0 Views

ตอนที่ 9 ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

 

 

“มันสายไปแล้ว”

 

หลินฟ่านถอนหายใจอย่างไร้อำนาจขณะที่เจ้าหน้าที่เทศกิจเดินเข้ามาที่แผงลอยของเขา หลินฟ่านคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

แพนเค้กต้นหอมอร่อยมากจนลูกค้าไม่ยอมให้หลินฟ่านออกไป ท้ายที่สุดเขาถูกจับโดยเจ้าหน้าที่เทศกิจ…

 

“เด็กเปรต หลังจากโดนพวกเราจับแกยังมีความกล้าที่จะเปิดแผงลอยของที่นี่ แกรู้รึเปล่าว่ากำลังทำลายภาพลักษณ์ของเมืองเรา?”

 

คนที่ยืนด้านหน้าหลินฟ่านเป็นชายวัยสามสิบปี เขาเป็นผู้นำของเหล่าเจ้าหน้าที่เทศกิจ หลิวเสี่ยวเทียน

 

นับตั้งแต่เขาขายของ หลินฟ่านถูกยึดแผงลอยสามครั้งและทุกครั้งก็เป็นหลิวเสี่ยวเทียนที่จับเขา

 

“หัวหน้าหลิว ผมทำผิดครั้งแรก โปรดให้โอกาสผมด้วย”

 

หลินฟ่านกลัวหัวหน้าหลิวมาก ฉายาเขาคือ “นักฆ่าแผงลอย” ถ้าคุณถูกจับโดยเขาไม่ว่าคุณจะมีเหตุผลที่น่าโศกเศร้าเพียงใด เขาจะตักเตือนและลงโทษให้เหมาะสมโดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่น

 

“ทำผิดครั้งแรก? ฮึ่ม! ไอเด็กเปรต ถ้ารวมครั้งนี้แกมีความผิดสี่ครั้งแล้ว แกวิ่งหนีอีกจำนวนนับไม่ถ้วน โชคดีวันนี้มีพลเมืองดีที่น่ารักเหล่านี้อยู่รอบๆ ไม่งั้นแกจะหนีไปได้อีกครั้ง!” หลิวเสี่ยวเทียนยิ้่มอย่างสุภาพและโบกมือให้ฝูงชนขณะที่เขาตำหนิหลินฟ่าน

 

“เจ้าหน้าที่ยึดรถเข็นคันนี้ไป”

 

หลิวเสี่ยวเทียนหันไปทางฝูงชนโดยรอบและกล่าวด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของเขา “ขอบคุณมากครับสำหรับความช่วยเหลือ แผงลอยพวกนี้เปิดแบบผิดกฏหมายทำลายภาพลักษณ์ที่ดีของเซี่ยงไฮ้ เมืองที่สวยงามและมีชีวิตชีวาเช่นนี้ขึ้นอยู่กับพลเมืองที่ยอดเยี่ยมเช่นพวกคุณ”

 

หลิวเสี่ยวเทียนทำงานเป็นเจ้าหน้าที่เทศกิจมาเป็นเวลา 6 ปีแล้ว เนื่องจากความสำเร็จที่โดดเด่นของเขา เขาจึงได้รับการเลื่อนยศเป็นหัวหน้าทีมในระยะเวลาอันสั้น

 

เจ้าหน้าที่เทศกิจทั่วประเทศมีชื่อเสียงที่ไม่ดี ประชาชนจำนวนมากมักมีอคติต่อพวกเขา

 

มีการใช้ความรุนแรงเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวโดยเจ้าหน้าที่เทศกิจทั่วประเทศ แม้ว่าจะมีน้อยมาก อย่างไรก็ตามปลาเน่าตัวเดียวมันทำให้เหม็นไปทั้งข้อง เนื่องจากกรณีนี้ทำให้ชื่อเสียงของพวกเขาถูกทำลาย

 

ผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิวเสี่ยวเทียนต่างปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างสงบและเป็นกันเอง พวกเขาไม่เคยใช้ความรุนแรง แม้ว่าพวกเขาจะถูกทำร้ายแต่พวกเขาจะไม่ตอบโต้ด้วยความรุนแรง

 

ขณะที่เจ้าหน้าที่เทศกิจกำลังนำรถเข็นแผงลอยออกฝูงชนที่อยู่ในคิวแพนเค้กต้นหอมก็ตัดสินใจปกป้องรถเข็น

 

“พวกคุณกำลังทำอะไร?”

 

“แผงลอยนี้ห้ามเอาออก!”

 

“ใช่คุณห้ามนำมันไป แพนเค้กต้นหอมของฉันยังไม่พร้อม!”

 

“เอามือออกไป! ปล่อยมือของคุณ! พวกคุณเจ้าหน้าที่เทศกิจไม่เคยอยู่เมื่อพวกเราต้องการ แต่คุณดันมาในเวลาเช่นนี้ หรือว่านี่เป็นเจตนาของคุณ เพื่อไม่ให้เราเพลิดเพลินกับแพนเค้กต้นหอมของเรางั้นหรือ!”

 

ในตอนนี้ฝูงชนเริ่มปะทุขึ้น

 

พวกเขารอนานพอควรสำหรับแพนเค้กต้นหอมและเกือบจะถึงคราวของพวกเขาแล้ว แต่เจ้าหน้าที่เทศกิจเหล่านี้ก็โผล่มาและตัดสินใจนำรถเข็นออกไปทันที พวกเขามีมโนธรรมบ้างไหม?
หลิวเสี่ยวเทียนตกใจ เมื่อสักครู่เขาพึ่งชมเชยพลเมืองดีเหล่านี้ ไม่มีใครคาดคิดว่าฝูงชนที่พวกเขายกย่องว่าเป็น”พลเมืองดี”พวกนี้กำลังคำรามใส่เขา

 

“ประชาชนที่รัก เราทุกคนอาศัยในเมืองที่สวยงามแห่งนี้ เราไม่ต้องการให้คนขายแผงลอยเหล่านี้ทำลายภาพลักษณ์ของเมืองเราใช่ไหม…?” หลิวเสี่ยวเทียนพยายามอย่างมากในการชักจูงพวกเขา เขาไม่สามารถปล่อยให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่เทศกิจกับประชาชนแย่ลงไปกว่านี้

 

เราเป็นเมืองใหญ่เป็นศูนย์กลางของชาวต่างชาติ นี่เป็นเหตุผลที่เราต้องบริการประชาชน! เขาคิดกับตัวเอง

 

“ฉันไม่สนใจขยะพวกนั้น เมืองนี้จะสวยงามหรือไม่ขึ้นอยู่กับนักวางผังเมือง มันไม่เกี่ยวกับเรา จะทำยังไงถ้าเราไม่ได้กินแพนเค้กต้นหอม?”

 

“สหาย เราตระหนักดีถึงหน้าที่ของคุณ แต่บางครั้งคุณต้องฟังสิ่งที่คนอื่นต้องการบ้างใช่ไหม?”

 

“ถูกต้อง! ฉันต่อแถวมาแล้ว 40 นาทีที่นี่ ถ้าคุณยึดแผงลอยนี้ไป ไม่ใช่ว่ามันจะไม่เป็นธรรมกับเราเหรอ?”

 

“ผมเป็นหมอ! ถ้าผมไม่ได้ทานแพนเค้กต้นหอมผมจะไร้จิตวิญญาณ! คุณรู้หรือไม่ว่ามันจะเกิดผลกระทบอะไรบ้าง? บ่ายวันนี้ผมมีนัดผ่าตัดที่สำคัญ หากผมไม่มีสมาธิมันอาจเกิดความผิดพลาด! มันจะเป็นปัญหาใหญ่แม้กระทั่งความตาย! ถ้ามันเกิดขึ้นผมจะลากพวกคุณลงน้ำไปด้วย”

…..

หลิวเสี่ยวเทียนรู้สึกท้อแท้ มันเกิดบ้าอะไรขึ้น?

 

พวกเราแค่ต้องการยึดรถเข็น ทำไมมันถึงเกิดข้อพิพาทมากมาย?

 

มีผู้คนจำนวนมากมาเฝ้าดูในตอนนี้ ส่วนใหญ่ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรแต่พวกเขานึกถึงสถานการณ์ขนาดใหญ่ไว้ก่อน

 

เห็นคำว่า “เจ้าหน้าที่เทศกิจ” พวกเขานึกถึงความรุนแรงที่ถูกใช้โดยเจ้าหน้าที่ แต่ละคนจึงนำโทรศัพท์มือถือของพวกเขาออกมาแล้วมารวมตัวกันด้านหน้า

 

อย่างไรก็ตามพวกเขาสับสนเมื่อได้มองใกล้ๆ สถานการณ์แบบนี้คืออะไร? ดูเหมือนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

หลินฟ่านก็ตกตะลึงด้วยเช่นกัน เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ลูกค้ากำลังโต้เถียงกับเจ้าหน้าที่เทศกิจเพื่อจะได้กินแพนเค้กต้นหอมของเขา

 

ในความเป็นจริง มองไปที่สถานการณ์ปัจจุบัน หากเขาไม่ให้แพนเค้กต้นหอมพวกเขา เขาคงไม่สามารถออกไปได้

 

“หัวหน้า เราควรทำยังไง? คนเหล่านี้ไม่ยอมให้เรายึดรถเข็น” หนึ่งในผู้ใต้บังคับบัญชาของหลิวเสี่ยวเทียนถาม

 

สถานการณ์เช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้น พวกเขาไม่ทราบว่าต้องทำอย่างไร

 

มาถึงจุดนี้ในหัวของหลิวเสี่ยวเทียนมีหลุมขนาดใหญ่ คุณถามผมแล้วผมจะถามใคร?

 

หากเขาปล่อยพ่อค้าแผงลอยไว้ มันจะมีคนแหกกฏเพิ่มขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตามมองไปที่ฝูงชน แม้ว่าเขาต้องการจะยึดรถเข็นก็ตามเขาก็ไม่สามารถทำได้ อย่างน้อยจนกว่าพวกเขาทุกคนจะได้แพนเค้กต้นหอม

 

ในตอนนี้หลิวเสี่ยวเทียนอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก

 

ยิ่งกว่านั้นฝูงชนเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ หากเหตุการณ์นี้ดำเนินต่อไป ข่าวนี้ก็จะถูกเผยแพร่ลงในอินเตอร์เน็ต จากนั้นมันไม่สำคัญว่าใครจะถูกหรือผิด โทษทั้งหมดจะตกไปที่เจ้าหน้าที่เทศกิจ

 

“แม่งเอ้ย! เกิดเชี่ยไรขึ้นกับคนพวกนี้? ทั้งหมดแม่งเพราะแพนเค้กต้นหอม!”

 

“หัวหน้า…” หลินฟ่านกล่าวเสียงอ่อน “ทำไมคุณไม่ปล่อยให้ผมทำแพนเค้กต้นหอมสำหรับพวกเขา?”

 

“ไม่ กฏคือกฏ คุณทำผิดกฏหมาย ผมต้องยึดรถเข็นของคุณ” หลิวเสี่ยวเทียนกลางอย่างจริงจัง

 

หลินฟ่านถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด หากคุณปากแข็งแบบนี้ มาลองดูว่าคุณจะจัดการยังไง

 

“ทุกคนกรุณาฟังผม เราต้องปฏิบัติหน้าที่ตามกฏหมายและข้อบังคับ คนขายแผงลอยคนนี้ทำผิดกฏหมาย ถ้าเราไม่หยุดเขา เมืองของเราจะตกอยู่ในความวุ่นวาย” หลิวเสี่ยวเทียนกล่าวด้วยเหตุผลทั้งหมด เขาหวังว่าประชาชนจะเข้าใจ

 

อย่างไรก็ตามคนกลุ่มนี้ไม่สามารถอดทนกับการไม่ได้ทานแพนเค้กได้ ใครก็ตามที่ยืนอยู่ระหว่างพวกเขากับแพนเค้กต้นหอม ทั้งหมดถือเป็นศัตรูของพวกเขา!

 

“เหลวไหล! ถ้าคุณกล้ายึดแผงลอย ผมจะรายงานคุณ!”

 

“ใช่! ถ้าคุณไม่ปล่อยให้เราทานแพนเค้กต้นหอม พวกเราจะตาย!”

 

หลิวเสี่ยวเทียนมองไปที่ฝูงชนด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า เขาหมดคำพูด

 

โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง

 

สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร?

 

ในอดีตที่ผ่านมาพ่อค้าแผงลอยจะรีบหนีไปเพราะกลัวว่าแผงลอยของพวกเขาจะถูกยึด

 

แต่ตอนนี้พ่อค้าแพนเค้กต้นหอมกำลังยืนอยู่ที่นั่นอย่างไม่แยแสราวกับว่าเขาไม่ได้ทำความผิด

 

“หัวหน้า ทำไมเราไม่ปล่อยมันไป ฝูงชนเหล่านี้เหมือนถูกครอบงำ หากเราพยายามบีบบังคับพวกเขา เราจะถูกตำหนิแม้ว่าเราทำสิ่งที่ถูกต้อง”

 

“เขาพูดถูก ตอนนี้ในอินเตอร์เน็ตเต็มไปด้วยความเห็นที่ไม่ดีต่อเจ้าหน้าที่เทศกิจอย่างเราๆ ลองใช้วิธีอื่นไม่งั้นอาจมีผลกระทบที่ร้ายแรง”

 

หลิวเสี่ยวเทียนตกตะลึง ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างหมดอำนาจ

 

มันมาถึงจุดนี้ เราก็ลืมๆมันไปเถอะ

 

“เอาเถอะ แต่หลังจากลูกค้ากลุ่มนี้ไม่มีอีกแล้วนะ” หลิวเสี่ยวเทียนกล่าวอย่างหนักแน่น

 

หลินฟ่านรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าหัวหน้าหลิวจะยอมทำอะไรเช่นนี้

 

ด้วยเหตุนี้ฝูงชนโดยรอบจึงแสดงความชื่นชม

 

“เฮ้ เจ้าหน้าที่ พวกคุณไม่เลวเลย!”

 

“ครั้งต่อไปหากมีคนพูดไม่ดีเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่เทศกิจในเน็ต ผมจะเป็นคนแรกที่คัดค้าน!”

 

“ดูนั่น เจ้าหน้าที่เทศกิจควรจะเป็นแบบนั้น ฟังความต้องการของประชาชน”

 

เมื่อหลิวเสี่ยวเทียนเห็นว่าประชาชนที่พึ่งประท้วงเมื่อครู่เริ่มยกย่องพวกเขา เขาและคนของเขาต่างก็พอใจมาก

 

เอาล่ะๆ เราจะยกเว้นให้ครั้งนี้ครั้งเดียว