0 Views

ตอนที่ 3 สวรรค์บนดิน!

 

 

บริษัท สำนักพิมพ์นิตยสารศิลปะเยาวชน

 

ซ่งชิงยี่จัดถุงแพนเค้กต้นหอมและยิ้ม เธอซื้อมันมาให้เพื่อนร่วมงานของเธอ ซ่งชิงยี่คิด “ฉันไม่คิดว่ามันลำบาก ฉันควรออกกำลังกายเล็กๆน้อยๆ”

 

“เฮ้อ ทำไมชิงยี่ยังไม่กลับมา ฉันหิวมาก” น้องสาวเมิ่งกล่าว ขณะที่เธอนั่งบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ทำงานที่มีสีสันของเธอ เธอเลียริมฝีปากอย่างต่อเนื่องขณะดูรายการอาหารที่แสดงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ

 

การเลียริมฝีปากของเธอมีเสน่ห์มาก หากมีผู้ชายมองอยู่ เขาอาจจับเธอจูบอย่างแรงและลิ้มรสชาติริมฝีปากของเธอ

 

ใบหน้าอ่อนโยนของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ราวกับว่าเธอจะต้องอดตายหากเธอยังเป็นแบบนี้อีกสองสามนาที

 

นี่เป็นนิตยสารสำหรับสตรีที่มีชื่อเสียงระดับโลก พนักงานที่นี่มีความวัยเยาว์และสวยงาม

 

“หานหาน คุณเป็นคนตะกละ หากคุณอ้วนขึ้นล่ะ?” เพื่อนร่วมงานคนสวยนั่งอยู่ด้านข้าง มันถูกกั้นด้วยฉากระหว่างโต๊ะทำงาน เธอเอียงสะโพกเซ็กซี่ของเธอ

 

“อืม ฉันอยากกินจนตายมากกว่าที่จะอดตาย ทำไมชิงยี่ถึงมาช้า? เธอจะกลับมาหลังจากที่ฉันตายหรือไง?” ปรากฏร่องรอยความโศกเศร้าและขมขื่นบนใบหน้าของฮั่วหาน ถึงแม้เธอพึ่งจะกินเค้กไปเมื่อสิบนาทีก่อนก็ตาม

 

“ดูนั่น เธอกลับมาแล้ว” ความงามอันน่าหลงใหลหัวเราะ จากนั้นเธอก็พูดขึ้น “หากเธอมาช้ากว่านี้คนตะกละแถวนี้คงจะตาย”

 

“ฉันไม่ได้เป็นคนตะกละ…นางสาวชิงยี่ในที่สุดเธอก็กลับมา ไม่งั้นฉันคงอดตายจริงๆมองไปที่ถุงแพนเค้กที่เธอถือสิ ฉันรักเธอมาก” ฮั่วหานพูดขึ้นขณะที่เธอคว้าถุงจากชิงยี่

 

ขณะที่ฮั่วหานกำลังจะเปิดถุงเธอหันไปหาชิงยี่และถามว่า “เธอซื้อจากไหน?”

 

ซ่งชิงยี่ชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามถนน “ที่ประตูโรงเรียนเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ที่เธอเคยพูดถึง คนขายขนมทำมือเลี้ยงชีพเขาสามารถเป็นแบบอย่างที่ดี”

 

“อา!” ฮั่วหานอุทานขึ้น มีอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกบนหน้าเธอ “ทำไมเธอมันมาซื้อจากเขา? แม้ว่าฉันจะชื่นชมรูปลักษณ์ของเขา แต่ฉันไม่ชอบขนมที่เขาทำ แพนเค้กถุงนี้…”

 

“ฉันสังเกตว่าธุรกิจของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่เพราะว่าเธอชื่นชมเขามาก ฉันคิดว่าฉันช่วยเขาได้ในนามของเธอโดยการซื้อแพนเค้กจากเขา” ชิงยี่กล่าวขณะที่เธอม้วนผมของเธอ “ถ้าเธอไม่ต้องการเพียงแค่โยนมันทิ้ง”

 

ฮั่วหานถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ดี ดี ฉันหิวมาก แม้ว่ารสชาติมันจะห่วย ฉันก็ต้องกินมัน ไม่งั้นฉันอดตายแน่ๆ”

 

“ที่รัก มีโอกาสที่คุณจะกลายเป็นผีที่หิวโหย” ซ่งชิงยี่ยิ้มและถามเธอขณะที่เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน

 

“อืม ฉันเป็นสาวงามจากสวรรค์ ฉันลงมาชิมอาหารอร่อยบนโลกมนุษย์หลังจากนั้นฉันจะบินกลับไปบนสวรรค์” ฮั่วหานพูดอย่างสนุกสนานขณะที่เธอแลบลิ้นออกมา

 

ทุกคนที่อยู่ในออฟฟิศก็หัวเราะหลังจากได้ยินฮั่วหานกล่าว ด้วยงานที่น่าเบื่อการหยอกล้อกันเองเป็นสิ่งเดียวที่พวกเธอรู้สึกสนุก

 

ฮั่วหานมองไปยังแพนเค้กต้นหอมและพูดกับตัวเองด้วยความปิติยินดี

 

“นี่มันต่างจากที่เขาเคยทำ บางทีเขาอาจจะมีสูตรที่ดีขึ้นตอนนี้ฉันตื่นเต้นที่กินมัน” ฮั่วหานกล่าวขณะที่เธอเปิดถุง ทันใดนั้นออฟฟิศก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของแพนเค้ก

 

มันเป็นกลิ่นหอมที่ไม่สามารถบรรยายได้ ทุกคนในออฟฟิศต่างพบว่ามันเป็นกลิ่นอาหารอันโอชะที่พวกเธอต้องลอง

 

*เอี้ยด*

 

เสียงเก้าอี้ดังขึ้นมาในหลายๆแบบ สาวสวยทุกคนในออฟฟิศต่างลุกขึ้น พวกเธอต่างก็ตามหาที่มาของกลิ่นหอม

 

“กลิ่นหอมนี้มาจากไหน?”

 

“กลิ่นมันหอมมาก ฉันไม่เคยเจอกลิ่นที่ดีแบบนี้มาก่อน”

 

“ฉันรู้สึกหิวมากแม้ว่าฉันพึ่งจะกินไป”

 

ในขณะที่พวกเธอพยายามหาแหล่งที่มาของกลิ่น ฮั่วหานกลืนน้ำลายของเธอ ขณะที่เธอถือถุงแพนเค้ก ดวงตากลมโตและสดใสของเธอเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ

 

แพนเค้กมีชั้นนอกสีทองและกรอบ แต่ละชิ้นถูกกั้นด้วยกระดาษไว้อย่างชัดเจน ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของมันทำให้ทุกคนหิวโหยมากขึ้น ราวกับว่าแพนเค้กเป็นสิ่งเดียวที่พวกเธอต้องการ

 

“กลิ่นมาจากแพนเค้กถุงนี้” ซ่งชิงยี่กล่าวขณะที่เธอสูดรับกลิ่นอีกครั้ง ตอนที่เธออยู่หน้าแผงลอยเธอก็เจอกลิ่นหอมนี้เหมือนกัน แต่เธอไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ตอนนี้เธอนึกสิ่งที่เป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ มันมาจากถุงแพนเค้กต้นหอม

 

ฮั่วหานไม่สามารถทนได้และกัดลงไปบนแพนเค้ก ขณะที่เธอกัดลงไป ฮั่วหานรู้สึกประหลาดใจ จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนราวกับว่าเธอโดนสะกดจิต

 

ราวกับว่าดวงวิญญาณของเธอกำลังปิติยินดีจากการกิน “อร่อย มันอร่อยมาก!”

 

ในเวลานี้ฮั่วหานเริ่มฟื้นตัวจากความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม มันเป็นความรู้สึกที่อัศจรรย์มาก

 

นี่คือแพนเค้กต้นหอมที่ดีที่สุดที่เธอเคยลิ้มรส แม้แต่พ่อครัวที่ดีที่สุดก็ไม่สามารถแข่งขันกับมันได้

 

“นี่พวกเธอต้องการอะไร?” ฮั่วหานเห็นเพื่อนรวมงานของเธอล้อมรอบตัวเธอไว้เธอได้แต่เก็บซ่อนแพนเค้กในมือไว้

 

“หานหาน ให้ฉันลองแพนเค้กต้นหอมบ้าง ได้โปรด”

 

“ใช่กลิ่นหอมนี้เป็นสิ่งที่ไม่สามารถต้านทานได้”

 

“ใช่หานหาน ได้โปรดให้ฉันกัดคำนึง”

……

ความวุ่นวายดำเนินต่อไป

 

“ไม่ มันเป็นของฉัน พวกเธอต้องการอะไร ชิงยี่ช่วยด้วย! พวกนี้ต้องการขโมยอาหารของฉัน”

 

ฮั่วหานไม่ต้องการแบ่งแพนเค้กต้นหอมแสนอร่อยนี้ เธอพยายามสุดความสามารถเพื่อปกป้องมัน อย่างไรก็ตามฮั่วหานคาดไม่ถึงแม้แต่ชิงยี่ก็ได้เข้าร่วมกับกลุ่มพวกนี้

 

“หานหาน ฉันเป็นคนซื้อมา ให้ฉันคำนึงได้ไหม”

 

ซ่งชิงยี่ได้รับความสนใจจากกลิ่นแล้ว เมื่อเธอเห็นฮั่วหานปกป้องมันมากแค่ไหนเธอก็อยากลิ้มรสมันมากขึ้นเท่านั้น

 

ทันใดนั้นฮั่วหานแทบจมไปกับคลื่นของสาวงามพวกนี้

 

“อา มันอร่อยมาก ฉันรู้สึกเหมือนมันดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา”

 

“ให้ฉันอีกหน่อย ขอแค่คำเล็กๆ”

 

“มันหมดแล้ว”

 

“กลุ่มผู้หญิงที่น่ารังเกียจ คุณแย่งแพนเค้กต้นหอมจากฉันกลางวันแสกๆ คุณมีจิตสำนึกบ้างมั้ย?” ฮั่วหานร้องไห้ออกมา

 

“ชิงยี่ เธอบอกว่าซื้อมาจากแผงลอยตรงข้ามใช่ไหม”

 

“เราไปกันเถอะ เราจะซื้อแพนเค้กต้นหอมแสนอร่อยเพียงชิ้นเดียวได้ไง”

 

“ฉันได้ตัดสินใจกินแพนเค้กต้นหอมเหล่านี้สำหรับทุกมื้ออาหารของฉัน!”

 

“คนขายหน้าตาดีมาก”

 

กองทัพของสุภาพสตรีไม่ได้นึกถึงการปลอบฮั่วหาน พวกเธอรีบออกไปหน้าโรงเรียนทันที

 

“รอฉันด้วย…” ฮั่วหานกล่าวขณะที่เธอถูกทิ้งไว้ในออฟฟิศตามลำพัง จากนั้นเธอก็รีบวิ่งไปหน้าโรงเรียน