0 Views

Age Of Adepts – บทที่ 1

ที่มืดมิดเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ เปียกชื้น

แม้แสงแดดจ้าที่สุด ยังส่องไม่ผ่านหมอกเมฆหนาทึบ เมื่อใดที่เดินทางผ่านเส้นทางนี้ จะสัมผัสถึงความเย็นยะเยือก

มีบ่อน้ำเล็ก ๆ ที่มีกลิ่นเหม็น อยู่หลายแห่ง บ่อเหล่านี้เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดมากมาย เมื่อใดก็ตาม ที่มีนักเดินทางเข้ามาเยือนดินแดน ที่รกร้างและวังเวง ดินแดนนี้จะกลายเป็นแดนสวรรค์ของพวกสัตว์ปีศาจ พวกเถาวัลย์ปีศาจ ที่ชอบดื่มเลือดสดๆ , พวกอีกาที่กินของเน่าเปื่อย ,พวกผีพี่เลี้ยง และ พวกจระเข้ยักษ์ สิ่งมีชีวิตพวกนี้ ทำให้พวกนักเดินทางหลีกเลี่ยง สถานที่แห่งนี้

ส่วนพื้นที่ตรงกลางของบึง มีหอคอยขึ้นมารอบบริเวณนั้น ซึ่งไม่น่าจะมีคนอาศัยอยู่ได้

เป็นหอหินสูง มีความสูงกว่าร้อยเมตร

ส่วนฐานของมันหินออไจต์(หินแร่ชนิดหนึ่ง)ทั้งหมด เมื่อความมืดยามค่ำคืนมาถึง ส่วนฐานแผ่รังสีเงียบสงบ และเรือนแสงอ่อนๆ เพื่อป้องกันการโจมตีของปีศาจชั่วร้าย และภูตผี

ส่วนฐานของหอคอยถูกยึดอยู่กับเถาวัลย์ปีศาจพันรกรุกรังอยู่เต็มรอบฐาน หนามของมันแข็งราวกับเหล็กแหลมคม ถ้าคนธรรมดาเผลอโดนเข้าเลือดจะไหลจนหมดตัว สังเกตจากโครงกระดูกอยู่ที่รอบฐานหอคอย

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง  กลางคืนกำลังมา มีแสงเทียนจากข้างในหอคอย

แสงเทียนที่ส่องออกมาจากหน้าต่างข้างหอคอย นั้นไม่ได้รู้สึกอบอุ่น แต่กลับรู้สึกสั่นสะท้านเข้ากระดูกสันหลังไปถึงขั้วหัวใจ

กริม เพิ่งอายุครบ 15 ปี นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้โทรมๆ   เขาเปิดหนังสือเวทมนตร์เล่มหนา และกำลังคัดลอกสำเนาอยู่  ถึงแม้เขามาอยู่นี้ได้ 2 ปี อาการปวดหัวยังคงเกิดขึ้นบ่อยๆ ทำให้เขารู้สึกกังวล

เขาเหม่อลอยนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่โลก เขาจึงเผลอทำหมึกเลอะกระดาษหนังแพะ

“แม่ง! เอาอีกแล้ว! ”

กริม ขมวดคิ้วแน่น เขาโกรธจนกำหมัด  เขาอยากกรีดร้อง แต่ทำได้แค่หายใจเข้าลึกๆสักพัก จนเขาระงับความโกรธได้

เขาไม่ได้อยู่บนโลกใบเดิมอีกต่อไป  ร่างกายที่อาศัยอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ใช่ร่างกายของเขา มันเป็นร่างของนักเวทฝึกหัดชื่อ กริม เขาเคยเป็นวิญญาณเร่ร่อนอยู่ระยะหนึ่ง  ก่อนที่จะเข้าควบคุมร่างนี้ ที่เจ้าของร่างกำลังจะตาย

แต่ก่อนความฝันของเขา  คือเดินทางรอบโลก โลกที่ไม่มีเวทมนตร์ เมื่อหลงเข้ามาในโลก ที่เวทมนตร์คืออำนาจสูงสุด ปีศาจร้าย และสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด ที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระ โลกที่พวกนักเวทเป็นใหญ่ หลี่ซุน ต้องฝึกใช้เวทมนต์จนเกือบถูกครอบงำ และสูญเสียทุกอย่าง  โชคยังดี เขายังมีความทรงจำเก่าเหลืออยู่ ช่วยให้เขาฟื้นฟูภาษาพูดของเขา  ถ้าไม่งั้น เขาก็จะพูดจาแปลกๆ เหมือนคนบนโลกนี้ ตัวเขียนที่คล้ายกับลูกอ๊อดว่ายน้ำ คงทรมานจิตใจเขามาก

ถึงอย่างนั้น อาการปวดหัวบ่อยๆ ทำให้เขาทุกข์ใจ

ณ.ตอนนี้ เขาปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง ด้วยการใช้ชื่อ กริม และใช้ชีวิตให้อยู่รอดในหอคอยแห่งนี้

แม้ว่าเขาจะเป็นแค่นักเวทฝึกหัด ที่ค่อยรับใช้จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แอนเดอร์สัน ที่เก่งกาจจนคนบนโลกต่างอิจฉา  มีแต่คนที่อาศัยอยู่ในหอคอยนี้เท่านั้น ที่รู้ว่านอกจากจะเป็นงานที่น่าอิจฉา แต่เป็นที่ที่น่าสะพรึงกลัว เหมือนถูกจองจำ ด้วยเช่นกัน

หน้าที่ของนักเวทฝึกหัดคือ ทำงานขยันขันแข็งและ ค่อยดูแลรับใช้ของพวกนักเวทอย่างระมัดระวัง อย่างเช่น จอมเวทแอนเดอร์สัน  นอกจากนั้น การทำความสะอาดอุปกรณ์เวทมนตร์ ทำความสะอาดภายในหอคอย คอยดูแลพวกสัตว์ประหลาดนอกหอคอย และ เป็นส่วนหนึ่งในการทดลองของ จอมเวทแอนเดอร์สัน ก็เป็นหน้าที่ของพวกเขา

แม้ว่าหน้าที่สุดท้ายจะยาก เพราะเมื่อรถเข็นที่นำพวกทาสหรือ นักโทษที่จะถูกประหารชีวิตในไม่กี่วัน แต่ส่วนผสมที่ใช้ทดลองยังขาดอยู่ จอมเวทที่เป็นคนหงุดหงิดง่าย ก็จะให้นักเวทฝึกหัดสักคนมาเป็นหนูทดลองชั่วคราว

เล่ากันว่า แมรี่ ที่มาจากเมืองข้างๆ และพักอยู่ห้องติดกับ กริม เมื่อเดือนที่แล้ว  เธอถูกใช้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง แต่โชคดีที่เธอยังมีชีวิตอยู่ จากการทดลองเวทมนตร์ ร่างกายของเธอ ที่สัมผัสถูกสารปนเปื้อนจำนวนมาก ทำให้ร่างกายบางส่วนกลายพันธุ์อย่างน่ากลัว ตั้งแต่เธอออกมาจากห้องทดลอง ด้วยเสื้อคลุม ที่คลุมทั้งตัว ก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน

พวกนักเวทฝึกหัดต่างคิดว่า แมรี่น่าจะตายไปแล้ว

แต่ กริม รู้ดีว่า แมรี่ยังมีชีวิตอยู่

ตอนกลางคืนที่เงียบสงัดของหอคอย เขาได้ยินเสียงโหยหวนทรมาน เสียงขีดข่วนกำแพง  ในเวลาที่ทุกคนหลับ เขาจะเอาอาหารที่เก็บซ่อนไว้ในห้อง เอาให้เธอผ่านหน้าต่างบานเล็กๆของหอคอย

ที่จริง กริม ก็มีปัญหาที่ต้องจัดการ แต่เขายังมีความสงสารที่ติดมาจากโลก จึงอยากจะช่วย แมรี่ เท่าที่ทำได้

วันนี้ อาการปวดหัวเกิดผิดเวลา  มันมาตอนที่เขากำลังคัดลอกหนังสือ เงินของเขาที่น้อยลง และกระดาษหนังแพะที่เสียไปอีกแผ่น

ถึงจะเป็นแค่กระดาษหนังแพะยู่ยี่และหยาบ แต่มันก็เป็นสองเหรียญเงิน  สกุลเงินที่ใช้มากที่สุดของโลกนี้ คือเหรียญทอง หนึ่งเหรียญทองแลกได้สิบเหรียญเงิน หนึ่งเหรียญเงินแลกได้สิบเหรียญทองแดง ห้าเหรียญทองแดง เป็นค่าแรงของคนงานต่อวัน

ดังนั้น สำหรับคนทั่วไป  ที่ได้กระดาษหนังแพะ ถือว่าโชคดีมาก  แต่สำหรับที่นี้ มันเป็นขยะ อย่างเดียวที่นักเวทฝึกหัดอย่างเขาโยนทิ้งได้

อย่างไรก็ตาม ภายใต้หอคอยสูงของพวกนักเวท ไม่ได้อยู่อย่างฟรี ๆ

กริม ต้องจ่ายค่าห้อง ค่าอาหารและ จ่ายค่าเรียนด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง วิธีหาเงินคือต้องทำงานนอกหอคอย เช่น

ให้อาหารพวกสัตว์ที่ดุร้ายและน่ากลัว ดูแลพวกพืชปีศาจที่น่าขนลุก หรือหาของและเก็บเกี่ยว วัตถุดิบเวทมนต์พิเศษที่จอมเวทแอนเดอร์สันให้หา อีกอย่างที่หาเงินได้คือ ทำความสะอาดพื้นที่อันตรายในหอคอย

ตอนทำภารกิจพวกนี้ พวกเขาต้องใส่เครื่องรางเวท ทำโดยพวกนักเวท ที่ใช้ป้องกันเวทมนตร์ที่อยู่รอบหอคอย แต่ในโลกที่ลึกลับและประหลาด ไม่มีเครื่องรางใดที่ปกป้องภัย ได้อย่างสมบูรณ์ ทุกๆสองสามเดือน จะมีข่าวคนถูกสัตว์ดุร้ายหรือพืชปีศาจกิน ตอนที่ดูแลพวกมัน หรือตายเพราะโดนพลังเวทมนต์ ตอนที่ทำความสะอาดห้องทดลองของพวกนักเวท

ดังนั้น ดีที่สุดต้องได้รับการฝึกจาก นักเวทรุ่นพี่ เพื่อนักเวทฝึกหัดที่ด้อยประสบการณ์สามารถทำงานที่อันตรายเพื่อเงินที่มากขึ้น และ สะสมค่าความรู้เพื่อฝึกเวทมนตร์

เงิน เป็นสิ่งจำเป็น ใช้ซื้ออาหารและของที่จำเป็น ส่วนการสะสมค่าความรู้ใช้แลกหนังสือเวทมนต์  เป็นระบบที่สร้างขึ้นโดยพวกนักเวท ห้องสมุดของหอคอย หนังสือเวทมนตร์แต่ละเล่มติดป้ายแลกค่าความรู้ ซึ่งมีราคาแตกต่างกันขึ้นอยู่ ระดับของหนังสือเวทมนต์ การยืมหนังสือจะต้องใช้ค่าความรู้เท่านั้น

นักเวทฝึกหัดต้องทำงานหนัก เพื่อจะได้สะสมค่าความรู้ แต่ใช้ได้แค่ยืมหนังสือในเวลาสั้นๆ เท่านั้น  เวลายืมหนังสือจะสั้นมาก ซึ่งเวลาไม่พอที่พวกนักเวทฝึกหัดจะอ่านหนังสือครั้งเดียวจบ ดังนั้นส่วนใหญ่ของพวกนักเวทฝึกหัดจะคัดลอกหนังสือกัน

เมื่อใดก็ตามที่พวกเขายืมหนังสือเวทมนตร์ จะทุ่มเทกับการคัดลอกเวทมนต์ที่ต้องการ เพื่อใช้เรียนในอนาคต  ซึ่งจำเป็นต้องใช้หมึกกับกระดาษหนังแพะ ซึ่งก็ไม่ฟรีเลย ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมากขึ้น