0 Views

บทที่ 114

 

______เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลง บรรยากาศภายในห้องนอนก็อบอวลไปด้วยกลิ่นราคะของบุรุษเพศ…

 

______ฉีหนานกำลังนอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรงด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

 

______ในขณะที่ลั่วซิวเจ๋อลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางมองเรือนร่างเปลือยครึ่งท่อนของฉีหนานอย่างเงียบงัน

 

______พอกลับไปถึงเมืองหลวงแล้ว เขาจะรีบหาสถานที่สงบๆสักที่และพักผ่อนอย่างเต็มที่เสียที

 

______อยากรู้นักว่า ใบหน้าของฉีหนานตอนถูกรังแกจนร้องไห้จะเป็นเช่นไร?

 

______ลั่วซิวเจ๋อแทบจะทนรอต่อไปไม่ไหวแล้ว… เขาเฝ้ารอที่จะได้เห็นฉีหนานในท่วงท่าอันหลากหลายบนเตียงอย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว

 

______ขณะนั้นเองลั่วซิวเจ๋อพลันชะงักงันในทันทีที่นึกขึ้นได้… บ้าจริง ตอนนั้นเขารีบร้อนเอาคำสาบานแห่งพันธมิตรเงือกให้ฉีหนานกินแล้วก็ลืมไปเสียสนิทเลย… เขายังไม่ได้ขอแต่งงานตามธรรมเนียมของเผ่าพันธุ์เงือกเลย!

 

______ลั่วซิวเจ๋อบ่นพึมพำอย่างหัวเสีย… อันที่จริงมันเป็นความผิดของเขาเอง แม้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเราสองคนจะมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่เชื้อพระวงศ์เผ่าเงือกอย่างเขาสมควรที่จะละเลยพิธีที่สำคัญขนาดนี้หรือ?

 

______“มีอะไรเหรอ?” ฉีหนานพยายามปรือตาขึ้นมาถามพลางอ้าปากหาวหวอด

 

______“ไม่มีอะไร…” ลั่วซิวเจ๋อจ้องมองฉีหนานด้วยสีหน้าหลากหลาย

 

______จะว่าไปการขอแต่งงานของเผ่าพันธุ์เงือกอันทรงพลังนั้นช่างเรียบง่ายนัก… นั่นคือ ชาวเงือกตนนั้นจะต้องล่าเหยื่อที่แข็งแกร่งที่สุดมามอบให้อีกฝ่ายเพื่อเป็นของขวัญแต่งงาน…

 

______สมัยก่อนเหยื่อที่ใช้ในประเพณีมักจะเป็นปลาหมึกยักษ์ ซึ่งพวกเขาจะเลือกขนาดตัวของมันตามความแข็งแกร่งของเงือกตนนั้น… ลั่วซิวเจ๋อในตอนนั้นย่อมสามารถล่าปลาหมึกยักษ์ที่ตัวใหญ่ที่สุดได้อย่างสบายๆ แต่ปัญหาคือ… สมัยนี้จะยังมีปลาหมึกยักษ์อยู่อีกหรือไม่?

 

______หลังจากภัยพิบัติครั้งใหญ่ในตอนนั้น ระบบนิเวศน์บนโลกล้วนพังทลายลง สัตว์ป่าน้อยใหญ่บนโลกสูญพันธุ์ไปเกือบเก้าส่วน… ยิ่งมีรูปร่างสรีระใหญ่โต พวกมันยิ่งล้มตายอย่างรวดเร็ว… ฉะนั้นปลาหมึกยักษ์ก็น่าจะเป็นเผ่าพันธุ์แรกที่สูญสิ้น ต่อให้พวกมันโชคดีรอดชีวิตมาได้ก็กลายพันธุ์ไปหมด แล้วจะยังเรียกว่าปลาหมึกได้อีกหรือ?

 

______ลั่วซิวเจ๋อไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า วันหนึ่งตนจะต้องเครียดเรื่องของขวัญแต่งงานเช่นนี้… และที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือ ทั้งที่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว แต่เขาก็ยังต้องการของขวัญแต่งงานอยู่ดี…

 

______โอ้… จะว่าไป… ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งและแฝงตัวอยู่ในสถานดูแลเงือก คล้ายกับว่าจะได้กลิ่นปลาหมึกอยู่นะ… หรือจะจับมนุษย์ผู้นั้นมาเป็นของขวัญแต่งงานให้ฉีหนานดี?

 

______เมื่อนึกถึงสีหน้าของฉีหนานที่ได้ตัวพันตรีผู้นั้นแล้ว สีหน้าของลั่วซิวเจ๋อพลันจืดเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ฉีหนานไม่มีทางปลาบปลื้มกับของขวัญชิ้นนี้อย่างแน่นอน…

 

______****

 

______ฮัดชิ้ว!

 

______ภายในห้องทำงานแห่งหนึ่ง… ซ่างกวานจ้งกำลังเหลียวมองไปรอบๆด้วยความสงสัยพลางพึมพำเสียงเบา “แปลกจริง ทำไมอยู่ๆก็รู้สึกหนาวแบบนี้ หรือว่าฉันจะไม่สบาย?”

 

______ผู้ช่วยส่วนตัวเจ้าของใบหน้าเคร่งขรึมที่กำลังยืนคุมอยู่ด้านหลังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณชาย โปรดตั้งใจทำงานด้วย… ก่อนหน้านี้ท่านเพิ่งจะ ‘ลาป่วย’ ไปสองเดือน ถ้าหากท่านป่วยอีกล่ะก็ ผมคิดว่านายท่านจะต้องส่งหมอทั้งแผนกมาตรวจอาการของท่านและคอยเฝ้าระวังอาการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างแน่นอน”

 

______ซ่างกวานจ้ง “…. อ้ายเซิน นายมันไม่น่ารักเอาซะเลย”

 

______อ้ายเซินเอ่ยตอบด้วยสีหน้าตายด้าน “ขอบคุณสำหรับคำชม”

 

______ซ่างกวานจ้ง “…..”

 

______****

 

______“นี่!” ฉีหนานใช้ปลายเท้าเตะลั่วซิวเจ๋อเบาๆ

 

______“หือ?” ลั่วซิวเจ๋อขานรับด้วยน้ำเสียงยานคางปนเกียจคร้าน แม้หางเสียงจะสั่นเล็กน้อย… แค่ได้ยินเสียงของฉีหนาน เขาก็เกือบจะแข็งอีกรอบแล้ว

 

______“อะแฮ่ม… อันที่จริงผมมีเรื่องจะถามคุณ” ฉีหนานถามพลางลุกขึ้นมานั่งรูดซิบกางเกงให้เรียบร้อย

 

______“เรื่องที่อยู่ๆนายก็หมดแรงในห้องทดลองนั่น?” ลั่วซิวเจ๋ออ้าปากหาวพลางตัดสินใจลืมเรื่องของขวัญแต่งงานไปก่อน ไหนๆเวลาก็ล่วงเลยมานานขนาดนี้แล้ว รอให้ฤดูผสมพันธุ์ของเขาผ่านพ้นไปก่อนแล้วค่อยคิดอีกทีก็ยังไม่สาย

 

______“ใช่”

 

______“งั้นมาตรงนี้” ลั่วซิวเจ๋อกวักมือเรียกฉีหนานที่กำลังมองหาเสื้อของตัวเองอยู่

 

______“มีอะไรเหรอ?” ฉีหนานเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย

 

______ทว่าทันทีที่ขยับเข้าไปใกล้ เขากลับถูกอีกฝ่ายดึงลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง ลั่วซิวเจ๋อกล่าวด้วยท่าทีงัวเงียพลางปิดเปลือกตาลง “นอนเป็นเพื่อนข้าก่อน… ไว้ตื่นแล้วจะเล่าให้ฟังทีหลัง”

 

______ฉีหนาน “….”

 

______“เฮ้ย” ผ่านไปเพียงไม่นาน ฉีหนานก็ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ จึงหันหน้าไปมองและพบว่า ลั่วซิวเจ๋อหลับสนิทไปแล้ว

 

______“จริงๆเลย…” ฉีหนานอดหัวเราะขำในลำคอไม่ได้… ตัวเขาถูกลั่วซิวเจ๋อกอดทับอยู่จึงขยับไปไหนไม่ได้ เมื่อนอนเล่นได้เพียงไม่นานเขาก็เผลอหลับไปเช่นกัน

 

______ทั้งสองคนนอนหลับพักผ่อนเป็นเวลานานกว่าสิบชั่วโมงจนเต็มอิ่ม… ซึ่งสิ่งแรกที่ฉีหนานมองเห็นหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาคือ ท้ายทอยขาวเนียนของลั่วซิวเจ๋อ

 

______เมื่อมองไล่ไปตามลำคอขาวผ่อง ก็พบกับใบหูน่ารักที่โผล่พ้นออกมาจากเส้นผมละเอียดสีฟ้าสวย…

 

______ใบหูขาวเนียนราวกับหยกน้ำงามปรากฏออกมาเพียงข้างเดียวช่างดูน่ารักเสียนี่กระไร

 

______ฉีหนานไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ ถึงได้เผลอเขยิบเข้าไปใกล้และขบเม้มใบหูข้างนั้นหนึ่งครั้ง… เมื่อรับรู้ถึงสัมผัสนุ่มนิ่มทว่ายืดหยุ่น ฉีหนานก็นึกสนุกแลบลิ้นออกมาค่อยๆเลียอย่างช้าๆราวกับกำลังละเลียดชิมวุ้นแสนอร่อย

 

______“หือ? ลักหลับแบบนี้นิสัยไม่ดีเลยนะ” ลั่วซิวเจ๋อหาใช่ซากศพไร้ความรู้สึก เมื่อถูกยั่วยวนขนาดนี้ ใครทนได้ก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!

 

______ขณะที่เขากำลังสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่นอยู่ ก็ถูกใครบางคนใช้ฟันขบกัดใบหูที่ไวสัมผัสของเขาเบาๆ ความรู้สึกเสียววาบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้เขารีบพลิกตัวขึ้นมาคร่อมทับร่างของฉีหนานอย่างรวดเร็ว

 

______ดวงตาทอประกายระยิบระยับทั้งสองข้างของฉีหนานจับจ้องมองดวงหน้างดงามสมบูรณ์แบบของลั่วซิวเจ๋อนิ่ง ก่อนจะเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ

 

______แววตาของลั่วซิวเจ๋อดูเข้มขึ้นทันตาเห็น… ปลายนิ้วเรียวลากไล้บนริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “อย่าอ่อยข้า… อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ มิเช่นนั้นเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังแน่”

 

______ฉีหนานเองก็ไม่รู้ว่าตนไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้จงใจยั่วยวนลั่วซิวเจ๋อเช่นนี้… ขนาดอีกฝ่ายกำลังกดดันเขาอยู่ เขากลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความตื่นเต้น… ลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่ายยิ่งทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นเรื่อยๆ

 

______“แน่ใจ… เหรอ?” น้ำเสียงของฉีหนานเองก็สั่นพร่าไม่ต่างกัน

 

______แววตาของลั่วซิวเจ๋อยิ่งดูเข้มขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามปรากฏแถบสีเงินอย่างชัดเจน จนฉีหนานสังเกตเห็น เขารู้สึกเหมือนตัวเองค้นพบความลับบางอย่างแล้ว

 

______“ดวงตาของคุณกลายเป็นสีเงิน”

 

______“อืม” ลั่วซิวเจ๋อเล่นผมของฉีหนานอย่างไม่ใส่ใจพลางพยายามข่มกลั้นอารมณ์ของตนให้สงบลงอีกครั้ง

 

______แต่ฉีหนานกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปโดยง่าย… เขาจงใจยกขาขึ้นโอบเอวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้พลางใช้ปลายนิ้วแหวกสาบเสื้อออกกว้างและเกลี่ยไปมาบนแผงอกของอีกฝ่ายอย่างซุกซน

 

______“ไม่คิดจะเล่าให้ฟังว่า ทำไมมันถึงเปลี่ยนเป็นสีเงินหรือ?” นิ้วเรียวของฉีหนานลูบไล้ไปตามแผงอกแน่นๆของอีกฝ่าย… ไม่รู้ว่ามันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าเงือกหรือเปล่า ผิวของลั่วซิวเจ๋อถึงเนียนและลื่นมือมากจนฉีหนานไม่อยากละมือออกไปเลย

 

______“อย่ายั่วยวนข้า… นอกจากว่า… เจ้าจะอยากนอนอยู่บนเตียงสักหนึ่งเดือน” ลั่วซิวเจ๋อรีบกุมมือแสนซุกซนข้างนั้นทันทีพลางพูดลอดไรฟันอย่างอดกลั้น

 

______ฉีหนานถึงกับชะงักค้าง หางตากระตุกเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลั่วซิวเจ๋อเพื่อดูว่าลั่วซิวเจ๋อกำลังพูดจริงหรือล้อเล่นกันแน่

 

______น่าเสียดาย… สีหน้าของลั่วซิวเจ๋อเคร่งเครียดจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาฉีหนานกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกและยอมหยุดการหยอกเย้าอีกฝ่ายแต่โดยดี

 

______ลั่วซิวเจ๋อหอบหายใจอย่างหนักหน่วง… มันไม่ง่ายเลยที่จะดับไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาก้มตัวลงไปจูบฉีหนานอย่างรุนแรง จนกระทั่งลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่ถึงยอมปล่อยอีกฝ่ายเป็นอิสระ

 

______“อะแฮ่ม… คือ…” ฉีหนานอ่ำอึ้งถามด้วยท่าทีเก้อเขิน “ที่คุณบอกว่าหนึ่งเดือนมันหมายความว่ายังไง?”

 

______“หือ? เชื่อหรือ?” ลั่วซิวเจ๋อมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าแปลกๆ

 

______ฉีหนานถึงกับมุมปากกระตุก แม้ว่าเขาอยากไม่เชื่ออีกฝ่าย แต่มันก็เป็นความจริงไม่ใช่หรือ? ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นเงือก ใครจะไปรู้ว่าเงือกอาจจะมีพรสวรรค์ร่วมรักครั้งหนึ่งได้นานถึงหนึ่งเดือนก็ได้! เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถ้าเขาต้องตายคาเตียงขึ้นมาจริงๆล่ะก็ มันน่าอับอายเกินไปแล้ว…

 

______“อืม เป็นเรื่องจริง” ลั่วซิวเจ๋อยอมรับอย่างไม่ใส่ใจ “แต่สบายใจได้… ข้าไม่ได้ทำต่อเนื่องหรอก ต่อให้เป็นยอดมนุษย์ก็ทำติดต่อกันนานขนาดนั้นไม่ได้… ก็แค่ฤดูผสมพันธุ์ครั้งแรกของชาวเงือกจะยาวนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม ดังนั้นข้าจึงต้องเตรียมตัวให้ดี แน่นอนว่า…” เขาคลี่ยิ้มหวานให้กับฉีหนาน “จะต้องเตรียมความพร้อมให้เจ้าด้วย”

 

______เขาจงใจกดเสียงต่ำกระซิบลงที่ข้างหูของฉีหนาน “วางใจได้ ข้ารับรองว่าจะไม่ทำให้เจ้าตายคาเตียงแน่นอน.. อย่างมากก็แค่ทำเจ้าร้องไห้นิดหน่อยเท่านั้น”

 

______ฉีหนาน “….” ยังกล้าล้อเล่นอย่างสนุกสนานอีก! แล้วจะให้เขาสบายใจได้ยังไง! ร่วมรักครั้งเดียวต้องทำกันถึงหนึ่งเดือนอะไรกัน! อีกอย่างเคยทำคนตายคาเตียงมาแล้วจริงๆใช่ไหม!

 

______ลั่วซิวเจ๋อจงใจไม่อธิบายเพิ่มเติมถึงช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ว่า… ชาวเงือกสามารถมอบพลังกายให้คู่รักได้ด้วยวิธีพิเศษ ฉะนั้นคนทั้งสองจะไม่มีทางรู้สึกอ่อนล้าใดๆและเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องตายคาเตียงอะไรทำนองนั้นอย่างแน่นอน

 

______แต่ว่า เขาเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับก่อนดีกว่า… กล้ามายั่วเขาให้อยากแล้วจากไปแบบนี้ต้องถูกลงโทษสักหน่อยถึงจะสาสม

 

______ขณะที่ฉีหนานยังกังวลเรื่อง ‘หนึ่งเดือนกับฤดูผสมพันธุ์’… ลั่วซิวเจ๋อก็เริ่มอธิบายสาเหตุของอาการหมดเรี่ยวแรงของฉีหนานที่เคยเกิดขึ้นในห้องทดลอง ทำให้ฉีหนานปัดเรื่องนี้ออกไปจากหัวในทันที ถึงอย่างไรเขาก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันใหม่…

 

______“ถ้าอย่างนั้น… การซิงโครก็คือการที่คุณสามารถยืมพลังของผมได้หรือ?” ฉีหนานรู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าเหลือเชื่อไม่น้อย

 

______“ถูกต้อง… ไม่ใช่แค่ข้าเท่านั้น เจ้าเองก็สามารถยืมพลังของข้าได้เช่นกัน… เพียงแต่เมื่อซิงโครเข้าด้วยกัน อีกคนจะสูญเสียพลังบางส่วนทันที… ถ้าจะพูดให้ถูกก็เหมือนกลายเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง”

 

______“งั้นต้องทำยังไงถึงจะเป็นคนธรรมดาเล่า… ถึงผมจะช่วยคุณไม่ได้ แต่อย่างน้อยผมก็ไม่อยากลงไปนอนง่อยอยู่กับพื้นนะ” ฉีหนานขมวดคิ้วมุ่น… เขาไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเป็นอัมพาตเลย ถ้าการซิงโครสามารถช่วยลั่วซิวเจ๋อได้ เขาย่อมยินดีช่วย… แต่หากเขาต้องกลายเป็นตัวถ่วงของลั่วซิวเจ๋อล่ะก็ เขายอมไม่ได้เด็ดขาด

 

______ลั่วซิวเจ๋อคลี่ยิ้มบางๆพลางลูบผมของเขาอย่างแผ่วเบา “ง่ายมาก… พยายามฝึกต่อไป… การซิงโครจำเป็นต้องผ่านการฝึกฝน… ถ้าเจ้าฝึกฝนจนคุ้นชินกับสภาวะในตอนนั้นก็จะดีขึ้นเอง”

 

______“งั้นพวกเราจะรออะไรอีก? เริ่มฝึกกันเลยเถอะ บนเรือลำนี้ก็ปลอดภัยดี” ฉีหนานลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที… การเดินทางด้วยเรือรบอวกาศของจอมพลเฮกย่อมปลอดภัยไร้กังวล ฉะนั้นจึงเหมาะกับการฝึกฝนเป็นที่สุด

 

______“ได้” ลั่วซิวเจ๋อโค้งมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ… เขาชอบความกระตือรือร้นของฉีหนานมาก ถ้าอยากจะเป็นยอดฝีมือ ก็ต้องหมั่นขวนขวายวิชาความรู้อยู่เสมอเช่นนี้…

 

______***

 

______“ฮ้า… ฮ้า…” ฉีหนานอ้าปากหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เม็ดเหงื่อค่อยๆไหลลงมาจากหน้าผากเข้าตาของเขาจนรู้สึกเคืองเล็กน้อย

 

______สายตาของเขาพร่าเลือนไปหมด ทั้งๆที่ลั่วซิวเจ๋อยืนอยู่ไม่ไกล แต่เขากลับมองเห็นเพียงเงาคนลางๆเท่านั้น…

 


น้องฉีคะ น้องอ่อยได้น่าหม่ำมากๆเลยค่าาาาา! งานนี้กรี๊ดสลบสิคะ อ๊ายยยยย! *//O//*

โอย… จริงๆตอนนี้อยากเห็นพี่ลั่วตบะแตกนะเนี่ย 555555+

ขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจค่ะ