0 Views

บทที่ 127

 

______“ตกลงหรือไม่ตกลง?” ซิเรียสถามด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

 

______วอร์เทกซ์ชูแก้วไวน์ขึ้น “ย่อม… ตกลง แล้วข้อที่สามล่ะ?”

 

______“ข้อสาม… จบเรื่องแล้วพวกเราจะถอนตัวออกจากกลุ่ม” ซิเรียสยกมือขึ้นหยุดวอร์เทกซ์ที่กำลังจะอ้าปากถามอย่างรวดเร็ว “ทั้งเจ้าและข้าต่างก็รู้อยู่แก่ใจดีว่า เจ้าตามหาข้าทำไม… ที่นั่นเปิดเพียงครั้งเดียวในรอบสิบปี ครั้งนี้ข้าจะพาเจ้าเข้าไปและช่วยให้เจ้าได้รับสิทธิ์ในการเข้าไปยังสถานที่แห่งนั้นอีก ซึ่งข้าย่อมไม่จำเป็นสำหรับเจ้าอีกต่อไป เพราะครั้งหน้าเจ้าสามารถพาคนของเจ้าเข้าไปเอง แล้วก็… เมื่อข้าออกจากกลุ่ม ข้าจะบอกความลับของสถานที่แห่งหนึ่งกับเจ้า”

 

______“ความลับอะไร?”

 

______“หมู่บ้านแห่งความฝัน”

 

______วอร์เทกซ์เบิกตาโพลง นัยน์ตาสีโลหิตจ้องเขม็งไปยังซิเรียส “เจ้ารู้ตำแหน่งของหมู่บ้านแห่งความฝัน?”

 

______“ไม่รู้” ซิเรียสส่ายหน้าไปมา

 

______“เจ้า!” วอร์เทกซ์ผุดลุกขึ้นด้วยความโกรธ

 

______“แต่ข้ารู้เบาะแสของหมู่บ้านแห่งความฝัน ส่วนจะหาเจอหรือไม่ก็เป็นเรื่องของเจ้าแล้ว” ซิเรียสบอกเสียงเรียบ “ว่ายังไง? ตกลงไหม?”

 

______วอร์เทกซ์ทรุดนั่งบนเก้าอี้อีกครั้งพลางหรี่ตามองซิเรียสเหมือนกำลังวิเคราะห์ว่า อีกฝ่ายพูดความจริงหรือเปล่า… ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะบอกว่า “ตกลง แต่ถ้าข้าจับได้ว่า เจ้าหลอกข้าล่ะก็ เจ้าเจอดีแน่”

 

______ซิเรียสพยักหน้ารับ… หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายวางสาย พวกเขาทั้งสามคนก็ถูกพาเข้าไปในยานหลักของกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์

 

______“ซิเรียส เพื่อนเก่าของข้า!” ทันทีที่ขึ้นมาบนยาน ชายชราหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งสาวเท้าเดินมาต้อนรับด้วยการอ้าแขนทั้งสองข้างเตรียมโอบกอดซิเรียส

 

______ซิเรียสแสยะยิ้มเดินตรงไปถีบหน้าของชายแก่คนนี้ทันที พร้อมกับคำรามลอดไรฟันว่า “ไอ้กิบส์ กะแล้วว่าต้องเป็นเจ้าที่หักหลังข้า!”

 

______“โอ้! ซิเรียสสุดที่รัก ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ…” ชายแก่เจ้าของชื่อ กิบส์ เช็ดเลือดกำเดาของตนลวกๆ “ท่านวอร์เทกซ์ช่างเมตตายิ่งนัก ตอนที่ข้าหนีพ้นจากเงื้อมมือของเอ็ดมันด์ โชคดีที่ได้ท่านวอร์เทกซ์ช่วยเอาไว้”

 

______พอได้ยินชื่อเอ็ดมันด์ ซิเรียสถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ… เขาถลึงตาใส่กิบส์อย่างดุดัน “ไปกันเถอะ” เอ่ยจบก็พาฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อเดินไปอีกทาง

 

______กิบส์ยักไหล่อย่างไม่ถือสา รู้ดีว่าตอนนี้ซิเรียสคงไม่อยากเห็นหน้าตนสักเท่าไหร่ จึงบอกให้คนแถวนั้นรีบไปนำทางให้กับซิเรียสอย่างรวดเร็ว…

 

______เมื่อโจรสลัดอวกาศคนนั้นพาส่งมาที่ห้องพักของพวกเขาแล้ว ซิเรียสก็ไล่อีกฝ่ายออกไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

 

______เมื่อเข้ามาภายในห้อง สิ่งแรกที่เขาทำคือ เปิดควอนตัมคอมพิวเตอร์สแกนไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว

 

______หลังจากมั่นใจว่า ไม่มีกล้องวงจรปิดหรือเครื่องดักฟังแล้วจึงนั่งบนเตียงพลางขยี้ผมไปมาด้วยความร้อนใจปนกระวนกระวาย

 

______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อหันมาสบตากัน รู้สึกว่า ตั้งแต่มาถึงจักรวรรดิวาเนสซ่า พวกเขาสองคนจะเป็นแค่ผู้ชมเท่านั้น ทำได้แค่เฝ้ามองอยู่ข้างๆโดยที่ไม่อาจช่วยเหลืออีกฝ่ายแม้แต่น้อย… ชวนให้รู้สึกแย่จริงๆ

 

______ซิเรียสระบายอารมณ์อยู่พักใหญ่ก็นึกออก…คิดเสียว่า ชีวิตก็เหมือนกับการถูกข่มขืน ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ งั้นก็สมยอมซะเถอะ…

 

______“พวกแกสองคนไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ฉันทำให้พวกแกเดือดร้อนเอง แต่การเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์ก็ถือเป็นโอกาสดีสำหรับพวกแกเหมือนกัน” ซิเรียสเงยหน้าขึ้นมองฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อและพบว่า ในแววตาของทั้งคู่ไม่มีความโกรธแค้นหรืออคติใดๆต่อกลุ่มโจรสลัดอวกาศแม้แต่นิดเดียว จึงลอบพยักหน้าพึงพอใจกับภาพที่เห็น… ดีมาก สุขุมเยือกเย็น ทั้งคู่สมกับที่เป็นต้นกล้าชั้นเยี่ยมจริงๆ

 

______เขาครุ่นคิด “คืออันที่จริงโจรสลัดอวกาศถือเป็นองค์กรอิสระในเขตจักรวรรดิวาเนสซ่า พวกเขาไม่เหมือนกับฆาตกรโฉดชั่วที่เข่นฆ่าผู้คนเป็นผักปลา แถมสิ่งที่พวกเขาทำส่วนใหญ่ยังดีกว่าขุนนางจอมปลอมบางคนเสียอีก… ดังนั้นพวกแกไม่ต้องกังวลเรื่องที่เป็นพวกเดียวกับโจรสลัดอวกาศ อย่างน้อยกับกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์นี้ พวกแกก็วางใจได้… ถึงเจ้าวอร์เทกซ์จะอารมณ์แปรปรวนบ้าง แต่เขาก็เอาใจใส่ดูแลลูกน้องเป็นอย่างดี… บอกได้เลยว่า มีโจรสลัดอวกาศอยากเข้ากลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์ไม่น้อยเลยนะ เพียงแต่วอร์เทกซ์เข้มงวดกับการคัดเลือกสมาชิกกลุ่มมาก ยิ่งเป็นฆาตกรโฉด เขายิ่งไม่ยอมรับเข้ากลุ่มเด็ดขาด”

 

______พวงแก้มของลั่วซิวเจ๋อกระตุกเบาๆ… ได้ ซิเรียสบอกว่า คุณวอร์เทกซ์นิสัยดีกว่าโจรสลัดอวกาศคนอื่นมาก… บัดซบ! มีตรงไหนที่ไม่เหมือนกัน เขาไม่ใช่โจรสลัดอวกาศเหรอไง!

 

______เอาเถอะ… ลั่วซิวเจ๋อนวดคลึงขมับอย่างอ่อนแรง ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้รายละเอียดว่าตนควรอยู่ฝ่ายไหนกันแน่… ถ้าไม่มีกลุ่มของตัวเอง เขาก็ต้องเป็นโจรสลัดอวกาศหรือทหารของจักรวรรดิเท่านั้น… อันที่จริงที่นี่คือจักรวรรดิวาเนสซ่า และเขายังไม่ถือว่าเป็นประชาชนของจักรวรรดิวาเนสซ่าเลยด้วย ฉะนั้นต่อให้เขาเป็นโจรสลัดอวกาศคอยดักปล้นอยู่ที่นี่ ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกกังวลหรือเดือดร้อนอะไรเลย

 

______ฉีหนานเองทำหน้าปลงตก… มาถึงขั้นนี้ นอกจากก้มหน้ายอมรับความซวยของตัวเองแล้วก็ไม่มีหนทางอื่นอีก…

 

______เมื่อพูดคุยปรับความเข้าใจจนมั่นใจว่า ลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานไม่ติดใจกับเรื่องนี้แล้ว ซิเรียสจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

______อันที่จริงตัวเขาชื่นชอบการออกเดินทางท่องเที่ยวไปตามกาแล็กซี่ต่างๆมาก ถ้าหากนักเรียนทั้งสองคนเป็นพวกหัวแข็งยึดติดกับความถูกต้องยุติธรรมและคัดค้านการเป็นโจรสลัดอวกาศล่ะก็ คงลำบากแย่

 

______ในเมื่อตอนนี้พวกเขาสามคนตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ถ้าเช่นนั้นเขาต้องดำเนินภารกิจของหัวหน้ากลุ่มต่อไป นั่นก็คือ อบรมสั่งสอนให้พวกเขากลายเป็นโจรสลัดอวกาศที่โด่งดังให้ได้!

 

______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อ “…”

 

______พวกเขาดูซิเรียสบรรยายวิธีเอาตัวรอดของโจรสลัดอวกาศอย่างคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญแล้วทำเอาทั้งคู่รู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างประหลาด

 

______ดูจากประสบการณ์อันโชกโชนของซิเรียสแล้ว บ่งบอกว่า… อาชีพหลักที่จักรวรรดิวาเนสซ่าของหมอนี่คือโจรสลัดอวกาศต่างหาก!

 

______จะต้องใช่แน่ๆ!

 

______“อะแฮ่ม… พวกแกมองฉันทำไม?” เมื่อถูกสายตาหวาดระแวงแปลกๆชวนขนลุกของทั้งสองคนจ้องมองหนักเข้า จนซิเรียสต้องกระแอมไอในลำคอแก้เก้อ

 

______“ไม่มีอะไร  ก็แค่รู้สึกว่า คุณค่อนข้างจะช่ำชองกับเรื่องพวกนี้มากนะ” ลั่วซิวเจ๋อบอกเสียงเรียบ

 

______“ก็… ใครไม่เคยมีช่วงเวลาวัยหนุ่มคึกคะนองบ้างเล่า” ซิเรียสเงยหน้าเหม่อมองเพดานคล้ายกำลังนึกย้อนความหลังสมัยที่ตนโลดแล่นไปกับกลุ่มโจรสลัดอวกาศ

 

______ฉีหนานถึงกับกระตุกมุมปาก เบือนหน้าหนีอย่างเงียบงัน นึกคำรามกึกก้องในใจ… ท่านอธิการฝากพวกเราสองคนไว้กับเจ้าหมอนี่จะไม่เป็นไรจริงๆหรือ!!!

 

______“เอาล่ะ เลิกพูดไร้สาระเถอะ ฉันสอนเทคนิคพื้นฐานให้พวกแก ต่อไปฉันจะบอกเรื่องสำคัญอีกเรื่อง” ซิเรียสเปลี่ยนเรื่องทันที

 

______ทั้งคู่รีบกลับมาตั้งใจฟังทันที

 

______ซิเรียสนิ่งคิดสักพัก “เดิมทีฉันวางแผนว่าจะให้พวกแกไปฝึกที่โรงยิมของจักรวรรดิวาเนสซ่าสักพัก รอให้หุบเขาวารีเปิดแล้วจะพาพวกแกเข้าไป… ตอนนี้ถึงจะพาพวกแกไปที่นั่นไม่ได้แล้ว แต่ก็ใช้สนามกีฬาของกลุ่มโจรสลัดอวกาศแทนได้ เพียงแต่…” เขาหันไปมองทั้งสองคน “ฉันรู้ว่า พวกแกเคยฆ่าคนมาก่อน ถ้าไม่กล้าฆ่าคน ยังไงตาแก่ฮัลด์คงไม่ยอมส่งพวกแกมาตายแน่… แต่ฉันขอเตือนพวกแกว่า โจรสลัดแบบวอร์เทกซ์มีน้อยมาก ดังนั้นตอนที่ปะทะกันบนเกาะสตาร์ พวกแกโยนความเห็นใจไร้ประโยชน์ทิ้งไปซะ ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร ก็อย่าปล่อยให้รอดไปได้”

 

______ลั่วซิวเจ๋อหางคิ้วกระตุกวูบ จ้องมองซิเรียสด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง “คุณกำลังบอกพวกเราว่า จะต้องกำจัดอีกฝ่ายให้สิ้นซากโดยเร็วที่สุด? นี่เป็นเรื่องที่หัวหน้ากลุ่มควรจะสอนพวกเราหรือ?”

 

______สีหน้าของซิเรียสเรียบเฉยไร้ความรู้สึก “ฉันรับปากฮัลด์แล้วว่าจะปกป้องพวกแก ดังนั้นชีวิตของพวกแกจึงสำคัญที่สุด แต่ถ้าพวกแกหาเรื่องฆ่าตัวตายเอง ฉันคงช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน… จำไว้ ฐานทัพของกลุ่มโจรสลัดอวกาศวุ่นวายมาก ถ้าพวกแกถอยแม้แต่ก้าวเดียว พวกมันจะกระโจนเข้าใส่เหมือนฝูงไฮยีน่าได้กลิ่นเลือด เพราะฉะนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ กระทืบคนที่มาหาเรื่องให้ยับ ยิ่งลากมันไปเก็บในมุมมืดได้ยิ่งดี

 

______“ที่ที่สามารถฆ่าคนได้ตามใจชอบแบบนั้น…จะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?” ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มหวานหยดอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีฟ้าครามดูเย็นยะเยือกราวกับไม่ใช่มนุษย์ แม้แต่ซิเรียสยังรู้สึกกระสับกระส่ายกับสายตานั้น

 

______“ขอแค่แกแข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องก็พอ”

 

______“เข้าใจแล้ว” ลั่วซิวเจ๋อพยักหน้ารับ มุมปากยังคงโค้งขึ้นงดงามสมบูรณ์แบบ

 

______ซิเรียสสบสายตามองลั่วซิวเจ๋อด้วยแววตาลึกล้ำ นิสัยที่แท้จริงของเจ้าเด็กที่ดูอ่อนโยนสุภาพมาโดยตลอดคนนี้คงน่าสนุกมากทีเดียว บางทีตนอาจจะได้เห็นเกมสนุกๆ…

 

______“เฮ้ย” ฉีหนานดึงปลายแขนเสื้อของลั่วซิวเจ๋อเบาๆพลางกระซิบเสียงแผ่ว “คุณคิดจะทำอะไร?”

 

______ลั่วซิวเจ๋อแสร้งเบิกตากว้างทำหน้าไร้เดียงสาสุดกำลัง “ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย… ไม่สิ ต้องบอกว่า สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของฉันก็คือ นายไงล่ะ!”

 

______ฉีหนาน “…”

 

______ถูกคนรักหยอดอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ทำเอาพูดไม่ออกบอกไม่ถูก…

 

______ฉีหนานเบือนหน้าหลบสายตาอย่างเงียบๆ เขาไม่ยอมรับเด็ดขาดว่า แก้มสองข้างรู้สึกร้อนผ่าวเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้!

 

______“ฉันว่า…” ซิเรียสถึงกับหน้าหงิกงอบิดเบี้ยว “พวกแกหวานกันทุกที่ทุกเวลาแบบนี้ตลอดเลยหรือเปล่า?”

 

______“ถูกต้อง” ลั่วซิวเจ๋อรับคำทันทีด้วยน้ำเสียงรื่นเริง

 

______ซิเรียสสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอดกลั้นว่า “เพื่อนของพวกแกอดทนกันเก่งจริงๆ ถ้าเป็นฉันคงเผาพวกแกทิ้งไปแล้ว…”

 

______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อ “…”

 

______“เอาล่ะ เลิกล้อเล่นได้แล้ว” ซิเรียสโบกมือไปมา “ในเมื่อเข้าร่วมกลุ่มวอร์เทกซ์แล้ว ขอแนะนำให้พวกแกไปเดินสำรวจรอบยานก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำแหน่งของแคปซูลฉุกเฉิน… โจรสลัดอวกาศเป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง ฉะนั้นการเตรียมทางหนีจึงสำคัญเป็นอันดับแรก”

 

______“เข้าใจแล้ว” ลั่วซิวเจ๋อตอบรับ จากนั้นจึงลากฉีหนานออกไปเดินสำรวจยานด้วยกัน

 

______ซิเรียสเอนตัวนอนบนเตียง ปลายนิ้วลูบคลำข้อมือข้างหนึ่งซึ่งปรากฏรอยสักรูปงูเห่าหนึ่งตัว

 

______“หวังว่า… จะไม่ได้เจอเจ้าอีกนะ” ซิเรียสรำพึงกับตัวเอง

 

______***

 

______ขบวนรบของกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์นับว่าไม่เลวเลย นอกจากยานหลักแล้ว ยังมีเรือรบอวกาศลำใหญ่ระดับจังหวัดอีกห้าลำห้อมล้อมอยู่ ซึ่งในจักรวรรดิวาเนสซ่าจะแบ่งระดับของเรือรบอวกาศต่างจากที่รัฐบาล โดยระดับมณฑล,ระดับจังหวัดและระดับภูมิภาคจะเปลี่ยนเป็นระดับหนึ่ง สอง และสามตามลำดับ

 

______ยานหลักของเรือรบอวกาศของวอร์เทกซ์เป็นเรือรบอวกาศระดับสาม ซึ่งถือเป็นกำลังรบหลักของเรือรบอวกาศในรัฐบาลเลยทีเดียว แต่ที่จักรวรรดิวาเนสซ่ากลับเป็นเพียงยานขนาดกลางของกลุ่มโจรสลัดอวกาศเท่านั้น ลั่วซิวเจ๋อจึงอดทึ่งกับความห่างชั้นนี้ไม่ได้

 


______ซิเรียสทำใจซะเถอะ เจ้ายังต้องเจออีกหลายฉาก 5555+

______ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจและการรอคอยนะคะ 🙂