0 Views

Age Of Adepts – บทที่ 16

 

เส้นทางเดิมเหมือนที่เคยทำสัปดาห์ก่อน  กริม ออกเดินทางสำรวจ

 

เขารู้สึกวันนี้มันแปลกไปจากเดิม

 

เมื่อเขาเดินบนทางเดินหิน กริม รู้ทันทีว่ามีสิ่งผิดปกติ วันนี้พวกปีศาจดูตื่นเต้นผิดปกติและมีพฤติกรรมต่างจากเดิม

 

จุดแรกของการสำรวจคือ ต้นไม้ปีศาจ

 

ก่อนเขาจะไปถึง กริม ตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

 

นกแร้งเป็นร้อยตัวเกาะอยู่บนกิ่งต้นไม้ปีศาจผอมแห้ง นกแร้งจ้องมาที่ กริม ด้วยดวงตาสีแดง แต่แปลกพวกมันไม่ส่งเสียงร้องเหมือนปกติ

 

เอาจริง ๆ เริ่มต้นต้องมาเจอกับนกแร้งนับร้อยแบบนี้ ที่ไม่ว่านักเวทฝึกหัดคนไหนจะต้องใช้ความกล้าอย่างมากเมื่ออยู่ในสถานการณ์แบบนี้

และสิ่งที่ทำให้ กริม งงที่สุดคืออาการเงียบของพวกมันที่ปกติส่งเสียงร้องหนวกหูดังไปเป็นไมล์

 

แต่วันนี้ …

 

ดูสงบ เหมือนพวกมันกำลังรองานเลี้ยงใหญ่

 

จากข้อมูลที่ กริม มีบันทึกไว้ นกแร้งพวกนี้จะอยู่อย่างเงียบ ๆ เพื่อรออาหารเท่านั้น คือมันจะตามนักท่องเที่ยวที่กำลังจะตายได้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่นอน เพื่อรอเวลาที่นักท่องเที่ยวจะตายจริง ๆ

 

ขบวนพาเหรด “ต้อนรับ” ของนกแร้งนับร้อย กริม เดินต่อไปบนทางเดินหินอย่างระวัง ขณะเดินอยู่เขารู้สึกถึงการมุ่งร้ายบางอย่าง

 

“ชิพสแกนบริเวณโดยรอบ ฉันอยากรู้ว่าอะไรกำลังเกิดขึ้นที่นี่ ! ” กริม ไม่สามารถทนต่อบรรยากาศแบบนี้

 

* ปิ๊ด * ” เริ่มสแกนเวลาจริง สแกนเป้าหมาย … สร้างการเฝ้าระวังบริเวณโดยรอบขั้นสูง … ”

 

* ปิ๊ด * … * ปิ๊ด * … * ปิ๊ด* … ” ข้อมูลถูกรบกวนจากกลิ่นที่ไม่รู้จัก – … ทิศทาง: ตะวันออกเฉียงใต้ …

 

ระยะทาง: 500 เมตร …”

 

กลิ่นไม่รู้จัก ?

 

หลังจากไม่มีการรายงานใด ๆ จากชิพ กริมสูดหายใจลึก ๆ และพยายามดมกลิ่นที่ไม่รู้จัก สักพัก เขาเริ่มได้กลิ่นเหมือนกลิ่นเลือดเหม็น ๆ ผสมกับกลิ่นรากต้นไม้ปีศาจ

ไม่แปลกที่วันนี้พวกนกแร้งดูตื่นเต้น !  ถ้าเขาได้กลิ่นเลือด แน่นอนว่าพวกปีศาจสักสิบหรือร้อยตัวก็สามารถได้กลิ่นเหมือนกัน

 

วันนี้ไม่ใช่ “วันเปิด” ที่หอคอยเวทจะลดการป้องกันบริเวณโดยรอบให้พวกบุกรุกเข้าเป็นอาหารของ “สัตว์ปีศาจ” พวกนี้  หรือมีใครแอบเข้ามาบริเวณนี้ ?

 

คำถามที่อยู่ในใจ กริม เทขวดน้ำยา “หญ้าอลัน” ทั้งขวด ใส่ปาก เอาหมวกมาคลุมหัว และวิ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้

 

น้ำยาหญ้าอลัน เป็นน้ำยาเวทที่พิเศษที่ได้จากต้นหญ้าอลัน มันช่วยปิดกลิ่นคนที่ดื่มได้ แต่แค่ 30 นาที

 

…………

 

ที่ สวนโหยหวน

 

สวนที่ปกติเงียบอย่างป่าช้า  เพราะไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่เลย ตอนนี้มันกลายเป็นสนามรบที่น่าสะพรึงกลัว

 

เมื่อ กริม มาถึง เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของพวกปีศาจน้อย เสียงร้องโหยหวนของผีเร่ร่อน เขายังได้ยินเสียงร้องของมนุษย์ที่หวาดกลัว

ที่นี่เป็นที่มาของกลิ่นเลือด กริม เอากิ่งไม้มาบังตัว เดินช้า ๆ เข้าใกล้สนามรบ ไม่นานเขาเจอจุดที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ได้ทั้งหมด

 

มี 2 กลุ่มที่ต่อสู้กันอยู่

ผู้โจมตี คือปีศาจน้อยและผีเร่ร่อน และทหารรับจ้าง 17 คนที่พยายามต้านพวกผีและปีศาจ

 

กลุ่มทหารรับจ้างที่ดูจะมีประสบการณ์ พวกเขาแข็งแกร่งและฮึกเหิม แล้วมีอาวุธต่อสู้ที่ดีทีเดียว พวกเขามีโล่หนาขนาดใหญ่ทำจากไม้เนื้อแข็ง

แขนและไหล่ติดอาวุธ และมีคันธนูกันทุกคนที่ช่วยพวกเขาไล่ล่าปีศาจเลเวลต่ำจำนวนมากบริเวณบึงพิศวงนี้

 

แต่น่าเสียดาย พวกเขาถูกปิดล้อมโดยปีศาจที่น่ากลัวที่สุดของบึงพิศวง : ปีศาจน้อย

 

ปีศาจน้อยไม่มีขาและคลานบนพื้นดินด้วยกรงเล็บ มีอวัยวะเป็นสายยาวดูคล้ายสะดือติดอยู่ข้างหลัง พวกมันมีร่างกายบิดเบี้ยว แต่ดูคล้ายกับเด็กทารก

แต่ใบหน้าไม่ได้อ่อนเยาว์ มันเป็นใบหน้าที่หยาบกร้านและหน้าที่หย่นเข้าหากันจนน่าเกียด

 

ภายใต้พุ่มไม้ ปีศาจน้อยคลานไปมาค่อยปล่อยคำสาปกรีดร้อง เสียงร้องที่เหมือนเด็กทารก ทำให้กลุ่มทหารรับจ้างร้องตะโกนอย่างตกใจ

 

ถึงปีศาจน้อยจะมีร่างเล็ก แต่ละตัวมีค่าความแข็งแกร่งอย่างน้อยเลเวล 5 เทียบเท่ามนุษย์ผู้ใหญ่ ไม่เท่านั้นยังมีกรงเล็บที่แหลมคม

พวกมันพุ่งเข้าใส่โล่ไม้ แต่ทำได้แค่สร้างรอยข่วนไว้

 

คำสาปของพวกปีศาจน้อย คืออาวุธร้ายกาจที่สุดของพวกมัน

 

ตอนที่ กริม มาถึง พวกปีศาจน้อยพยายามเจาะโล่ป้องกันพวกมนุษย์

 

พวกปีศาจน้อยแต่ละตัววิ่งเข้าไปในพุ่งไม้ พุ่งตัวเองออกพยามยามที่จะข้ามให้พ้นโล่ป้องกันของพวกมนุษย์

แต่ทุกครั้งกลุ่มทหารรับจ้างที่เตรียมพร้อมยิงพวกมันจากแขนที่ติดอาวุธ ปีศาจน้อยบางตัวที่หลบไม่พ้นเลยถูกยิงตกด้วยลูกธนู

 

แต่ถึงพวกมันจะถูกยิง ปีศาจน้อยยังคงความดุร้าย มันขุดดินด้วยกรงเล็บของมันอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นมันยกร่างขึ้น กรีดร้องคำสาปใส่ทหารรับจ้างที่อยู่ใกล้

 

สำหรับคนอื่นมันเป็นเสียงกรีดร้องที่แสบแก้วหู  แต่สำหรับทหารรับจ้าง มันเป็น “คำสาป” ที่น่ากลัว

 

ทหารรับจ้างรีบทิ้งโล่ของตัวเองทันทีเพื่อเอามือปิดหู ร้องด้วยความกลัวว่า “ช่วยด้วย…..ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย !….”

 

หลังจากที่ทหารรับจ้างกรีดร้อง น้ำตาไหลเป็นเลือดจากตาที่ปิดสนิท สร้างความหวาดกลัวให้กับทหารรับจ้างที่เหลือ

 

ก่อนที่กลุ่มทหารรับจ้างจะทำอะไรได้ ปีศาจน้อย 2 ตัวพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ รอยยิ้มโหดเหี้ยมบนใบหน้าของพวกมัน อ้าปากกรีดร้องคำสาปใส่ทหารรับจ้างที่ตอนนี้ “ตาบอด” ไปแล้ว

 

ตาบอด + เสียสติ+ สับสน !

 

แม้แต่นักเวทฝึกหัด ยังป้องกันการโจมตีจากคำสาปของปีศาจน้อยอย่างยากลำบาก ประสาอะไรกับกลุ่มทหารรับจ้างที่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา

ก่อนที่เพื่อนทหารรับจ้างจะจัดการกับพวกปีศาจน้อยได้ ทหารรับจ้างที่ตาบอดเสียสติทิ้งทุกอย่างและวิ่งออกจากเกราะป้องกัน

 

“ไม่ !……..เจ้าบ้า,กลับมา ! ……”

 

ชายวัยกลางคน ที่ดูเหมือนหัวหน้ากลุ่มตะโกนเรียกทันที แต่มันสายเกินไป

 

ถ้าใครก้มลงมองพื้นจะเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในพุ่มไม้ ที่อยู่ใกล้ ๆ พวกเขา การเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเข้าใส่ทหารที่ดูสับสน

 

“ เจ้าบ้า !” ทหารกล้าคนหนึ่งได้ทิ้งโล่ของตัวเอง หยิบขวานขึ้น พยายามเข้าไปช่วยเพื่อนที่ถูกโจมตี แต่หัวหน้ากลุ่มห้ามเขาไว้ได้ทัน

 

อย่าไป , ทาร์ค (ชื่อ) ! มันสายเกินไปแล้ว … ” หัวหน้าคว้าแขนผู้ชายตัวใหญ่ที่มองดูเพื่อนที่แตกกระจายไปอย่างช่วยอะไรไม่ได้

 

ทหารเสียสติที่ถูกพวกปีศาจน้อยดึงเข้าไปในพุ่มไม้ กำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่มันนานแค่ 2-3 วินาที ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง

จากนั้นเสียงที่ได้ยินมีแต่เสียงของพวกปีศาจน้อยที่กำลังฉีกกินและแทะกระดูก

 

ถึงพุ่มไม้จะสูงถึงเข่า กลุ่มทหารรับจ้างสามารถมองเห็นแค่หญ้าที่สั่นไว แต่สามารถได้ยินเสียงน่ากลัวจนขนลุกของเพื่อนทหารรับจ้างมากพอที่พวกเขาที่จะจิตนาการที่เกิดขึ้นในพุ่มไม้

ดังนั้นความฮึกเหิมและขวัญกำลังใจจึงเริ่มลดลง

 

ทันใดนั้น ลูกไฟลูกใหญ่ยิงออกมาจากจุดศูนย์กลาง ทำให้เกิดกลุ่มควันดำเป็นทางยาว ตกลงไปใจของกลุ่มปีศาจน้อยที่กำลังมีความสุขกับกินเนื้อสด

 

วินาทีต่อมา การระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวจากธาตุไฟขยายวงกว้างและทำให้พื้นที่ในระยะ 10 เมตร กลายเป็นทะเลเพลิง

 

การโจมตีเพียงครั้งเดียว ทำให้ปีศาจน้อยตายไปกว่า 20 ตัว จำนวน 14 ตัวที่อยู่ตรงกลางระเบิดกลายเป็นขี้เถ้า ส่วนปีศาจน้อยที่โดนขอบของการระเบิดก็บาดเจ็บสาหัส

สักครู่เสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นของพวกปีศาจน้อยที่พุ่งผ่านกลุ่มเมฆไป

 

เวทไฟ ?!

 

กริม แอบเฝ้าดูอยู่ ถึงกับตะลึง เขามองไปรอบ ๆ อย่างเร็ว ไม่นานก็หาเป้าหมายที่น่าสงสัย 3 คนเจอ คนที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มทหารรับจ้าง แต่งตัวคล้ายกับเขามาก

 

เสื้อคลุมสีดำที่มีหมวกยาวคลุมทั้งตัวจนไม่เห็นผิวแม้แต่นิ้วเดียว พิจารณาจากรูปร่างแล้ว น่าจะเป็นผู้ชาย 2 คนกับผู้หญิง 1 คน

 

นักเวทฝึกหัด 3 คน ที่หลบออกจากรังเพื่อหาประสบการณ์ ?

 

กริม มองเห็นไม่ชัด จึงไม่สามารถบอกได้ว่า 3 คนนั้นเป็นใคร แล้วเขาไม่กล้าตัดสินใจ  เขารีบหยิบไอเท็มเวทของเขาและรายงานเรื่องที่เกิดที่นี้กับหอคอยเวท

 

ขณะเดียวกันพวกปีศาจน้อยที่กรีดร้องจากการสูญเสีย อันที่จริงพวกมันร้องเรียกผีเร่ร่อนให้ช่วยพวกมัน

 

พวกผีเร่ร่อน กับพวกปีศาจตัวอื่น ๆ แน่นอนว่าไม่ใช่พวกปีศาจเลเวลต่ำ เหมือนพวกซอมบี้กับพวกโครงกระดูก ผีเร่ร่อนสร้างขึ้นจากความคับแค้นใจและความชั่วร้าย

พวกมันจะมีรูปร่างเหมือนมนุษย์แต่ไม่มีร่างกาย จึงสามารถสิงร่างที่มีเนื้อหนังได้อย่างอิสระ

 

ร่างของพวกมันเหมือนเงาเบลอ ส่วนหัวเป็นส่วนที่เห็นได้ชัดเจน ใบหน้าที่คล้ายมนุษย์ มีแขน 2 ข้างกับกรงเล็บคม ๆ ส่วนขาเป็นเงาลางๆ

 

พวกผีเร่ร่อนโผล่ขึ้นมาจากพุ่มไม้ทั่วทั้งบริเวณสวนโหยหวน กับเสียงร้องโหยหวน ทำลายขวัญกำลังใจของกลุ่มทหารรับจ้างขึ้นไปอีก

 

เมื่อต้องต่อสู้กับผีเร่ร่อนจำนวนนับไม่ถ้วน กลุ่มทหารรับจ้างเตรียมตั้งการป้องกันทันที

 

ผีเร่ร่อนสิงร่างไปเรื่อย ๆ กระโดดเข้าหากลุ่มคนที่หวาดกลัว โดนไม่สนใจการโจมตีจากอาวุธและการป้องกันของโล่ ดวงวิญญาณที่เย็นยะเยือกกับกรงเล็บของพวกมัน เข้าสิงกลุ่มทหารให้ต่อสู้กันเอง

 

ตอนนี้สนามรบเต็มไปด้วยผีเร่ร่อน  ปีศาจน้อยกลับเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง พร้อมเวทคำสาปที่น่ากลัวเตรียมไว้เพื่อทำลายกลุ่มทหารรับจ้าง หลังจากนั้นพวกปีศาจน้อยลากทหารรับจ้างเข้าไปฉีกกินในพุ่มไม้

 

เหตุการณ์ยิ่งวุ่นวายและเลือดจำนวนมาก

 

…………………………………………………….