0 Views

ตอนที่ 30 การต่อสู้อย่างฉับพลัน

 

 

 

“ฉันถามได้รึเปล่า ใครคืออาจารย์หลิน?” หวังหมิงหยางยืนอยู่ที่ประตู เสียงของเขาไม่ดังมากนักแต่มันดูมีอำนาจ

 

 

“ท่านครับ ท่านมาที่นี่เพื่อดูโชคชะตา? หรือมาเพื่อให้เราดูฮวงจุ้ย?” ต้มตุ๋นเทียนถามเขาอย่างอบอุ่น กับลูกค้าที่ร่ำรวยเช่นนี้เขาต้องทำมันอย่างระมัดระวัง

 

 

ชายหนุ่มที่ร่ำรวยไม่ได้วางต้มตุ๋นเทียนไว้ในสายตา ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก

 

 

“ดูเหมือนคุณจะเป็นอาจารย์หลินที่กล้าเผชิญหน้ากับฉัน” หวังหมิงหยางมองไปที่หลินฟ่านและพูดอย่างมีความหมาย

 

 

หลังจากการมาถึงของรถคันนี้ หลินฟ่านก็รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร

 

 

“คุณไม่ควรออกมา โชคชะตาของคุณบอกว่าคุณจะมีเลือดบนศีรษะวันนี้”

 

 

“ฮ่าๆ!” เมื่อหวังหมิงหยางได้ยินเขาหัวเราะ “คุณเป็นคนที่น่าสนใจ คุณไม่ได้ทำนายอะไรนอกจากการตายของฉัน”

 

 

ต้มตุ๋นเทียนมองไปที่พวกเขาอย่างตกตะลึง ตั้งแต่ตอนไหนที่หลินฟ่านมีการเชื่อมต่อกับคนที่ร่ำรวย? ทำไมเขาถึงไม่ทราบเรื่องนี้?

 

 

หลินฟ่านไม่เคยพบคนที่เอาจริงเอาจังแบบนี้มาก่อน เขามองไปที่กระเป๋าเดินทางของหวังหมิงหยาง เขารู้ว่ามันเต็มไปด้วยเงินจำนวนมาก

 

 

“หากคุณรู้ว่าการคาดการณ์ของฉันถูกต้อง คุณควรออกจากสถานที่แห่งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงมันหรือไม่?” หลินฟ่านกล่าว

 

 

หวังหมิงหยางหัวเราะเบาๆก่อนจะโบกมือให้คนรับใช้ของเขาให้เปิดกระเป๋าเดินทาง ภายในเต็มไปด้วยกองธนบัตร

 

 

ต้มตุ๋นเทียนหยิกขาตัวเอง เขาต้องทำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้ฝันไป “นั่นมันเงินจำนวนมาก…” เขาคิดขณะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นมัน สิ่งใดเกิดขึ้นบนโลกใบนี้?

 

 

หัวใจของหลินฟ่านเต้นระรัวเมื่อเห็นเงิน มันเป็นเงินจำนวนมาก…

 

 

เป็นเรื่องที่น่าเสียดาย หลินฟ่านไม่สามารถรับมันมาได้ มิฉะนั้นเขาจะถูกฟ้าผ่า

 

 

“ฉันจะไม่พูดอะไรอีก สำหรับโชคชะตาที่คุณอ่านให้ฉันเมื่อวานมันถูกต้อง เงินเหล่านี้มันจะเป็นของคุณ” หวังหมิงหยางกล่าว

 

 

จากภายนอกหลินฟ่านมองดูเฉยชา แต่ความจริงหัวใจของเขาแทบกระเด็นออกมา เขาใช้ความมุ่งมั่นทั้งหมดเพื่อพูด “ฉันบอกแล้วทำนายโชคชะตาให้ฟรี ฉันจะไม่รับเงินของคุณ”

 

 

หลินฟ่านรู้สึกเจ็บปวดเมื่อพูดคำเหล่านี้ ความจริงแล้วเขาต้องการเงินมาก

 

 

บทสนทนาระหว่างหวังหมิงหยางและหลินฟ่านทำให้เกิดความสับสนแก่ฝูงชน

 

 

นั่นมันหนึ่งล้านเหรียญ เขาคงจะบ้าหากไม่เก็บมันเอาไว้

 

 

“ตั้งแต่คุณทำนายได้อย่างถูกต้อง เงินเหล่านี้ควรเป็นของคุณ ทำไมคุณไม่เก็บมันเอาไว้? เขามาที่นี่เพื่อจ่ายเงินให้คุณนะ” ต้มตุ๋นเทียนหงุดหงิด มีใครบางคนพยายามจะมอบเงินจำนวนหนึ่งล้านเหรียญให้แก่หลินฟ่านถึงหน้าประตูบ้านของเขา แต่เขาดันไม่รับมันเอาไว้ เขาคิดว่าหลินฟ่านเป็นคนโง่

 

 

หลินฟ่านเงียบ แววตาของเขามีร่องรอยแห่งความหวังมันกินเวลาเพียงหนึ่งวินาทีและมันจางหายไป…

 

 

“หมายเหตุ : เทียนหานหมิงและโฮสต์เป็นหุ้นส่วนกัน หากเขารับมันก็เปรียบเสมือนโฮสต์เป็นคนรับมันด้วยตัวเอง”

 

 

บัดซบ…

 

 

“ฉันจะไม่รับมัน!” หลินฟ่านตะโกน

 

 

ต้มตุ๋นเทียนมึนงงและเขามองไปที่หลินฟ่าน “ตั้งแต่เขาพยายามจะส่งเงินให้คุณถึงหน้าประตูบ้าน คุณควรรับมันเพื่อรักษาหน้าของเขา”

 

 

ต้มตุ๋นเทียนแน่ใจว่าหลินฟ่านต้องการเงินแน่นอน แต่เขาต้องการศักดิ์ศรีมากกว่าเงินเขาจึงไม่รับมันเอาไว้

 

 

แม้ว่าจะเป็นแค่ร้อยเหรียญหลินฟ่านก็จำบทเรียนนั้นได้ขึ้นใจ ไม่ต้องพูดถึงเงินหนึ่งล้านเลย

 

 

“นี่ไม่เกี่ยวกับศักดิ์ศรีของฉัน แต่มันเป็นหลักการ!” หลินฟ่านถอนหายใจ สิ่งที่เขาพึ่งพูดออกไปมันขัดกับความเชื่อมั่นของเขา

 

 

หวังหมิงหยางจ้องไปที่หลินฟ่านก่อนที่เขาจะหยิบกระเป๋าเดินทางและวางไว้ระหว่างพวกเขา

 

 

“คุณมีหลักการของคุณ ฉันก็มีหลักการของฉัน เมื่อฉันพูดอะไรบางอย่างฉันจะไม่หยุดทำมันจนกว่าจะทำตามสิ่งที่ฉันได้พูดไว้ ” หวังหมิงหยางมีอารมณ์ที่รุนแรงไร้คู่เปรียบ ความคิดและการกระทำของเขาห่างไกลจากคนปกติ

 

 

ณ จุดนี้ ฝูงชนโดยรอบเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น พวกเขาถูกล้อมรอบด้วยเหล่าจีนมุง

 

 

“เกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง ดูเหมือนพวกเขากำลังจะทะเลาะกัน!”

 

 

“ฉันได้ยินว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องการส่งเงินให้เถ้าแก่หนึ่งล้านเหรียญ แต่เขาปฏิเสธมันและตอนนี้ทั้งสองกำลังต่อสู้กัน”

 

 

“มันคือเชี่ยอะไร? มันเป็นความจริง?”

 

 

“เถ้าแก่คนนี้เป็นคนโง่และชายหนุ่มคนนั้นก็โง่เหมือนกัน เรากำลังพูดถึงเงินหนึ่งล้าน! หากเถ้าแก่ไม่ต้องการทำไมเขาถึงยังยืนยันจะมอบมันให้แก่เถ้าแก่?”

 

 

“ร้านทำนายพึ่งเปิด เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขาทำเช่นนี้เพื่อโปรโมทธุรกิจของเขา?”

 

 

“โปรโมท? คุณสามารถหาเงินหนึ่งล้านเหรียญเพื่อโปรโมทร้านของฉันได้ มองไปที่รถสปอร์ตของเขา มันมีมูลค่ากว่าสิบล้าน แม้คุณจะมีเงินเป็นล้านมันก็ไม่เพียงพอที่จะเช่ามัน”

 

…..

 

ฝูงชนต่างกล่าวถึงเรื่องนี้อย่างกระตือรือร้น แต่หลินฟ่านและหวังหมิงหยางกำลังจะมอบความตายให้แก่กันและยืนรอให้อีกฝ่ายยอมแพ้ หวังหมิงหยางเป็นคนที่ดื้อรั้นอย่างยิ่ง

 

 

แม้ว่าหวังหมิงหยางจะเผด็จการเมื่อมันเกี่ยวข้องกับธุรกิจ หากคนอื่นซื่อสัตย์ต่อเขา เขาก็จะให้ความจริงใจกลับคืน

 

 

ปัง!

 

 

หวังหมิงหยางผลักกระเป๋าเดินทางเข้าที่ท้องของหลินฟ่าน “คุณเก็บมันไว้ เอาล่ะเราไปกันเถอะ”

 

 

หลังจากหวังหมิงหยางผลักกระเป๋าใส่หลินฟ่านเขาก็ไม่ได้มองย้อนกลับไปอีก เขาเรียกให้คนรับใช้ของเขาตามเขาไป

 

 

หลินฟ่านเกือบถึงจุดแตกหัก

 

 

หลินฟ่านดึงหวังหมิงหยางกลับมา “ฉันไม่ต้องการเงินนี้ เอามันกลับไป”

 

 

“ปล่อยฉันออกไป!” หวังหมิงหยางชี้หน้าของหลินฟ่าน เขาโกรธมาก

 

 

“เอาเงินของคุณกลับไป!” หลินฟ่านชี้ไปที่หวังหมิงหยางและกล่าว เขาไม่กลัวการคุกคามของหวังหมิงหยาง

 

 

“หัวหน้าหวัง…” ผู้ใต้บัญชาของหวังหมิงหยางไม่สามารถรับการปฏิบัติเช่นนี้ได้

 

 

“อยู่นั่น นี่ไม่ใช่ธุระของแก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพวกแกจงอยู่ที่นั่น เข้าใจ?” หวังหมิงหยางพูดอย่างก้าวร้าว

 

 

“ครับเจ้านาย” ผู้ใต้บัญชาทั้งสองคนพยักหน้า พวกเขารู้ว่าเมื่อเจ้านายพูดอะไรบางอย่างออกไป เขาจะยึดติดกับมันแม้ว่าสวรรค์จะถล่มลงมาหรือโลกจะถึงกาลอวสารก็ตาม ผู้ใต้บัญชาทั้งสองยืนอยู่เงียบๆด้านข้าง

 

 

“ฉันจะพูดครั้งสุดท้าย ปล่อยฉัน! ฉันไม่สามารถเอาเงินนี้กลับไปได้!” หวังหมิงหยางตะโกน

 

 

“คุณจะเอาเงินกลับไปหรือไม่ มิฉะนั้นวันนี้ฉันจะไม่ยอมให้คุณออกไป” สำหรับหลินฟ่านเงินเป็นสิ่งที่ดี แต่แม้ว่าเขาจะเอาไป เขาก็ไม่สามารถใช้มันได้เพราะเขาจะถูกฟ้าผ่าตาย หากหวังหมิงหยางไม่เอามันกลับไปแน่นอนว่าหลินฟ่านต้องเสียค่าใช้จ่ายด้วยชีวิตของเขา

 

 

“คุณป่วย? หรือคุณต้องการจะต่อสู้?”หวังหมิงหยางโกรธ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอกับสถานการณ์แปลกประหลาดเช่นนี้ และดูเหมือนหลินฟ่านจะไม่ไว้หน้าของเขา

 

 

“คุณนั่นแหละป่วย ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ แต่คุณยังยืนยันจะให้เงินกับฉัน หรือเพราะคุณมีเงินมากเกินไป? หรือเป็นเพราะคุณต้องการที่จะต่อสู้?” หลินฟ่านก็โกรธ

 

 

หลินฟ่านรู้สึกปวดใจ

 

 

หลังจากเปลี่ยนอาชีพเป็นนักทำนายเขาไม่มีลูกค้าใดๆเลย แต่วันนี้มีเงินก้อนใหญ่กองอยู่หน้าประตูของเขา แต่เขาไม่สามารถรับมันมาได้ ทำไมมันน่าสิ้นหวังเช่นนี้?

 

 

“ดี เข้ามา หากคุณไม่กล้าตีฉัน คุณจะเป็นคนขี้ขลาด หากกล้าฉันจะเก็บเงินของฉันไป” หวังหมิงหยางคิดว่าไม่มีใครกล้าสัมผัสตัวเขา

 

 

“ตราบใดที่ฉันตีคุณ คุณจะเก็บเงินของคุณไป ใช่ไหม?” หลินฟ่านถาม

 

 

“ถูกต้อง แต่ถ้าคุณไม่กล้า…”

 

 

“ปัง!”

 

 

ทันใดนั้น หลินฟ่านต่อยไปที่ตาของหวังหมิงหยาง หวังหมิงหยางมองเขาขณะพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่คิดว่าจะมีใครกล้าโจมตีเขา

 

 

ด้วยหนึ่งหมัด หวังหมิงหยางดูเหมือนแพนด้า มีวงกลมสีดำรอบดวงตาของเขา

 

 

“แก…”

 

 

“ฉันตีคุณแล้ว ตอนนี้เอาเงินของคุุณกลับไป” เขาต้องการต่อยใครบางคนมากกว่าที่จะสละชีวิตของตัวเอง

 

 

“ปัง!”

 

 

ในเวลานี้ดวงตาของหลินฟ่านถูกเชื่อมต่อกับหมัดของหวังหมิงหยาง

 

 

“บัดซบ แกแอบต่อยฉัน”

 

 

ตอนนี้หลินฟ่านโกรธมาก ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์มันลอบโจมตีเขา

 

 

จากนั้นหลินฟ่านก็ต่อยไปที่ตาอีกข้างของหวังหมิงหยาง

 

 

“แกกล้าต่อยฉัน!”

 

 

“ฉันต่อยแก แล้วไง? เอาเงินและออกไป”

 

 

“บัดซบ ฉันจะไม่เอาเงินกลับไป” หวังหมิงหยางและหลินฟ่านเริ่มปะทะกัน

 

 

“ฉันจะฆ่าแก” หลินฟ่านสบประมาท

 

 

“ห้ามใครเข้ามาใกล้ นี่เป็นธุระของฉันกับเขา” หวังหมิงหยางตะโกน

 

…..

 

ณ จุดนี้ ทุกคนรู้สึกโง่ มันเกินความเข้าใจของพวกเขาไปไกล

 

 

มีคนแบบนี้อยู่บนโลกได้อย่างไร…

 

 

มันเป็นแค่เงินเท่านั้น…หากคุณไม่ต้องการมัน คุณสามารถส่งมาให้พวกเรา…

===============================

ตอนต่อไปเจอกันวันที่ 24 เที่ยงคืนครับ