0 Views

Age Of Adepts – บทที่ 13

หลังจากประตูหินปิด ห้องฝึกซ้อมกลายเป็นห้องเก็บเสียงและ กริม ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาแอบดูการฝึกซ้อมของเขา

กริม ก้าวไปข้างหน้า 2 ก้าว ตำแหน่งที่เขายืนตรงกลางของห้องที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 2 เมตร มีภาพท่าร่ายเวทแปลกๆ ที่เขาไม่รู้จักสักท่า แน่นอนว่า พวกเขาต้องเป็นนักเวทฝึกหัดที่มีความรู้ห่างไกลจากนักเวทฝึกหัดเลเวลเบื้องต้น

แต่วันนี้เขาไม่มีเวลาหรือพลังที่จะไปคิดถึงรายละเอียดพวกนี้ เขาหันกลับไปและยืนหลังตรงอยู่เงียบ ๆ นึกถึงขั้นตอนการร่ายเวทธนูไฟ หลังจากที่มั่นใจแล้ว กริม พูดกับชิพด้วยเสียงขึงขังว่า “ชิพ เฝ้าดูอย่างตั้งใจตลอดจนจบขั้นตอน แก้ไขฉันทันทีหากฉันทำผิด!”

* ปิ๊ด * “ภารกิจใหม่ เริ่มการตรวจสอบ เวลาจริง … ”

เมื่อมีแสงสีฟ้ากะพริบขึ้นในดวงตาของ กริม ฉาก 3 มิติถูกฉายลงบนม่านตาของเขา

ภาพห้อง 3 มิติที่ดูเหมือนห้องฝึกซ้อม แต่มีจุดเล็ก ๆ สีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นที่ม่านตาของ กริม ทำให้ห้องทั้งห้องมีจุดเล็ก ๆ เต็มไปหมด  แล้วการเคลื่อนไหวร่างกายที่จำเป็นได้ถูกแบ่งออกเป็นฉาก ๆ ที่ระบุลำดับที่เขาต้องทำตาม ซึ่งสิ่งที่เขาต้องทำคือ การทำตามภาพเคลื่อนไหวของภาพเสมือนพวกนี้

ในที่สุด กริม ที่ยืนนิ่งมองไปในอากาศก็เริ่มฝึกซ้อม

เขาเริ่มร่ายเวทและขณะเดียวกันทำท่าตามการเคลื่อนไหวที่อยู่ตรงหน้า ที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วสุด ๆ ท่าพวกนี้ทำให้เขาดูแปลก ๆ แต่เคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว  เมื่อ กริม ร่ายเวททั้งหมด ร่างกายของเขามีแสงกระพริบสีแดงจาก ธาตุไฟ เป็นผลจากการร่ายเวท  ถูกกดอย่างช้า ๆ และก่อตัวเป็นลูกศรไฟ อยู่ระหว่างมือทั้งสองข้างของเขา

ขั้นตอนที่ราบรื่นด้วยดี จนเขาอ่านเวทคำที่ 32 หัวใจของ กริม เต้นรั่ว ทำให้จุด ๆ หนึ่งของลูกศรไฟเคลื่อนออก ทำให้ที่เหลือพังลงมาทันที ซึ่งเป็นผลให้ธาตุไฟที่ถูกบีบอัดเกิดระเบิดขึ้นต่อหน้า กริม

แต่ ขณะที่ทุกอย่างเริ่มพังลงมาตามลำดับ กริม ที่เตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด เขาเอาการ์ดวางไว้ที่หน้าอก การ์ดสั่นและเวทเกราะก็พุ่งขึ้นมาจากใต้เท้าของเขาเพื่อป้องกันการระเบิดของลูกศรไฟ

แปลกเมื่อลูกศรไฟถูกปกคลุมด้วยเวทเกราะ พลังของมันจะลดลงครึ่งหนึ่ง ดังนั้นจึงเป็นการระเบิดเล็ก ๆ

หลังจากมีเสียงดังเหมือนพลุ กริม จมอยู่ใต้ควันดำและเปลวเพลิงเล็ก ๆ ที่มองเห็นจาง ๆผ่านม่านควัน

หลังที่ กริม หนีออกจากควันกับอาการไอไม่หยุด

“โธ่เอ๋ย… ฉันคิดว่าจะสำเร็จแล้ว … ”

หน้าของกริมเต็มไปด้วยเขม่าควันและเสื้อผ้าที่มีแต่รอยไหม้ ทำให้เขาดูเหมือนคนจรจัดที่ถูกลากออกมาจากกองไฟ

ถึงเขาจะอยู่ตรงใจกลางของการระเบิดที่เกิดจากการร่ายท่าเวทผิด มือของเขาและหน้าผากเท่านั้นที่ถูกลวก กริม ไม่เคยบาดเจ็บหนักถึงขนาดนี้ เป็นแต่ถูกไฟลวกเล็กน้อย

ความพยายามในการร่ายเวทครั้งแรกของเขาล้มเหลว !

และสาเหตุเกิดจากที่ กริม ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ ตอนที่เขารู้สึกว่ากำลังจะสำเร็จ เขาปล่อยให้ความตื่นเต้นรบกวนขั้นตอนการร่ายเวทของเขา

หลังจากปล่อยควันออกจากห้องจนหมด เขาหยิบขวดน้ำยาและทาลงบนแผลของเขา แล้วเขาก็เข้ามาในห้องฝึกซ้อม

กรีด ฟันให้แน่น เขาตั้งสติและเริ่มร่ายเวทอย่างตั้งใจ

บางทีเขาอาจจะได้รับการตอบแทนจากความขยันหมั่นเพียรในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา หรือโชคชะตาอาจจะตัดสินให้เขาร่ายเวทได้ การร่ายเวทครั้งที่ 2 ผ่านไปอย่างราบรื่นและรวดเร็ว หลังจากเริ่มไปได้ไม่ถึง 13 วินาที ในที่สุด กริม เสร็จสิ้นการร่ายเวทธนูไฟ สำเร็จ !

เมื่อธาตุไฟที่กลายเป็นลูกศรลงบนฝ่ามือของเขา เสียงหวาน ๆ ของชิพ ดังขึ้นในสมองของเขาอีกครั้ง

* ปิ๊ด * “ได้ตรวจพบรูปแบบการร่ายเวทที่สมบูรณ์ โปรดยืนยันว่า ร่างต้นต้องการที่จะบันทึกหรือไม่? ขั้นตอนการบันทึก ใช้ค่าเวทโจมตี 3 แต้ม และค่าประสบการณ์ 50 แต้ม ! ”

“ยืนยัน !” กริม ควบคุมตัวเองไม่ได้ และตะโกนออกมาอย่างดัง

“โปรดตั้งชื่อรูปแบบการร่ายเวทนี้ ?”

“ธนูไฟ !”

“ชื่อถูกบันทึกแล้ว ! เริ่มการบันทึก … เวลาที่คาดว่าจะเสร็จสิ้นคือ 14 ชั่วโมง 37 นาทีและ 21 วินาที … ”

หลังจากเสร็จการสั่งชิพแล้ว กริม ยังทนกับมือที่ร้อนอย่างกับมี “มันอบร้อน ๆ ” ไว้ในมือ

จากการระเบิดหลายครั้ง เพียง 2-3 วินาที ที่ร่ายเวทผิดหรือขยับร่างกายนิดเดียวที่เริ่มต้นทำก็จะล้มเหลว

ถ้าเขาร่ายเวทผิดและปล่อยให้มันระเบิดบนฝ่ามือ กริม คิดไม่ออกเลยว่าเขาจะเป็นอย่างไง

ดังนั้นเมื่อ กริม สั่งชิพเสร็จ เขารีบผลักมือทั้งสองข้างไปด้านหน้า ยิงลูกศรไฟไปที่เป้า ที่อยู่อีฝั่งของห้อง

ลูกศรไฟปะทุขึ้นขณะที่กระแทกหน้าอกของเป้า โดยไม่สนใจท่าร่ายเวทแปลก ๆ ที่อยู่บนพื้น ลูกศรไฟ แสดงผลความรุนแรงได้อย่างเป็นธรรมชาติ

เสียงการระเบิดที่ดังออกไป

ลูกไฟขนาดเท่าแตงโมปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว กระจายตัวออกอย่างรุนแรง การระเบิดที่ยิงทุกอย่างภายในรัศมี 5 เมตร จากเป้า

หลังจากที่ควันหายไป กริม เห็นหน้าอกของเป้าถูกไฟไหม้เป็นสีดำและมีหลุมขนาดเท่าเล็บตรงที่เกิดการระเบิด

โดยไม่คาดคิด กำแพงด้านหนึ่งของห้องเริ่มขยับเหมือนพื้นผิวของน้ำตอนที่ลูกๆไฟยิงผ่าน หลังจากสักครู่ เริ่มมีคำ 2-3 คำปรากฏขึ้น

สถานะเวท

 

ชัดเจนว่า การใช้ห้องฝึกซ้อมช่วยให้การฝึกร่ายเวทแบบพิเศษได้ผลเป็นอย่างดี รวมทั้งความช่วยเหลือของชิพ  จึงไม่จำเป็นต้องทำตามแบบท่าร่ายเวทเหมือนกับนักเวทฝึกหัดคนอื่น ๆ ที่ทำตามการประเมินและการคำนวณท่าร่ายเวทที่พวกเขาได้เรียนมา หรือไม่พวกเขาก็ฝึกจากประสบการณ์จริงในสนามรบ ซึ่งพวกเขาเสี่ยงกับอันตราย

ในเวลาเพียง 15 นาที กริม บรรลุเป้าหมายในการมาครั้งนี้ เขาเปิดประตูห้องฝึกซ้อมอย่างมีความสุข เขาคิดถึงภาพที่สวยกำลังรอเขาอยู่นอกประตู

ร่างผอมบาง; โค้งได้สัดส่วน; ผิวเนียนนุ่ม ใบหน้าละเอียดอ่อน … แต่สิ่งที่ กริม ตื่นเต้นมากที่สุดคือชุดชีฟองสีแดงและริมฝีปากสีแดงของเธอ

อย่างเดียวที่แตกต่างกับครั้งสุดท้ายที่เขาได้เห็นเธอคือดวงตาสีแดงทับทิมที่หายไปถูกแทนที่ด้วยดวงตาสีฟ้าคราม ซึ่งทำให้ Greem รู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองทะเลสีฟ้าคราม

นั้นคือ แมรี่ ในชุดสีแดงที่มีชีวิตชีวา !

“โอ้, ดูเหมือนว่านายอยู่ที่นี่จริง ๆ!~ ” ริมฝีปากสีแดงฉ่ำที่ค่อยๆขยับไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้คำพูดออกมาด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจของ กริม เต้นรั่ว ” เอาล่ะฉันพบเขาแล้ว เธอไม่มีประโยชน์กับฉันอีกแล้ว”

ประโยคที่สอง พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นกว่าประโยคแรกที่พูดกับ กริม

เฉพาะตอนนี้ กริม สังเกตว่าเพื่อนบ้านของเขา ที่ร่างบางและไม่สูงหรือเตี้ย ลากตัวผู้ชายคนหนึ่งด้วยมือขวา นั้นคือแอม ผู้ดูแลห้องฝึกร่ายเวท

ชุดสีแดงของ แมรี่ ไวไปมาเล็กน้อย และ แอม ก็โยนไปไกลกว่าสิบเมตรอย่างสบาย ๆ  เขาล้มกระแทบพื้นด้วยเสียงดังกระหึ่มและเริ่มร้องคราง,ไม่สามารถยืนขึ้นได้

สีหน้าของ กริม เปลี่ยนไปโดยทันที

แม้ว่า แอม จะไม่ใช่ผู้ชายร่างใหญ่ แต่น้ำหนักตัวของเขาก็ตามมาตรฐานผู้ชายทั่วไป อย่างไรก็ตาม แมรี่ เพิ่งจะโยนเขาไปไกลพอสมควรด้วยมือแค่ข้างเดียวและโดยไม่ต้องพยายามอะไรเลย เดาได้จากสิ่งที่ กริม เห็น คิดว่าค่าความแข็งแกร่งของ แมรี่ น่าจะอย่างน้อยเลเวล 10

โดยตัดสินจากการเคลื่อนไหวของเธอ ทักษะเฉพาะของเธอไม่ใช่เลเวลต่ำ  รวมกับความสามารถเฉพาะของแวมไพร์ที่น่ากลัวไม่แน่ว่านักเวทฝึกหัดทั้ง 3 คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ

จอมเวทไม่ได้พาตัวเธอไปเหรอ ? เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างอย่างปลอดภัย ? เธอ …

“ตามฉันมา !”

ขณะที่ กริม ขบคิดเรื่องนี้อยู่ในใจ แมรี่ เหยียดมือที่เนียนนุ่มและคว้าคอเขาไว้ จากนั้นก็เดินไปตามทางเดิน มือของเธอยังอยู่ที่คอของ กริม ที่พยายามอย่างมากที่จะเลี่ยงมือของเธอ แต่เขาก็ทำไม่ได้

ถึง กริม จะอายุแค่ 15 ปี แต่เขาสูงกว่า แมรี่ นิดนึ่ง เพื่อไม่ให้เขาถูกลากไปกับพื้น เขาจึงต้องเดินตามเธอไป โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

……

ในโรงอาหาร

เป็นเวลาอาหารเย็น นักเวทฝึกหัดส่วนใหญ่จะอยู่กันที่โรงอาหาร นั่งกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ กินข้านด้วยกันและพูดคุยกัน

จากที่พวกเขานั่งและวิธีที่พวกเขาแต่ละคนพูดคุยก็พอที่จะเดาความแข็งแกร่งกับตำแหน่งของแต่ละคนในกลุ่มเล็ก ๆ นั้น

จากทั้งหมด จะมีคนที่อยู่คนเดียวเหมือนอย่าง กริม เป็นจำนวนน้อยมาก ส่วนใหญ่นักเวทฝึกหัดจะอยู่กันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ทำงานร่วมกันและต่อสู้กับคนที่มีเจตนาร้าย

แต่บรรยากาศของสถานนี้ร้อนขึ้น ได้ยินเสียงดังขึ้นจากการซ่อมประตูที่ถูกใครบางคนทำพัง

นักเวทฝึกหัดทุกคนจ้องมอง 2 คน ที่เพิ่งเดินเข้ามา แต่ละคนตาโตด้วยความประหลาด

แมรี่ ?!

แม้ว่าคนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็น แมรี่ หลังจากแปรสภาพด้วยตาตัวเอง แต่พวกเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น ดังนั้นในใจของพวกเขา ถ้า แมรี่ ไม่ได้ถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ จากจอมเวท ที่ทำการทดลองกับเธอ เธอควรจะถูกขังไว้ในห้องด้านบนของหอคอยอย่างนักโทษตลอดไป มันตรงกันข้ามกับที่ทุกคนคิดเอาไว้ แมรี่ อยู่ที่นี้ด้วยหน้าตาสดใส !

แอนแลน ที่นั่งอยู่ตรงกลางโรงอาหาร สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีด้วยความหวาดกลัว

แอนแลน เป็นพยานที่เห็นความโหดเหี้ยมของ แมรี่  ถึงตอนนี้เธอจะดูไม่อันตรายแล้ว แต่ความสยดสยองยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา

แมรี่ อย่างกับลมบ้าหมู ไม่นานเธอก็มายืนอยู่ตรงกลางโรงอาหารกับแขนที่กางออก เหลือบมองอย่างช้า ๆ ไปรอบห้องด้วยสายตาที่เยือกเย็น ก่อนที่จะหยุดที่ แอนแลน หัวหน้านักเวทฝึกหัดคนใหม่

“ฉัน แมรี่ กลับมาอีกครั้ง !”

…………………………………………………………..