0 Views

บทที่ 126

 

______ดูเหมือนจะมีการไปมาหาสู่กันระหว่างคนของรัฐบาลกับทางจักรวรรดิวาเนสซ่าอยู่บ่อยๆ ทว่าการคบค้าสมาคมนี้ถูกจำกัดไว้ให้เฉพาะชนชั้นสูงเท่านั้น ประชาชนทั่วไปไม่มีทางรู้ถึงเรื่องนี้เลย

 

______พวกเขาใช้เวลาเดินทางในรูหนอนนานถึงห้าวัน… เมื่อออกมาจากรูหนอน ลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานก็สามารถขับเรือรบอวกาศผ่านรูหนอนได้แล้ว แม้จะยังทุลักทุเลอยู่บ้าง แต่ถ้าฝึกอีกหน่อย การจะไปให้ถึงระดับเดียวกับซิเรียสก็ไม่ใช่เรื่องยาก

 

______เมื่อเรือรบอวกาศพ้นจากรูหนอน ลั่วซิวเจ๋อก็พบว่า สีหน้าท่าทางของซิเรียสแปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง…

 

______ตอนที่พบกันครั้งแรก ซิเรียสมักจะมีท่าทีเกียจคร้านเอื่อยเฉื่อยอยู่เสมอ ทว่าบัดนี้เขากลับสอดส่ายสายตามองไปรอบๆอย่างหวาดระแวงราวกับสัตว์ป่าที่กำลังออกล่าเหยื่อ…

 

______ควอนตัมคอมพิวเตอร์ของเรือรบอวกาศฉายภาพแผนที่เส้นทางการบินของเรือรบอวกาศ ซึ่งในขณะนี้ยานกำลังขยับออกจากเส้นทางหลักที่ควรจะเป็น…

 

______“ทำไมถึงต้องอ้อม? ทางนี้จะปลอดภัยหรือ?” ฉีหนานถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

______“เจ้าหนู จะบอกอะไรให้…” ซิเรียสสูดควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอด ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา “ที่วาเนสซ่า ทุกอย่างจะตัดสินด้วยกำลัง”

 

______“เอ๋? หมายความว่ายังไง?” ฉีหนานยังไม่เข้าใจ

 

______“ก็หมายความว่า…” ซิเรียสเหลือบตามองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย “เส้นทางหลักทางนั้นเป็นแหล่งชุมนุมของกลุ่มโจรสลัดอวกาศชนิดที่แกคาดไม่ถึงเลยล่ะ! ถ้าตอนนี้ฉันขับเรือรบอวกาศลำใหญ่สักลำล่ะก็ ฉันกล้าพาไปวนเส้นทางนั้นเล่นสักรอบสองรอบ แต่ตอนนี้…” เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เรือรบอวกาศลำจิ๋วที่ต่อให้อยากหนีก็หนีไม่ทันแบบนี้น่ะเป็นอาหารจานโปรดของพวกโจรสลัดอวกาศเลย และฉันก็ยังไม่อยากไปเยี่ยมชมฐานทัพของโจรสลัดอวกาศในเร็วๆนี้ด้วย… เชื่อเถอะ มันไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าพิสมัยเลย”

 

______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อ “…”

 

______“เดี๋ยวก่อนนะ…” ฉีหนานอดยกมือถามไม่ได้ “จักรวรรดิวาเนสซ่าเป็นอาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมีโจรสลัดอวกาศอาละวาดได้ล่ะ?”

 

______แม้แต่รัฐบาลกลางที่มีระบบรักษาความปลอดภัยแค่ระดับหนึ่ง ซึ่งถือเป็นระดับต่ำสุดของจักรวาล (ไม่ถึงระดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ…) ยังไม่มีโจรสลัดอวกาศมาเพ่นพ่านตามใจชอบขนาดนี้เลย

 

______ซิเรียสมองเขาด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งตึง “วาเนสซ่าคืออาณาจักรอันรุ่งโรจน์ อีกทั้งยังมีอารยธรรมและเทคโนโลยีถึงระดับสองด้วย”

 

______“แล้ว?” ฉีหนานเลิกคิ้วด้วยความงุนงง

 

______“แล้วแกคิดว่า ตอนเปลี่ยนราชบัลลังก์ของอาณาจักรนักรบแบบนี้ มันจะสงบสุขราบรื่นงั้นหรือ?”

 

______“ในประวัติศาสตร์ของจักรวรรดิวาเนสซ่าบันทึกถึงการก่อกบฏและแย่งชิงราชบัลลังก์หลายต่อหลายครั้ง มีทั้งชนะบ้างแพ้บ้าง แต่ไม่ว่ายังไงจักรพรรดิผู้ที่จะก้าวขึ้นมาปกครองจักรวรรดิวาเนสซ่าจะต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งและทรงพลังที่สุด… แกคิดว่า เมื่อโดนชิงบัลลังก์ไปแล้ว ยอดฝีมือระดับนั้นจะถูกฆ่าตายง่ายๆหรือ?”

 

______“อา…” ฉีหนานขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ “ความหมายของคุณคือ เหล่าจักรพรรดิที่ ‘สละราชบัลลังก์’ ต่างผันตัวเองมาเป็นโจรสลัดอวกาศ?”

 

______“ใครจะไปรู้เล่า” ซิเรียสยักไหล่ “ฉันไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ของวาเนสซ่าเสียหน่อย ก็แค่ได้ยินข่าวลือว่า เก้าในสิบส่วนของโจรสลัดอวกาศในวาเนสซ่าต่างป่าวประกาศว่าตัวเองสืบสายเลือดราชวงศ์กันทั้งนั้น แต่จริงหรือเปล่าก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

 

______ฉีหนานกระตุกมุมปากวูบ ไม่นึกว่าเหล่าเชื้อพระวงศ์ของจักรวรรดิวาเนสซ่าจะมีนิสัยแปลกพิสดารแบบนี้… ไม่เป็นจักรพรรดิก็เป็นโจรสลัดอวกาศ แถมยังไม่ใช่แค่คนสองคนด้วย… ดูเหมือนมันจะเป็นงานอดิเรกยอดนิยมของเหล่าอดีตจักรพรรดิกระมัง

 

______“ติ๊ดๆๆ!!”

 

______ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยพลันแผดเสียงดังแสบแก้วหู ซิเรียสถึงกับหน้าถอดสีพลางกระโจนไปนั่งเก้าอี้กัปตันอย่างรวดเร็ว เมื่อเปิดเรดาห์ขึ้นมาก็พบว่า พวกเขาถูกจุดแสงกะพริบสีแดงล้อมรอบเอาไว้หมดแล้ว

 

______“บ้าเอ้ย! ที่นี่มีโจรสลัดอวกาศได้ยังไง!” สีหน้าของซิเรียสบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

 

______“เกิดอะไรขึ้น? พวกเราเจอกับโจรสลัดอวกาศหรือ?” ลั่วซิวเจ๋อขมวดคิ้ว

 

______จอภาพของห้องควบคุมพลันสว่างวาบ ก่อนจะปรากฏร่างของบุรุษในเครื่องแบบหรูหรากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แกะสลักวิจิตรงดงามพลางถือแก้วไวน์แดงในมือข้างหนึ่ง เขาพยักหน้าทักทายพวกเขาสามคนอย่างสุภาพ “สวัสดีทุกท่าน”

 

______สีหน้าของซิเรียสพลันแข็งทื่อ ก่อนจะสบถเสียงต่ำลอดไรฟันว่า “บัดซบ ทำไมซวยแบบนี้… ดันเป็นวอร์เทกซ์เสียได้!”

 

______“วอร์เทกซ์อะไร?” ฉีหนานกระซิบถาม

 

______“เดี๋ยวค่อยคุย” ซิเรียสตอบกลับสั้นๆเพียงประโยคเดียว ขณะจ้องมองจอภาพด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ขอถามว่า มีธุระอะไรกับพวกเราหรือ?”

 

______“อ่าฮ้า…” ชายผู้นั้นกวาดสายตามองพวกเขาทั้งสามคน เมื่อมองเห็นลั่วซิวเจ๋อ แววตาของเขาพลันทอประกายวาววับพลางฉีกยิ้มกว้างสดใสราวกับดอกไม้บาน “โอ้ นึกไม่ถึงว่าจะได้พบกับคนงามที่นี่… ช่างน่าตกใจจริงๆ”

 

______ฉีหนาน “…”

 

______ควรจะทำอย่างไรเมื่อคนรักของเราถูกจีบต่อหน้าต่อตาเพราะเขาสวยเกินไป? ช่วยตอบผมด่วน!

 

______ลั่วซิวเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองซิเรียส… พวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย ฉะนั้นปล่อยให้ซิเรียสรับหน้าที่เจรจาต่อรองกับอีกฝ่ายดีกว่า

 

______“วอร์เทกซ์ เจ้าคงมองออกว่า เรือรบอวกาศลำนี้อยู่ในสังกัดบริษัทของจักรวรรดิวาเนสซ่า อีกทั้งพวกเรายังไม่มีของมีค่าติดตัวมาแม้แต่ชิ้นเดียวด้วย” ซิเรียสอธิบายเสียงทุ้ม

 

______วอร์เทกซ์ หรือบุรุษรูปงามในชุดเครื่องแบบโจรสลัด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับดูอันตรายและร้ายกาจ จนทำให้เขาดูเหมือนปีศาจร้ายตนหนึ่ง

 

______เขาแกว่งแก้วไวน์ในมือเบาๆแล้วค่อยๆจิบไวน์แดงอึกหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับซิเรียสว่า “เจ้าพูดถูกต้อง… แต่ครั้งนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อเงิน”

 

______ซิเรียสหรี่ตาลง “หมายความว่า?”

 

______หรือว่ามีคนทรยศพวกเขา? ในหัวของซิเรียสผุดความคิดเรื่องคนทรยศขึ้นมาเป็นอันดับแรก แต่เขายังไม่มั่นใจในข้อสันนิษฐานนี้… ไม่ว่าคนทรยศจะเป็นคนข้างกายของเขาหรือคนของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งก็ไม่มีทางรู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขา… ตอนที่ขึ้นมาบนยานอวกาศลำนี้ เขาก็ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วว่า ไม่มีการติดตั้งอุปกรณ์สอดแนมใดๆแน่นอน

 

______อีกอย่างลั่วซิวเจ๋อเป็นต้นกล้าที่ไม่เลวจริงๆ แต่ก็แค่นั้น… จนกว่าเขาจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างเต็มตัว ไม่น่าจะมีใครเพ่งเล็งเขาจนยอมทุ่มสุดตัวขนาดนี้

 

______พูดให้บาดหูหน่อยคือ วอร์แทกซ์ไม่ลงมือโจมตีพวกเขา เพื่อเป้าหมายเล็กๆพรรค์นี้แน่นอน… อย่างน้อยลั่วซิวเจ๋อก็ยังไม่มีค่ามากถึงขนาดนั้น

 

______เมื่อตัดความเป็นไปได้ที่ลั่วซิวเจ๋อจะถูกหมายหัวออกไป ซิเรียสรู้สึกโล่งอกลงไปหลายส่วนทันที… ขอแค่ไม่ถูกหมายหัว โอกาสที่พวกเขาจะรอดชีวิตกลับไปก็มีสูงมาก แม้วอร์เทกซ์จะเป็นคนเจ้าอารมณ์ แต่ถ้าพวกเขาระวังไม่ไปยั่วโมโหหมอนั่น อีกฝ่ายย่อมไม่คิดจะฆ่าพวกเขาแน่นอน

 

______“ไม่มีอะไรหรอก…” วอร์เทกซ์อ้าปากหาว “ก็แค่ข้าพนันกับคนงามว่า อาทิตย์นี้จะมีคนผ่านมาทางนี้หรือเปล่า” เขามองซิเรียสพลางยิ้มกว้างด้วยความเบิกบาน “และข้าก็ชนะเพราะพวกเจ้าโผล่มาพอดี”

 

______ซิเรียสพลันถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่ายังไม่ทันจะได้พ่นลมออกมาจนหมด วอร์เทกซ์กลับพูดต่อว่า “ข้าดีใจมากที่เป็นฝ่ายชนะ แต่คนงามไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ซึ่งการทำให้คนงามเคืองโกรธเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยเหมาะสมนัก ถ้าเขาเจอต้นเหตุที่ทำให้เขาแพ้อย่างพวกเจ้า เจ้าคิดว่า… เขาจะยอมเปลืองแรงบดขยี้พวกเจ้าเพื่อระบายอารมณ์หรือเปล่า?  จะบอกให้อีกหน่อยว่า ของเดิมพันของพวกข้านั้นสำคัญมากทีเดียว” วอร์เทกซ์กล่าวพลางจ้องมองซิเรียสด้วยแววตามีเลศนัย

 

______ซิเรียสรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีทันที ในใจก่นด่าสาปแช่งวอร์เทกซ์กับคนงามคนนั้นชุดใหญ่… พวกแกจะพนันอะไรก็เรื่องของพวกแก ทำไมต้องมาพนันเรื่องนี้ด้วยเล่า? เราจะไปโวยกับใครได้เล่า? คงได้แต่โทษความซวยของตัวเองแล้ว!

 

______ฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อหันมาสบตากันด้วยสีหน้าอึมครึม เพิ่งเข้ามาในเขตจักรวรรดิวาเนสซ่าได้ไม่นานก็ซวยเสียแล้ว พวกเขาอับโชคจริงๆ!

 

______“ถ้าเช่นนั้นคุณวอร์เทกซ์พอจะชี้แนะได้หรือไม่?” ซิเรียสได้แต่อดกลั้นโทสะที่จุกแน่นอยู่ในอกแล้วเอ่ยถามอย่างสุภาพ

 

______วอร์เทกซ์ยิ้มบางพลางขยับหูกระต่ายที่ปกเสื้อของตนเล็กน้อย “ในเมื่อพวกเจ้าช่วยให้ข้าชนะ จะให้ข้าส่งพวกเจ้าไปตายย่อมไม่เหมาะ แต่ปัญหาคือ…” เขาโบกมือน้อยๆ “ถ้าคนงามเอ่ยปากขอตัวพวกเจ้าไปล่ะก็ ข้าคงปฏิเสธลำบาก…” ขณะเอ่ยคำพูดเหล่านี้ เขายังคงมองซิเรียสด้วยสีหน้ายียวนคล้ายจะบอกว่า ‘เจ้าเข้าใจข้าสินะ’

 

______เข้าใจกับผีน่ะสิ!

 

______ซิเรียสถึงกับหางตากระตุกยิกๆพลางกัดฟันถามว่า “งั้นต้องทำอย่างไรท่านวอร์เทกซ์ถึงจะช่วยปฏิเสธคำขอร้องของคนงามหรือ?”

 

______วอร์เทกซ์ดีดนิ้วดังเป๊าะ “ง่ายมาก… ข้าพร้อมจะส่งตัวคนที่บังเอิญผ่านทางมาให้เขา แต่ข้าไม่มีวันส่งลูกน้องของข้าไปให้เขาเด็ดขาด เพราะฉะนั้น…” เขาแสยะยิ้มอีกครั้ง

 

______ซิเรียสขบกรามแน่นด้วยความโกรธจัด… ให้ตายเถอะ เจ้าบ้านี่พล่ามมาตั้งนาน ที่แท้ก็อยากดึงพวกเขาเข้ากลุ่มโจรสลัดอวกาศ!!

 

______ถ้าตอนนี้เขายังไม่รู้ว่า วอร์เทกซ์จงใจดักโจมตีพวกเขาล่ะก็ เขาคงโง่เต็มทนแล้ว…

 

______ไม่นึกมาก่อนเลยว่า วีรกรรมที่ตนทำไว้ที่นี่ครั้งก่อน จะมาชำระความเอาตอนนี้!

 

______เขาหันไปมองลั่วซิวเจ๋อกับฉีหนานด้วยความรู้สึกผิด แต่ถึงจะพูดขอโทษตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไร…

 

______เขานิ่งคิดครู่หนึ่ง… การเจรจาให้วอร์เทกซ์ยอมปล่อยตัวฉีหนานกับลั่วซิวเจ๋อไปใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่พวกเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจักรวรรดิวาเนสซ่าแม้แต่นิดเดียว ฉะนั้นย่อมไม่สามารถเอาตัวรอดได้อย่างแน่นอน แถมเขายังเสียโอกาสอบรมสั่งสอนนักเรียนทั้งสองคนอีกด้วย… แทนที่จะเป็นอย่างนั้นไม่สู้พาพวกเขามากับตนด้วยหรือ

 

______อันที่จริงพวกเขาทั้งสองคนยังไม่เคยไปรายงานตัวต่อจักรวรรดิวาเนสซ่าเลย… รอให้ถอนตัวออกจากกลุ่มก่อนแล้วค่อยไปรายงานตัวทีหลังย่อมไม่มีปัญหาอันใด

 

______“ได้! ตกลง แต่ข้ามีเงื่อนไขสามข้อ” หลังจากคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ซิเรียสก็เริ่มเปิดฉากเจรจาใหม่ทันที

 

______“ว่ามาสิ คุณซิเรียส” วอร์เทกซ์คลี่ยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาสีเลือดพลันทอประกายวาววับชวนขนลุก

 

______ซิเรียสทำหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ข้อแรก นักเรียนทั้งสองคนของข้าจะต้องอยู่กับข้า ห้ามแยกกันเด็ดขาด”

 

______“ไม่มีปัญหาแน่นอน” วอร์เทกซ์พยักหน้ายินยอม

 

______“ข้อสอง…” ซิเรียสจ้องเขม็งสบตากับวอร์เทกซ์ตรงๆ “ข้ายอมเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดอวกาศวอร์เทกซ์ แต่ข้าต้องการให้เจ้าปิดเรื่องที่ข้าอยู่ที่นี่เป็นความลับ ห้ามให้คนอื่นรู้เด็ดขาด”

 

______วอร์เทกซ์ยักคิ้วเล็กน้อยพลางยกยิ้มมุมปาก “เจ้าอยากเน้นว่า ห้ามให้เอ็ดมันด์รู้เด็ดขาดด้วยไหม?”

 

______สีหน้าของซิเรียสยังคงเคร่งขรึมเหมือนเดิม แต่ลั่วซิวเจ๋อกลับรู้สึกได้ว่า โทสะของอีกฝ่ายเริ่มเดือดปุดๆ แถมพลังจิตเริ่มแผ่ซ่านออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

 

 


______เอาล่ะ มุ่งหน้าสู่แกรนไลน์กันเถอะ! ///ผิดเรื่อง

______ไม่ต้องคิดมากหรอกน้องฉี ลองดูดคอพี่ลั่วสักสองสามรอยก็โอเคแล้ว (แต่จากนั้นจะเป็นยังไงก็อีกเรื่องนะ…) >////<

______น