโจรสลัดอวกาศลำดับที่หกสิบสี่ของทางการด้วย!

 

_______เพื่อรักษาชีวิตน้อยๆของตัวเอง วอร์เทกซ์เลือกที่จะเอาสินสงครามของตนจากไปอย่างชาญฉลาด ปล่อยให้คนของจักรวรรดิหาคำตอบข้อนี้ไปแล้วกัน

 

_______สิบห้านาทีให้หลัง กว่ากองทหารรักษาการณ์ของจักรวรรดิวาเนสซ่าจะมาถึง วอร์เทกซ์ก็เผ่นหนีจนไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว ทิ้งไว้เพียงแคปซูลฉุกเฉินหลายสิบลำซึ่งภายในแออัดไปด้วยเหล่ามนุษย์ปลาหมึกจำนวนมาก…

 

_______“หัวหน้า จะตามไปไหมขอรับ?” ทหารนายหนึ่งหันมาถามหัวหน้าของตนเสียงแผ่วเบา

 

_______“ช่างมัน  ได้เท่านี้ก็เยอะพอแล้ว เจ้าวอร์เทกซ์มันหนีเร็วมาก ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไล่ตามพวกมัน” นายทหารยศพันตรีอ้าปากหาวพลางโบกมือไปมาอย่างเกียจคร้าน

 

_______ทหารผู้นั้นโค้งตัวอย่างนอบน้อม ก่อนจะถอยไปจัดการกับมนุษย์ปลาหมึกดวงซวยเหล่านี้ ขณะนั้นเองชายหนุ่มยศพันตรีก็ขยับหมวกบนศีรษะของตนเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่มีส่วนคล้ายคลึงกับวอร์เทกซ์ถึงหกเจ็ดส่วน

 

_______เขายืดตัวเหยียดหลังพลางปรือตาลงด้วยความผ่อนคลาย ทว่าเมื่อดวงตาสีชาดคู่นั้นเปิดขึ้นมาอีกครั้ง มันกลับทอประกายวาววับอย่างมีเลศนัย

 

_______หนึ่งสัปดาห์ต่อมา  ณ ดาวเคราะห์โนนะแกรม

 

_______ดาวเคราะห์โนนะแกรมถือเป็นย่านศูนย์กลางธุรกิจที่กองกำลังโจรสลัดถือครองอยู่

 

_______มันเป็นเพียงดาวเคราะห์ที่ทุรกันดารดวงหนึ่ง ไร้ซึ่งความพิเศษใดๆ… สิ่งเดียวที่โดดเด่นคือ ตำแหน่งที่ตั้งของมัน… โนนะแกรมมีดาวเทียมถึงสิบแปดดวงล้อมรอบ อีกทั้งพวกมันยังถูกกองกำลังโจรสลัดดัดแปลงจนกลายเป็นอาวุธสงครามอันทรงพลัง… ด้วยการอารักขาของดาวเทียมทั้งสิบแปดดวงนี้ทำให้โนนะแกรมเป็นดาวเคราะห์ที่ปลอดภัยที่สุด แม้แต่กองทหารของจักรวรรดิยังไม่กล้าบุ่มบ่ามบุกมาถึงที่นี่เลย…

 

_______ณ ท่าอากาศยานที่สิบหกของโนนะแกรม ยานอวกาศทั้งสิบสองลำค่อยๆลงจอดอย่างราบรื่นตามคำสั่งกัปตันของพวกตน

 

_______สภาพของยานอวกาศเหล่านี้มองออกได้ไม่ยากเลยว่า พวกมันเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาดๆ… แต่สำหรับโจรสลัดอวกาศที่ใช้ชีวิตท่ามกลางคมดาบและกลิ่นคาวเลือดมาทั้งชีวิตนั้น นับว่าเป็นเรื่องปกติมาก…

 

_______เมื่อประตูยานเปิดออก คนแรกที่ก้าวลงมาคือริซ่า เธอโชคดีมากที่บาดเจ็บแค่แขนขาดไปหนึ่งข้างจากสงครามก่อนหน้านี้ ถ้าไม่ใช่เพราะแคปซูลรักษาของยานต้องให้คนที่บาดเจ็บสาหัสใช้ก่อนล่ะก็ เธอคงไม่ต้องพันผ้าพันแผลแล้ว

 

_______ใบหน้าของริซ่าประดับด้วยรอยยิ้มสดใส เมื่อมองเห็นบุรุษวัยกลางคนร่างกำยำกำลังโบกประแจในมือทักทายเธออยู่ ดวงตาพลันทอประกายระยิบระยับพลางหันไปพูดกับวอร์เทกซ์ว่า “บอส นั่นคือวิศวกรฉีค่ะ… ฝากยานของพวกเราไว้กับเขาได้เลยค่ะ”

 

_______วอร์เทกซ์มองริซ่าด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง “แต่ค่าจ้างของวิศวกรฉีแพงมากนะ”

 

_______“บอส…” ริซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจัง “ฝีมือของวิศวกรฉีนับว่ายอดเยี่ยมที่สุด ท่านคงไม่อยากให้ยานอวกาศขัดข้องขณะกำลังต่อสู้กับคนอื่นกระมัง”

 

_______วอร์เทกซ์ถลึงตาใส่ริซ่าอย่างฉุนเฉียว “ปากพล่อย” กล่าวจบก็โบกมือเหมือนไล่เธอไปให้พ้นจากสายตาเดี๋ยวนี้

 

_______แต่ริซ่ารู้ว่า แท้ที่จริงวอร์เทกซ์ยอมตกลงเรียบร้อยแล้ว จึงรีบรับคำเสียงดังพลางฉีกยิ้มกว้างเต็มที่ “บอส ถ้าหากท่านไม่รูปงามเกินไปจนข้าละอายใจที่จะเคียงคู่กับท่านล่ะก็ ข้าคงมอบหัวใจดวงนี้ให้ท่านไปแล้ว”

 

_______“ไสหัวไป!” วอร์เทกซ์ชูนิ้วกลางใส่หน้าเธอ

 

_______ริซ่าหัวเราะคิกคัก ก่อนจะตะโกนเสียงดังไปหาบุรุษผู้นั้นว่า “ท่านพ่อ ข้าหาลูกค้ามาให้ท่านแล้วนะ คราวนี้ท่านห้ามลืมส่วนแบ่งของข้านะ!!!”

 

_______ฉีหนานที่เพิ่งเดินออกมาอดกระตุกมุมปากไม่ได้… กลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์ช่างเหมือนครอบครัวใหญ่อันครึกครื้นจริงๆ!

 

_______“พวกเราจะไปที่ไหนกันดี?” ฉีหนานหันมาถามลั่วซิวเจ๋อ

 

_______ซิเรียสแยกตัวไปจัดการสะสางธุระเล็กน้อยและปล่อยให้ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อเคลื่อนไหวตามใจชอบ… ขอแค่พวกเขาไม่ไปหาเรื่องตระกูลใหญ่ทั้งห้าของกองกำลังโจรสลัดอวกาศก็หายห่วงแล้ว ยังไงพวกคนที่เหลือก็ไม่มีทางสร้างรอยแผลให้พวกเขาได้แน่นอน

 

_______ลั่วซิวเจ๋อครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจไปดูนครราตรีนิรันดร์ที่ซิเรียสเคยพูดถึงว่า  เป็นศูนย์การค้าและสถานบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในโนนะแกรม ไม่ใช่แค่ซ่องหรือคาสิโนสำหรับหาความรื่นรมย์เท่านั้น คุณยังสามารถพบสินค้าที่คุณตามหาได้ที่นี่… ถ้าคุณมีเงินมากพอนะ…

 

_______นครราตรีนิรันดร์มีทั้งเวทีประมูลที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิวาเนสซ่า ทั้งศูนย์การค้าที่ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาจำนวนมาก กระทั่งตลาดมืดที่ซ่อนเร้นอยู่… คุณสามารถหาซื้ออาวุธสงครามระดับสามหรือสี่ได้จากที่แห่งนี้ แต่ทุกครั้งที่สินค้าจำพวกนี้วางขายมักมีราคาสูงลิบลิ่ว หากกระเป๋าเงินไม่หนาพอล่ะก็ อย่าโผล่ไปให้ขายหน้าคนอื่นเลย

 

_______“ไปเดินเล่นกันเถอะ… ถ้าซิเรียสจัดการธุระเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราคงไม่มีโอกาสได้พักผ่อนแล้วล่ะ” ลั่วซิวเจ๋อยิ้มบาง

 

_______หลังจากที่เขากับฉีหนานแอบเข้าร่วมสงครามครั้งก่อน ซิเรียสก็คันไม้คันมืออยากสั่งสอนพวกเขาชุดใหญ่มาตลอด

 

_______เขาบอกว่า… พวกแกคิดว่าตัวเองเก่งมากนักใช่ไหม ได้! งั้นข้าจะเพิ่มระดับการฝึกที่เตรียมไว้อีกเท่าหนึ่งล่ะกัน อัจฉริยะควรมีพรสวรรค์รอบด้านถึงจะเหมาะสม!

 

_______ลั่วซิวเจ๋อรอคอยการฝึกของซิเรียสอย่างใจจดใจจ่อ พูดให้ถูกคือ เขารอวิธีที่จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นไปอีก… แต่ก่อนที่จะเริ่มฝึก การออกไปเดินเที่ยวเตร็ดเตร่นับว่าไม่เลวเลย อีกอย่างดาวเคราะห์อย่างโนนะแกรมน่าจะมีอาวุธที่เหมาะกับไบโอโรบอทของตนกระมัง

 

_______“ก็ได้” ฉีหนานไม่อยากนึกถึงใบหน้าที่บิดเบี้ยวพลางกัดฟันกรอดของซิเรียสในตอนนั้นอีก การเดินเล่นผ่อนคลายก่อนฝึกนรกแตกเป็นทางเลือกที่ดี…

 

_______สมาชิกกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์ต่างเดินทางเข้าสู่นครราตรีนิรันดร์ ซึ่งฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อเองก็ขอติดรถไปด้วยเช่นกัน

 

_______พวกเขานั่งชมผืนทะเลทรายสีเหลืองนวลบนดาวโนนะแกรม ขณะเดินทางจากท่าอากาศยานไปสู่นครราตรีนิรันดร์ซึ่งใช้เวลาเพียงสิบนาทีอย่างเพลิดเพลิน

 

_______การเดินทางเข้าสู่นครราตรีนิรันดร์หรือแหล่งรวมตัวของเหล่าโจรสลัดอวกาศนั้นช่างง่ายดายนัก  แค่คุณจ่ายค่าเข้าเมืองอย่างถูกต้อง แม้คุณจะเป็นนักโทษหรืออาชญากรที่ถูกประกาศจับ แต่คุณก็สามารถเดินเข้าสู่นครราตรีนิรันดร์ได้อย่างสง่าผ่าเผย

 

_______หลังจากที่พวกเขาเข้าเมืองมาได้ไม่นาน พรรคพวกโจรสลัดอวกาศคนอื่นก็แยกตัวออกไปตามคาสิโน่กับซ่องและสถานเริงรมย์ต่างๆ ส่วนฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อตั้งใจจะไปเดินซื้อของที่ศูนย์การค้าชื่อดังของที่นี่

 

_______ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวออกมาจากรถ ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามารุมล้อมอย่างรวดเร็ว ทั้งคนแก่และเด็กต่างพากันแย่งตะโกนโฆษณาความเก่งกาจของตนเพื่อให้ลั่วซิวเจ๋ออุดหนุนกิจการของตนอย่างดุเดือด

 

_______“นายท่าน ท่านต้องการทัวร์รอบนครราตรีนิรันดร์ไหม? จ้างข้าสิ แค่ห้าร้อยเหรียญเท่านั้น แล้วข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ!” เด็กสาวคนหนึ่งที่อายุประมาณสิบสองสิบสามปีสวมเสื้อแหวกอกพลางพยายามขยับดันหน้าอกของตนให้นูนเด่นจนแทบจะล้นทะลักออกมา

 

_______“นายท่าน ข้าขอเพียงสามร้อยเหรียญ ข้าจะพาท่านไปซื้อของที่ร้านที่ถูกที่สุด!” เด็กอีกคนพยายามดึงเด็กสาวคนนั้นออกไป ใบหน้ามอมแมมเผยรอยยิ้มประจบประแจง

 

_______“นายท่าน ร่างกายของข้าแข็งแกร่งกำยำมาก ข้าจะช่วยแบกทุกอย่างที่ท่านซื้อเอง ท่านแค่จ่ายค่าบริการเพิ่มอีกหนึ่งร้อยเหรียญเท่านั้น” ผู้ที่เอ่ยถ้อยคำประโยคนี้ออกมาคือ ชายหนุ่มร่างผอมซูบเหมือนหนังหุ้มกระดูก ฉะนั้นคำพูดของเขาจึงไม่น่าเชื่อถือแม้แต่น้อย

 

_______เสียงโฆษณายังคงดังเซ็งแซ่ไม่ขาดสาย และเพราะลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานลังเลไม่เลือกสักคนเสียที ทำให้กลุ่มคนที่อยู่ห่างออกไปเริ่มทยอยวิ่งมาทางนี้เช่นกัน

 

_______ลั่วซิวเจ๋อเห็นดังนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะลงมืออย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

 

_______“อ๊าก!” เด็กหนุ่มร่างผอมแผดเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ข้อมือของเขาถูกลั่วซิวเจ๋อหักทิ้งอย่างเลือดเย็น

 

_______ทุกคนที่ห้อมล้อมลั่วซิวเจ๋อต่างสะดุ้งเฮือกพลางถอยกรูดอย่างรวดเร็ว ทว่าบางคนกลับแสยะยิ้มมาดร้าย

 

_______“หึ ยุ่งยากจริงๆ” ลั่วซิวเจ๋อขมวดคิ้วมุ่นพลางตวัดเท้าถีบชายผู้นั้นอย่างขุ่นเคือง

 

_______ชายผู้นั้นกลับพลิกตัวหมอบลงกับพื้น ปากเปล่งเสียงหอนที่ฟังไม่รู้เรื่องออกมา ทันใดนั้นชายวัยฉกรรจ์ร่างกำยำหลายคนพลันกระโจนออกมาจากซอยด้านข้าง พุ่งเข้าใส่ลั่วซิวเจ๋อพร้อมกับแผดเสียงคำรามอย่างดุดัน

 

_______“เจ้า…”

 

_______“หึ!”ลั่วซิวเจ๋อแค่นหัวเราะเสียงเยียบเย็นพลางยกเท้าเตะชายที่หมอบอยู่กับพื้นอีกรอบ… ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะลงมือจริงจัง จนกระทั่งเห็นพรรคพวกของอีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้น เขาถึงได้เข้าใจเหตุผลที่ซิเรียสย้ำเตือนว่า ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด…

 

_______ชายหนุ่มลอยละลิ่วตามแรงถีบของลั่วซิวเจ๋อไปกระแทกกับกำแพงด้านหลังอย่างรุนแรง

 

_______หน้าอกของเขาบุบลงตามรอยเท้าอย่างชัดเจน เขาสำรอกเลือดกองใหญ่ออกมาเจิ่งนองพื้น นัยน์ตาเลื่อนลอยใกล้สิ้นสติเต็มที…

 

_______“ไสหัวไป!” คลื่นพลังจิตมหาศาลกระแทกเข้าใส่สมองของพวกเขาอย่างหนักหน่วงเหมือนถูกพายุเฮอริเคนพัดกระหน่ำก็ไม่ปาน

 

_______ชั่วพริบตานั้น พวกเขาพลันรู้สึกเคว้งคว้างว่างเปล่าราวกับความทรงจำตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาถูกพายุเฮอริเคนพัดปลิวหายไปหมดแล้ว

 

_______เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง พวกเขาต่างทำหน้าหวาดผวาสุดขีดเพราะตระหนักว่าครั้งนี้พวกตนเจอของแข็งเข้าให้แล้ว จึงรีบวิ่งไปลากสหายของตนที่ยังนอนกระอักเลือดหนีทันที

 

_______“นายท่าน! นายท่าน ได้โปรดจ้างข้าเถิด แค่สองร้อยเหรียญเท่านั้น สองร้อยเหรียญก็ได้!” เด็กสาวผู้แต่งหน้าจัดจนดูแก่แดดกลับได้สติเร็วที่สุด เธอตะโกนสุดเสียงด้วยแววตาที่พราวระยับ

 

_______คนอื่นเห็นดังนั้นก็ดึงสติกลับมาได้ในที่สุด แต่พวกเขายังไม่ทันอ้าปากตะโกนต่อ ลั่วซิวเจ๋อก็ตกลงรับข้อเสนอของเด็กสาวคนนั้นเรียบร้อยแล้ว

 

_______มีคนไม่น้อยแอบกำมือแน่นด้วยความเสียดายที่พลาดโอกาสงามครั้งนี้ ในขณะที่สีหน้าของเด็กสาวจอมแก่แดดฉายชัดถึงความตื่นเต้นดีใจสุดขีด ดูเหมือนเธออยากจะโผเข้าไปแนบชิดกับลั่วซิวเจ๋อเต็มทนแล้ว น่าเสียดายที่ฉีหนานกำลังจ้องเขม็งมาด้วยแววตาเย็นเยียบ จนเธอต้องล้มเลิกความคิดนี้อย่างเงียบๆ… ผู้ชายหล่อนั้นหายาก แต่ชีวิตย่อมล้ำค่ายิ่งกว่า…

 


_______อย่าแม้แต่จะคิด… ฉีหนานได้กล่าวไว้ 5555+

_______ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ 🙂