0 Views

บทที่ 122

 

_______เมื่อเห็นคู่ต่อสู้บนลานประลอง ฉีหนานก็ขอยอมรับว่า นักเรียนของโรงเรียนการทหารชั้นนำช่างร่ำรวยจริงๆ…

 

_______หุ่นยนต์รุ่นใหม่ล่าสุดของอีกฝ่ายดูเท่เสียจนโลหิตสีชาดกลายเป็นของเล่นเด็กไปเลย

 

_______การประลองในครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่นักเรียนจากโรงเรียนการทหารชั้นนำได้ลงสู่สนาม ฉะนั้นบนอัฒจันทร์จึงเนืองแน่นไปด้วยผู้ชมจำนวนมากซึ่งส่วนใหญ่คือนักเรียนจากโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่ง ส่วนที่เหลือเป็นกองเชียร์ของอีกฝ่าย…

 

_______“โอ้พระเจ้า… นั่นมันดาบสองคมรุ่นใหม่ล่าสุดหรือเปล่า?” นักเรียนคนหนึ่งของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งอุทานเสียงดังพลางชี้ไปทางคู่ต่อสู้ด้วยสีหน้าตื่นตะลึง

 

_______“ฉันจะต้องตาฝาดไปแน่ๆ… อาวุธที่อยู่ด้านหลังนั่นมันโล่พลังงานต้านแรงโน้มถ่วงนี่นา… โล่นั่นดูเหมือนจะเพิ่งเลิกผลิตไปไม่นาน ดังนั้นราคาของมันจึงสูงลิ่วเลย…” นักเรียนอีกคนกลืนน้ำลายขณะจ้องมองโล่ขนาดใหญ่บนหลังของหุ่นยนต์ตัวนั้น…

 

_______“เหอะๆ… สมกับคำว่า ‘ชั้นนำ’ จริงๆ… รวยชะมัด!” นักเรียนอีกคนแสดงสีหน้าอิจฉาปนหมั่นไส้ในความร่ำรวยของอีกฝ่าย

 

_______เหล่าผู้ชมต่างวิพากษ์วิจารณ์ในความล้ำสมัยของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าตัวนั้นด้วยความตื่นเต้น… อีกทั้งมันยังสามารถส่งยูนิตออกมาได้ถึงสิบตัวด้วย…

 

_______“ชิ… จะตื่นเต้นทำไมกัน! น่ารำคาญจริงๆ เหมียว!” ร่างจำลองของเสี่ยวเคถึงกับหนวดกระดิกยิกๆพลางถลึงตาใส่หุ่นยนต์ตรงหน้าด้วยสีหน้าเคืองโกรธ

 

_______ทั้งที่มันแข็งแกร่งกว่าอีกฝ่ายแท้ๆ แต่กลับถูกลั่วซิวเจ๋อบังคับจนต้องอยู่ในสภาพนี้…

 

_______“ทำมาเป็นกร่าง… กวนประสาทชะมัด” ฉีหนานเองก็ไม่ชอบขี้หน้าเช่นกัน… เขาหาได้อิจฉาในความร่ำรวยของอีกฝ่าย แต่การที่อีกฝ่ายทุ่มเงินไปกับการติดตั้งอาวุธนานาชนิดเช่นนี้ย่อมทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นตัวอันตรายมากขึ้น… สำหรับฉีหนานที่ตั้งใจจะจบการศึกษาไปพร้อมกับลั่วซิวเจ๋อนั้นมันไม่ใช่ข่าวดีเลยสักนิด…

 

_______“ช่างมัน กร่างแล้วยังไง! ถึงอย่างไรเราก็ไม่คิดจะตีสนิทกับเจ้านั่นอยู่แล้ว เอาเลย! อัดเจ้านั่นกัน! เมี้ยว!” ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันพลันดังขึ้น เสี่ยวเคถลึงตาใส่พลางตะโกนชี้อุ้งเท้าไปทางคู่ต่อสู้อย่างมาดร้าย

 

_______“จัดไป!” ฉีหนานเองก็ตะโกนรับคำเสียงดัง จากนั้นก็พุ่งทะยานออกไปพร้อมกับตวัดดาบโลหะเล่มโตในมือเข้าใส่ช่วงเอวของฝั่งตรงข้าม

 

_______ดูเหมือนหุ่นยนต์สีเทาฟ้าจะแข็งแรงทนทานมาก อีกทั้งโล่บนหลังของมันน่าจะเป็นการป้องกันหลักของมัน…

 

_______แต่น่าเสียดายที่ปฏิกิริยาของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าอยู่นอกเหนือความคาดหมายของฉีหนาน… มันเอียงตัวก้าวหลบการโจมตีของฉีหนานได้อย่างสบายๆ

 

_______การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยนี้ทำให้ฉีหนานรู้ว่า เจ้าของหุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ใช่เจ้าโง่ที่ดีแต่พึ่งพาอาวุธสุดไฮเทคของหุ่นยนต์อย่างที่คิด… จะว่าไปนักเรียนที่ถูกอธิการบดีเลือกมาลงแข่งกับนักเรียนชั้นยอดของโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งจะเป็นเจ้างั่งไร้สมองได้อย่างไร…

 

_______“น่าสนุกนี่!” ฉีหนานฉีกยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้นพลางเพิ่มความเร็วในการโจมตีของตนยิ่งขึ้น ดาบโลหะเล่มใหญ่ถูกดึงกลับมาปัดดาบของอีกฝ่ายที่แทงเข้ามา พร้อมกับที่มืออีกข้างคว้ามีดสั้นเลเซอร์ที่เหน็บไว้ตรงต้นแขนออกมาเตรียมเผด็จศึกคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็ว

 

_______การเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าช่างคล่องแคล่วปราดเปรียวนัก… มันเอื้อมมือไปคว้าโล่ขนาดใหญ่บนหลังออกมาถือไว้อย่างรวดเร็ว

 

_______มุมปากของฉีหนานโค้งขึ้นเล็กน้อย ดาบโลหะที่มีพลังงานอัดแน่นจนเต็มเปี่ยมฟันเข้าใส่โล่เต็มแรง

 

_______เคร้ง!

 

_______เสียงปะทะดังก้องไปทั่วบริเวณ ฉีหนานพลันหน้าเปลี่ยนสีและล้มเลิกแผนใช้มีดสั้นเลเซอร์ทันที พร้อมกับตีลังกากลับหลังถอยออกห่างจากหุ่นยนต์ตัวนั้นอย่างรวดเร็ว

 

_______“เกิดอะไรขึ้น? มีโอกาสโจมตีขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมฉีหนานถึงถอยออกมาล่ะ?”

 

_______“แปลกมาก มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ? ฉันเห็นเขาถือมีดสั้นเตรียมไว้แล้ว ทำไมถึงหยุดการโจมตีล่ะ?”

 

_______เหล่าผู้ชมต่างมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นจากจอภาพได้อย่างชัดเจน… หุ่นยนต์สีเทาฟ้ามองไม่เห็นมีดสั้นในมือของฉีหนานเพราะเป็นมุมอับของสายตา แต่ไม่ใช่กับผู้ชมอย่างพวกเขาแน่นอน… มีหลายคนที่กระหยิ่มยิ้มย่องเพราะคิดว่าฉีหนานจะจัดการหุ่นยนต์ตัวนั้นในการโจมตีเมื่อสักครู่…

 

_______ใครจะไปนึกว่า ผลลัพธ์กลับไม่เป็นดั่งที่พวกเขาคาดการณ์เอาไว้… ฉีหนานไม่เพียงแต่ไม่โจมตีต่อ แถมยังถอยออกมารักษาระยะห่างเสียได้… มันไม่ควรเป็นเช่นนี้เลย…

 

_______“สะท้อนกลับ?” ลั่วซิวเจ๋อขมวดคิ้วมุ่นพลางพึมพำเสียงต่ำ

 

_______“อะไรนะ?” โม่เฟยผู้กำลังถือถังข้าวโพดคั่วดูการประลองอย่างมีความสุข ได้ยินคำพูดของลั่วซิวเจ๋อจึงหันมามองเขาด้วยความสงสัย

 

_______“เจ้านั่นน่าจะใช้แท่งพลังงานที่สกัดมาจากพืชพลังงาน และโล่ของเขาคงมีคุณสมบัติสะท้อนการโจมตีอยู่” ลั่วซิวเจ๋ออธิบายเสียงเบา

 

_______“สะท้อนการโจมตีหรือ?” โม่เฟยทำหน้าเครียดขณะหรี่ตามองสนามประลองด้านล่าง ผ่านไปไม่นาน เขาจึงพยักหน้าเห็นด้วย “สะท้อนกลับจริงด้วย… แต่โล่สะท้อนกลับของเขาแปลกมาก ทำไมถึงแผ่คลื่นพลังงานออกมาน้อยขนาดนี้ได้? ถ้านายไม่บอก ฉันคงดูไม่ออกแน่ๆ”

 

_______ลั่วซิวเจ๋อส่ายหน้าน้อยๆ… อาวุธพิเศษที่แผ่คลื่นพลังงานออกมาเล็กน้อยเช่นนี้มีเยอะมาก เจ้าของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าต้องรวยมากแน่นอน ฉะนั้นการติดตั้งแท่งพลังงานให้กับหุ่นยนต์จึงมิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

 

_______“ชิ หุ่นยนต์หนึ่งตัวติดตั้งแท่งพลังงานได้มากสุดสามก้อน… เจ้าหมอนี่ยังใช้แท่งพลังงานลดการแผ่และแรงกระแทกกลับของพลังงานในส่วนของตัวเองเพิ่มแบบนี้อีก… มีเงินเหลือกินเหลือใช้จริงๆ” โม่เฟยอุทานพลางส่ายหน้าไปมา

 

_______ลั่วซิวเจ๋อจ้องมองการประลองตรงหน้าโดยไม่พูดอะไร… ฉีหนานที่เพิ่งรู้ตัวว่า อีกฝ่ายสามารถสะท้อนการโจมตีได้ จึงหยุดการโจมตีครั้งต่อไปทันที… ถ้าหากเมื่อครู่เขาไม่ถอยออกมา แม้แรงสะท้อนกลับจะไม่ทำให้โลหิตสีชาดเสียหายหนัก แต่ก็ต้องส่งผลกับความเร็วของโลหิตสีชาดอย่างแน่นอน

 

_______แม้ความเร็วของหุ่นยนต์จะไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุด แต่ก็ทำให้ถูกโจมตีได้ง่ายๆเช่นกัน…

 

_______ทักษะการหลบหลีกของฉีหนานยอดเยี่ยมมาก… บัดนี้ทั้งสองฝ่ายกลับมายืนหยั่งเชิงอีกครั้ง

 

_______“ฉีหนาน… แสดงผลของการฝึกให้ข้าเห็นสิ…” ลั่วซิวเจ๋อยกมือขึ้นกอดอกพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้าผ่อนคลาย นัยน์ตาทอประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น

 

_______คู่ต่อสู้ของฉีหนานนับว่า มีฝีมือไม่เลวจริงๆ แต่ก็ยังด้อยกว่าฉีหนานนัก… ฉีหนานไม่ใช่คนที่เคยเกือบตายเพราะถูกหุ่นยนต์ล้อมโจมตีบนดาวโลกในวันวานอีกแล้ว บัดนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นมากจากการฝึกสอนของลั่วซิวเจ๋อหลายเท่านัก… คู่ต่อสู้ที่ดูเก่งกาจผู้นี้อย่างมากก็เป็นได้แค่หินลับฝีมือของฉีหนานเท่านั้น

 

_______ลั่วซิวเจ๋อมั่นใจมากว่า เจ้าหมอนี่ไม่มีทางเอาชนะฉีหนานได้อย่างแน่นอน… เขาแค่รอดูว่า ฉีหนานจะจัดการอีกฝ่ายด้วยวิธีไหน

 

_______หุ่นยนต์สีเทาฟ้าตัวนั้นคล่องแคล่วรวดเร็วมาก โล่สะท้อนพลังเองก็น่ารำคาญเช่นกัน… ถ้าวู่วามโจมตีออกไปโดยไม่ระวังล่ะก็จะกลายเป็นผลเสียต่อตนเองแทน…

 

_______“เมี้ยว! ทำไมจะต้องระวังขนาดนี้ด้วย! ใช้กระสุนเลเซอร์ก็จบแล้ว!” เสี่ยวเคอ้าปากหาวหวอด… ฉีหนานสามารถเอาชนะการประลองครั้งนี้ได้โดยไม่จำเป็นต้องให้มันช่วยเลย

 

_______“อย่าเร่งสิ…” ฉีหนานเลียริมฝีปากด้วยความตื่นเต้นปนสนุกสนาน “เจ้าหมอนี่มีฝีมือไม่เลวเลย ใช้เป็นคู่ซ้อมมือได้พอดีเลย…”

 

_______“เหอะ” เสี่ยวเคหัวเราะหยัน “เจ้านี่มันร้ายจริงๆ… ถ้าหมอนั่นรู้ว่าเจ้าใช้เขาเป็นที่ลับฝีมือล่ะก็ต้องร้องไห้แน่นอน”

 

_______“ที่ลับฝีมืออะไรกันเล่า… เป็นคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจต่างหาก” ฉีหนานเอ่ย

 

_______การต่อสู้กับลั่วซิวเจ๋อในห้องยิมช่างโหดร้ายเหลือเกิน… ทว่าคนตรงหน้ากลับแตกต่างกับลั่วซิวเจ๋อโดยสิ้นเชิง ที่สำคัญที่สุดคือ… ฉีหนานสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้!

 

_______ถึงตอนแรกจะตกใจในความเร็วและโล่สะท้อนพลังแสนสารพัดประโยชน์ของอีกฝ่าย แต่เมื่อได้ประมือกันสักพัก ฉีหนานก็พบว่า อีกฝ่ายพึ่งพาอาวุธและเทคโนโลยีอันล้ำสมัยมากเกินไป อีกทั้งเทคนิคพื้นฐานยังไม่ช่ำชองเท่าที่ควร ทำให้การเคลื่อนไหวหรือเทคนิคที่ซับซ้อนของอีกฝ่ายดูอ่อนหัดจนน่าหัวเราะเป็นที่สุด…

 

_______ฉีหนานมั่นใจว่า ถ้าตนทำเช่นนี้ระหว่างการฝึกล่ะก็ ลั่วซิวเจ๋อจะต้องใช้หางฟาดเขาเต็มแรงทันที…  เจ้านั่นคงพูดว่า เขาเป็นแค่เด็กหัดเดินที่ต่อให้ถือปืนใหญ่เอาไว้ในมือก็ไม่ได้น่าหวาดกลัวเลย…

 

_______“พื้นฐานเล่า…” ฉีหนานมองการโจมตีที่ไร้ซึ่งความเฉียบคมของอีกฝ่ายพลางส่ายหน้าไปมา

 

_______เขาพลันกระโดดตีลังกากลางอากาศพร้อมกับใช้ดาบเลเซอร์สองเล่มไขว้กันแทนดาบโลหะเล่มใหญ่ของตน โดยเล็งเป้าหมายที่ลำคอของหุ่นยนต์สีเทาฟ้า…

 

_______การจู่โจมที่ไม่คาดฝันของฉีหนานทำเอาผู้ควบคุมหุ่นยนต์สีเทาฟ้าถึงกับสะดุ้งเฮือกและรีบหลบอยู่ด้านหลังของโล่สะท้อนพลังของตนอย่างรวดเร็ว

 

_______เป็นเรื่องยากที่จะเปลี่ยนทิศทางการโจมตีทางอากาศ ยิ่งเป็นการโจมตีกลางอากาศแบบทุ่มสุดตัวด้วยแล้ว… เหล่าผู้ชมต่างอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เข้าใจ… ทั้งๆที่ฉีหนานก็รู้ว่า อีกฝ่ายสามารถสะท้อนการโจมตีได้ ทำไมถึงใช้วิธีนี้กัน?

 

_______ขณะเดียวกันผู้ขับหุ่นยนต์สีเทาฟ้าเองก็หัวเราะเย็นเยียบ… ฉีหนานทำแบบนี้เท่ากับรนหาที่ตายชัดๆ

 

_______เขาขยับโล่ขึ้นสูงเตรียมรับการโจมตีของฉีหนานและตอบโต้ด้วยการสะท้อนกลับของตน แต่นึกไม่ถึงว่า ฉีหนานที่ลอยอยู่กลางอากาศกลับกระโดดอีกครั้งลอยข้ามหัวตนราวกับกระต่ายตัวหนึ่งและใช้ดาบเลเซอร์ทั้งสองตวัดฟันเข้าใส่แผ่นหลังของเขา!

 

_______“เป็นไปไม่ได้!” ผู้ชมหลายคนถึงกับลุกขึ้นยืนพร้อมอุทานเสียงดังด้วยความตกใจปนเหลือเชื่อ

 

_______ผู้ขับหุ่นยนต์สีเทาฟ้าเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่า… ดวงตามองเห็นฉีหนานลอยผ่านหัวของตนไป จากนั้นหุ่นยนต์พลันสั่นกระตุกอย่างรุนแรง

 

_______“ติ๊ดๆ! ระบบควบคุมได้รับความเสียหาย 89%  วงจรพลังงานได้รับความเสียหาย 100%… ติ๊ดๆ! หุ่นยนต์เข้าสู่สภาวะฉุกเฉิน แนะนำให้สละเครื่องในทันที” บัดนี้แสงสว่างสีแดงกะพริบเตือนรัวเร็วอยู่ภายในห้องควบคุมของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงประกาศของระบบเตือนภัยที่ดังถี่รัวไม่หยุด

 

_______โครม!

 

_______ผู้ขับหุ่นยนต์ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หุ่นยนต์พลันสั่นสะเทือนหนักอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองกลิ้งคะมำไปชนกับแผงควบคุมด้านหน้าเต็มแรงอย่างควบคุมไม่ได้

 

_______“โอ้…” ผู้ชมถึงกับส่งเสียงฮือฮาดังอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง

 

_______ฉีหนานที่เพิ่งทำลายระบบควบคุมของหุ่นยนต์สีเทาฟ้า พลันตวัดขาถีบร่างของหุ่นยนต์สีเทาฟ้าจนกระเด็นลอยไปไกลอย่างรวดเร็ว

 

_______“โหดชะมัด… แค่ดาบคู่นั้นก็ทำลายหุ่นยนต์ของอีกฝ่ายได้แล้วแท้ๆ ทำไมถึงต้องเตะมันอีก?” นักเรียนคนหนึ่งจากโรงเรียนการทหารอันดับหนึ่งพึมพำด้วยความฉงนสงสัย

 

_______“เจ้าโง่เอ๊ย! หุ่นยนต์ตัวหนึ่งสามารถติดตั้งแท่งพลังงานจากพืชพลังงานได้สูงสุดสามก้อน และที่เจ้าหุ่นยนต์สีเทาฟ้าแสดงให้เห็นก็มีการสะท้อนพลังและลดการกระแทกกลับ… แล้วอีกก้อนเล่า? ถ้าไม่รีบถอยออกมาให้เร็วที่สุดแล้วโดนไพ่ตายที่ซ่อนไว้ของอีกฝ่ายเล่นงานกลับจะทำยังไงเล่า?” เพื่อนของเขาทำหน้าเคร่งเครียด “นายก็รู้ว่า มีหลายคนที่ถูกศัตรูพลิกกลับมาชนะในนาทีสุดท้าย เพียงเพราะความประมาทของตัวเอง!!”

 

_______“อา…” นักเรียนที่ถูกด่ายกมือเกาศีรษะเล็กน้อยพลางหัวเราะแห้งๆให้กับเพื่อนของตน

 

_______เพื่อนผู้ชาญฉลาดกลอกตาไปมา ก่อนจะหันไปสนใจการประลองอีกครั้ง

 

_______การโจมตีก่อนหน้านี้ที่สามารถจัดการอีกฝ่ายได้ของฉีหนานนั้น… อันที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจจะเตะอีกฝ่าย แต่ตอนที่กระโจนเข้าใส่คู่ต่อสู้ในครั้งแรกนั้น เขาไม่ได้ไขว้ดาบเลเซอร์เพื่อโจมตีธรรมดาๆ แต่ยังเปลี่ยนท่าเท้าเป็นท่าโจมตีพิเศษอีกด้วย

 


ตอนนี้ยกให้ฟักทองน้อยโชว์เทพทั้งตอนเลยจ้า พี่ลั่วแอบเติมทรูให้น้อง… ไม่ใช่และ! 5555+

ตอนหน้าจะมีคนทำไหน้ำส้มสายชูแตกกระจาย… ลองทายสิว่า จะเป็นใคร… 🙂

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ 🙂