0 Views

Age Of Adepts – Chapter 28

เสียงร้องโอดครวญของนักเวทฝึกหัดผู้บุกรุกอีก 2 คนที่เพิ่งถูกโยนออกมา

เมื่อเทียบกับ อลิส ที่คุ้นเคยกับเวทเคลื่อนย้าย พวกเขา 2 คนเกือบแย่เพราะไม่คุ้นเคยกับเวทแบบนี้ จึงเวียนหัวจนเกือบจะอ้วก แต่เป็นเพราะร่างกายของพวกเขาที่แข็งแกร่งผิดธรรมดา ทำให้ปรับตัวได้ไวขึ้นแค่นั่งพักสักแป๊บ พวกเขาก็หายเป็นปกติ

เห็นชัดว่าก่อนจะถูกเวทเคลื่อนย้ายเอาตัวออกมาจากบึงพิศวง พวกเขากำลังต่อสู้อย่างดุเดือด เพราะเนื้อตัวมีแต่บาดแผลเต็มไปหมด แล้วในมือยังกำอาวุธไว้แน่นเหมือนเตรียมพร้อมสำหรับการถูกโจมตี

เมื่อเห็น อลิส สภาพดูแย่มาก พวกเขายังไม่เชื่อสายตาตัวเอง เพราะก่อนหน้าพวกเขาทั้ง 3 คนจะเข้ามาที่บึงพิศวง พวกเขายังโชว์ความสามารถของตัวเพื่อจะได้รู้ว่าใครสมควรเป็นหัวหน้ากลุ่ม

ถึงพวกเขา 2 คนจะมั่นใจในความสามารถของตัวเอง แต่ยังแพ้ อลิส ผู้มีความสามารถลึกลับพิเศษ ถ้าพูดตรง ๆ ความสามารถของ อลิส นั้นสามารถจะฆ่าพวกเขาได้อย่างสบาย ๆ

แต่คาดไม่ถึง หลังจากที่แยกกันที่สวนโหยหวน อลิส มีบาดแผลสาหัสเยอะมากเมื่อเทียบกับอีก 2 คนมีบาดแผลแต่ไม่สาหัส

“ อลิส เธอไปสู้กับใครมา ? นักเวทจากตระกูลซ่ารูโดเหรอ ? ” นักเวทฝึกหัดกล้ามยักมีดาบยักอยู่ที่หลังถามอย่างแปลกใจ นักเวทฝึกหัดหัวเป็นงูที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ที่แสดงสีหน้าสงสัยเหมือนกัน กำลังรอคำตอบของ อลิส อยู่เงียบๆ

“ เคอร์รี่ อย่ายุ่งเรื่องของฉัน !…” อลิส เหมือนไม่อยากตอบคำถาม และจดจ่อกับการรักษาบาดแผลตามตัวต่อไป

อลิส ยังหวาดกลัวอยู่ในใจ เธอไม่ได้กังวลเรื่องแผลของตัวเอง เพราะเธอเคยบาดเจ็บแบบนี้มาก่อน สิ่งที่เธอกลัวคือสิ่งที่ จอมเวทแอนเดอร์สัน ทำตอนที่หยดแสงสีเขียวใส่ที่ตาข้างที่เป็นรูของเธอ ไม่ว่าเธอจะค้นหาอย่างไง เธอยังหาสิ่งผิดปกติในตัวไม่เจอ เธอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากจดจ่ออยู่กับการรักษาบาดแผล

หลังจากดื่มขวดยาไปหลายชนิด บาดแผลตามร่างกายค่อย ๆ ดีขึ้นและเลือดหยุดไหลในที่สุด จากนั้น อลิส เริ่มเอาของ สีม่วงเข้ม, กลิ่นฉุน เอามาทาแผลบนตัว

แปลกจริง ๆ ผลจากน้ำยาเมือกแปลก ๆ ได้ผลดี ไม่ว่าแผลจะสาหัสแค่ไหน เมื่อทาน้ำยานี้เพียงไม่นานผิวของเธอก็คืนสภาพเนียนนุ่มเหมือนเดิม

หลังจากเธอรักษาบาดแผลเสร็จ อลิส เริ่มรักษาตาข้างขวาที่เป็นรู

ถ้าคนธรรมดาสูญเสียอวัยวะบ้างส่วนของร่างกาย มันจะกลายเป็นแผลเป็นที่รักษาไม่หาย แต่สำหรับนักเวทฝึกหัดที่เพิ่งผ่านการต่อสู้กับศัตรูเหนือธรรมชาติแล้ว การฟื้นฟูอวัยวะที่หายไปเป็นเรื่องที่ธรรมดา

จากหม้อดินสีดำ, อลิส หยิบของแปลก ๆ ออกมาอย่างระวัง มันดูเหมือนงูตัวเล็กมีหางแหลม ๆ เธอค่อย ๆ ใส่มันที่ตาโบ๋  สัตว์ประหลาดที่ถูก อลิส คีบออกมา มันไม่ได้ขยับตัวเลยได้แค่บิดตัวไปมาอยู่กลางอากาศพร้อม เสียงร้องแหลม ๆ มันมีหัวเหมือนลูกบอลและปากที่เปิดออกเหมือนดอกไม้แล้วยังมีเขี้ยวเล็ก ๆ เต็มปาก

“ หญ้างูซากุระ ! ”

ชัดเจนว่านักเวทฝึกหัดกล้ามยักรู้จักสิ่งตัวนี้ เขามองมันอย่างมีคุณค่า

“ นี้มันตัวอะไร ? ” นักเวทฝึกหัดหัวเป็นงูถาม เพราะไม่เคยเห็นตัวอะไรอย่างนี้มาก่อน

“ มันเป็นยารักษาที่บริสุทธิ์สามารถทดแทนอวัยวะส่วนที่หายไปได้ อย่าตัดสินจากรูปร่างหน้าเกลียดของมันนะ มันเป็นพืชประหลาดกับความสามารถเฉพาะ ราคาของมันประมาณ 70 คริสตัล ” ชายกล้ามยักบรรยายถึงสรรคุณของมัน ขณะมีสีหน้าอิจฉา

“ 70 คริสตัลเลยเหรอ !?” ชายหัวเป็นงูตกใจ และเข้าใจคุณค่าของมันทันที

สภานักเวทหลักที่สำคัญของโลกเวทมนตร์มีสมาชิกเป็นจำนวนมากมาย แต่ละองค์กรและสมาคมจะต้องรู้จักระบบการใช้แต้มค่าความรู้หรือใช้แต้มแลกเปลี่ยน แล้วอันไหนที่แลกเปลี่ยนไม่ได้ เพื่อแก้ปัญหาการแลกเปลี่ยนระหว่างองค์กร คริสตัลจึงถือกำเนิดขึ้น

มันเป็นไอเท็มเวทชั้นสูงของจักรวาลที่มีอยู่จำนวนมากในโลกหลายแห่ง โลกแต่ละแห่งเต็มไปด้วยไอเท็มเวทที่จะกระจายไปทั่วโลก และบ้างพื้นที่มีสภาพแวดล้อมเฉพาะจะมีไอเท็มเวทนี้อยู่เป็นจำนวนมากอย่างกับขลังสมบัติ

สภาพแวดล้อมที่เฉพาะอย่างนั้นจะมีแร่ธาตุอยู่แน่นเกินไปจนทำให้กลายเป็นคริสตัล คริสตัลเป็นไอเท็มเวทพิเศษ ทำให้พวกนักเวทสามารถฟื้นฟูพลังของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นมันจึงเป็นไอเท็มเวทซึ่งเป็นที่นิยมในพวกผู้ใช้เวทในโลกต่าง ๆ

ผลคือคริสตัลกลายเป็นไอเท็มเวทหลักโลกเวทมนตร์ เพื่อใช้ในการยึดครอบโลกอื่น ๆ

นักเวทฝึกหัดหัวเป็นงูทำได้แต่กลืนน้ำลาย

เช่น ในสมาคมแบล็คโกลของนักเวทฝึกหัดหัวเป็นงู หลังจากทำภารกิจครั้งนี้เสร็จ เขาจะได้รับแต้มค่าความรู้ 15 แต้ม และ 30 คริสตัล ถ้าอยากได้ 70 คริสตัล เขาจะต้องทำภารกิจ “เสี่ยงตาย”   2 ครั้ง, ภารกิจ “ยากลำบาก” 7 ครั้งหรือภารกิจ “ทั่วไป” 35 ครั้ง

เมื่อชายหัวเป็นงูเห็น อลิส ใช้หญ้างูซากุระที่แพงมากอย่างไม่ลังเล หลังจาก อลิส วางมันลงในตาข้างที่โบ๋ แล้วมันเริ่มคดตัวและทิ้งตัวลงในรูนั้น ตัวของมันแตกออกกลายเป็นงูเล็กเหมือนดายเส้นเล็ก ๆ จำนวนมาก แล้วเริ่มสานกันจนก่อรูปร่างเป็นดวงตามนุษย์

แต่ก่อนที่มันจะก่อรูปร่างเป็นดวงตาสำเร็จ เสียงสีเขียวแปลก ๆ ส่องแสงขึ้นรอบ ๆ ดวงตา ต่อมาหญ้างูซากุระก็มีท่าทางแปลกไปทันที

หนวดเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเริ่มแท่งไปรอบในตาโบ๋ ตัวมันเริ่มใหญ่ขึ้นว่ายไปมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานหนวดนั้นก็ขยายใหญ่จนเท่าแขนของ อลิส และขยายใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ

หลังจากที่ อลิส รักษาตัวเองมาเป็นเวลานาน แผลส่วนใหญ่ก็หายดี ในที่สุดเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักก็กลับมา

แต่ในตอนนี้  ‘ปลาหมึกยักษ์’ ขนาดใหญ่และน่าขนลุกกำลังยื่นหนวดออกมาจากตาโบ๋  เด็กหญิงน่ารัก ที่ตอนนี้ไม่ว่าใครได้เห็นจะรู้สึกสยองกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

หญ้างูซากุระของ อลิส ควบคุมไม่ได้แล้ว

ภายใต้คำสาปลึกลับ ร่างกายของ อลิส ที่เพิ่งหายเริ่มเหี่ยวแห้งและเกือบครึ่งถูกทำลายจากการขยายตัวออกของ หญ้างูซากุระ

อย่างไม่ลังเล อลิส ใช้แรงทั้งหมดของเธอพยายามดึงหญ้างูซากุระออกมาจากตาที่โบ๋ แล้วโยนปลาหมึกยักที่คล้ายกับมอสเตอร์ขึ้นกลางอากาศ อลิส แผดเสียงร้องขณะที่เลือดไหลออกมาจากตา

“ไอ้บ้า…ตาแก่ชั่วร้าย…ฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด!” (หมายถึงจะฆ่านักเวทฝึกหัดของ จอมเวทแอนเดอร์สัน ทั้งหมด)

มันเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดสำหรับนักเวทฝึกหัดอีก 2 คน เพราะคิดไม่ออกว่า อลิส ไปเจออะไรจากบึงพิศวง และพวกเขายังรู้สึกถึงความโกรธแค้นในตัวเธอ

ดูจากสิ่งที่เกิดขึ้นจะต้องเป็นจอมเวทที่เป็นคนสาปเวทใส่ไว้

จอมเวทแอนเดอร์สัน อาศัยอยู่ในบึงพิศวง ไม่เคยแสดงการให้เกียรติ นักเวทเดโบร่า ผู้เป็นอาจารย์ของ อลิส จอมเวทปล่อยพวกแกออกมาง่าย ๆ อย่างนี้ได้อย่างไง ? เพราะพวกแกถูกโยนออกมาด้วยเวทของจอมเวทเหมือนกัน ! ใครจะรู้ว่าจอมเวทร่ายเวทอะไรใส่ตัวพวกแก ?

ขณะที่พวกเขางุนงงด้วยความสงสัย เด็กหญิงตะโกนใส่หูของพวกเขา ไม่นานวิญญาณเร่เร่อนผุดขึ้นจากพื้นใต้ฝ่าเท้าพวกเขา และแปลงกายเป็นสาวสวย 2 คนตรงตามรสนิยมของนักเวทฝึกหัดทั้ง 2 คน แล้วเกาะร่างของพวกเขาไว้แน่น

มันคงจะดี ถ้านี้ไม่ใช่เรื่องจริง แต่ทันทีที่พวกเขาถูกตัววิญญาณสาวสวย 2 ตน วิญญาณของพวกเขาเริ่มถูกดูดออกไป

“ปีศาจดูดวิญญาณ ! ”

ชายหัวเป็นงู เป็นคนแรกหลงเสน่ห์วิญญาณสาว และเขาร้องออกด้วยความหวาดกลัวสุดใจ

ปีศาจดูดวิญญาณ เป็นปีศาจที่น่ากลัวมาก ๆ พวกมันดูดเอาวิญญาณของคนนั้น โดยเริ่มจากการพลังเวทที่ฝึกสะสมไว้ ตราบใดที่วิญญาณไม่ถูกดูดออกไป พวกเขาจะยังรอดชีวิตจากการโจมตีของปีศาจดูดวิญญาณ แต่เมื่อพลังเวทถูกดูดออกหมด ปีศาจพวกนี้จะกินพลังชีวิตของเหยื่อจนหมด

นักเวทฝึกหัดหัวเป็นงูสติแตกไปแล้ว

เขาเริ่มตะโกนอย่างโหยหวน ร่างกายของเขาเริ่มแห้งและยืดออกจนเหลือแต่เกล็ดสีเขียวเข้ม ในพริบตาเดียว เขาแปลงร่างเป็นงูยักสูงเกือบ 10 เมตร

แต่ แย่ที่ไม่ว่าเขาจะแปลงร่างเป็นอะไร ปีศาจดูดวิญญาณน่ากลัวยังคงเกาะตัวเขาแน่นดูดพลังเวทของเขาต่อไปเรื่อย ๆ

เสียงคำราม, กระแทก, กลิ้ง … เขาพยายามดิ้นรนทุกวิธีทาง กลิ้งลงมาจากยอดเขา แม้กระทั่งตีลังกากลับหลังจนเหนื่อยท้วมตัว แต่ทุกอย่างที่ทำเพื่อกำจัดปีศาจดูดวิญญาณล้มเหลว

ไม่มีเวทที่ทำอะไรมันได้เลยและไม่มีการโจมตีร่างกายแบบไหนที่ทำได้ อย่างว่าปีศาจนี้เป็นสิ่งที่เขาจิตนาการขึ้นมา ถึงอย่างนั้นพลังเวทของเขาเริ่มลดลง การไม่ได้พักผ่อนและการเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่งยิ่งทำให้พลังเวทของเขาลดลงเร็วขึ้น

ชายกล้ามยักไม่พยายามจะกำจัดปีศาจออกจากตัว ด้วยค่ากายภาพที่สูงมากของเขาทำให้เขามีความสามารถในการต้านเวทที่ดีกว่าชายหัวเป็นงู ดังนั้นการกำจัดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็น เขาจะเสียพลังเวทน้อยกว่า

เมื่อต้องรับมือกับเวทที่ถูกสาปโดยนักเวท ไม่มีทางที่นักเวทฝึกหัดอย่างพวกเขาจะสามารถกำจัดได้ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้ และเริ่มวิ่งไกลออกไป

เพียงแค่กลับไปที่องค์กรให้เร็วที่สุด เขาจะสามารถขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ ไม่อย่างนั้นเขาต้องตายแพราะปีศาจชั่วตัวนี้แน่

หลังจากความพยายามที่ล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน ชายหัวเป็นงูไม่มีทางเลือกนอกจากกลับคือร่างมนุษย์ ดังนั้นพลังเวทจึงถูกดูดช้าลง ความโมโหเกิดขึ้น ต่อมาเขาเอาคริสตัลออกมาจากกระเป๋า ดูดพลังของคริสตัลจากนั้นเขาทำตามอย่างที่ชายกล้ามยักใช้เพียงความแข็งแกร่งทางกายภาพและวิ่งไกลออกไป

นอกจากนั้นเขาเพิ่งรู้ตัวว่า ตราบใดที่เขาไม่ใช้พลังเวท ความเร็วที่ปีศาจจะดูดพลังเวทของเขาจะช้าลงด้วย การเพิ่งพลังเวทจากคริสตัล เขาจึงสามารถรักษาชีวิตของเขาได้นานขึ้น

หลังจากที่นักเวทฝึกหัดทั้ง 2 คน วิ่งพรวดพราวออกไป อลิส ใช้เวทโจมตีบดขยี้มอนสเตอร์ที่อยู่ในมือ แต่ทันทีที่เธอร่ายเวทความรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นที่ตาโบ๋ แล้วหนวดใหม่โผล่ขึ้นมาจากตาข้างขวาอีกครั้ง

ก่อนหน้า บางที อลิส รู้สึกโกรธเกลียดเท่านั้น แต่ตอนนี้ความรู้สึกกลัวที่เกิดจากก้นบึงหัวใจ

เสียงอึกทึกครึกโครม อลิส หายตัวไปจากที่เธออยู่ ปรากฏตัวขึ้นในที่ห่างไกล และทันทีที่ก่อตัวขึ้น เธอหายตัวไปอีกครั้ง …..

เวลาของ อลิส ใกล้หมดแล้ว

ถ้าเธอปล่อยให้ตัวน่าเกลียดนี้ยังติดอยู่ ไม่นานเนื้อหนังของเธอจะไม่เหลือ เธอจึงต้องรีบกลับไปหาอาจารย์ให้เร็วที่สุด มันเป็นเพียงทางเดียวที่จะทำลายคำสาปได้

ดังนั้นถึงพลังเวทของเธอจะหมด อลิส จะต้องพยายามสุดความสามารถเพื่อไปให้ถึงบ้านของตระกูลเฟรซเกร็น

ไม่นานความสงบกลับมาอีกครั้งที่เนินเขาที่อยู่ถัดจากบึงพิศวง

………………………………………………………………