0 Views

ตอนที่ 15 หน้าที่สอง

 

 

 

ซ่งชิงยี่จากไปอย่างมีความสุขพร้อมกับแพนเค้กบนมือของเธอ คนขายเต้าหู้ยี้ถูกจับอย่างไร้ความปราณี เขารู้สึกตกใจมากที่หลินฟ่านมีใบอนุญาต เขาจ้องไปที่มันตลอดแม้จะถูกนำตัวออกไป

 

 

ในตอนบ่าย

 

 

หลินฟ่านเพลิดเพลินกับอาหารที่หรูหรา เขาสั่งอาหารสองจานและน้ำซุปจากภัตตาคารใกล้เคียง

 

 

มันสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตในอดีตและเปรียบเทียบกับชีวิตในปัจจุบัน เขาเคยมีชีวิตแบบไหน?

 

 

หลินฟ่านจิบเบียร์ขณะทานอาหาร จากนั้นเขามองดูข่าวสารที่น่าสนใจบนโทรศัพท์ของเขา

 

 

“ทำไมวันนี้เราไม่ได้อ่าน ‘ข่าวด่วน’ ของ UC เลย ลองดูซิว่ามีอะไรบ้าง”

 

 

หลินฟ่านเลื่อนผ่าน iphone4 ทั้งเก่าและชำรุดของเขา เขาชะงักเมื่อพบเห็นข่าวแปลกๆ

 

 

“เราอยู่ในข่าว…?”

 

 

หลินฟ่านแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขามองอีกครั้งและตระหนักว่ามันเป็นเขาจริงๆ “เหตุการณ์ที่น่าตกตะลึงในโรงเรียนประถมหงซิง คนขายแพนเค้กต้นหอมที่ทำให้ฝูงชนต่างหลงใหล…”

 

 

หลินฟ่านอ่านบทความนี้อย่างใกล้ชิดจากนั้นจึงคลิกไปที่วีดีโอ เมื่อคลิปวีดีโอถูกเปิดเสียงที่ชวนสับสนก็ดังขึ้น

 

 

“มันอร่อยมาก”

 

 

“อร่อยสุดๆ!”

 

 

“เป็นแพนเค้กต้นหอมที่อร่อย”

 

 

คำชมเชยเหล่านี้ทำให้หลินฟ่านค่อนข้างอึดอัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเขามองไปที่ผู้คนแสดงออกเกินจริง

 

 

เมื่อหลินฟ่านขายแพนเค้กเขาไม่รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ แต่หลังจากที่เขาได้เห็นคลิปวีดีโอและรายงานข่าวเขาพบว่ามันดูเหมือนเหตุการณ์เกินจริง

 

 

แต่หลินฟ่านยังคงเชื่อมั่นในทักษะการทำแพนเค้กของเขาและมั่นใจว่าแพนเค้กของเขานั้นอร่อย

 

 

อย่างไรก็ตามเมื่อเขาได้เห็นความคิดเห็น เขารู้สึกโกรธและหมดหนทาง

 

 

“การแสดงออกของนักแสดงเหล่านี้เกินจริง”

 

 

“ห้าสิบคน ถ้ามีผู้คนมากกว่านี้ มันจะเลวร้ายยิ่งขึ้น”

 

 

“เราอาศัยอยู่ยุคสมัยไหนกัน? ตอนนี้อาชีพไหนๆก็สามารถโกงได้!”

 

 

โกงหน้าแกสิ แพนเค้กของเราอร่อยจริงๆ

 

 

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้หลินฟ่านไม่สามารถทนมันได้ เขาเริ่มออกความเห็นเพื่อโต้แย้ง

 

 

หลินฟ่านไม่กลัวคนเหล่านี้จะแก้แค้น หากเกิดขึ้นจริงเขาจะเอาแพนเค้กต้นหอมยัดใส่ปากพวกเขา เพื่อให้พวกเขาตกอยู่ภายใต้มนต์สะกดของแพนเค้ก

 

 

หลังจากเขาใช้เวลาครึ่งชั่วโมงไปกับการคอมเม้นท์ หลินฟ่านค่อยๆดันรถเข็นของเขากลับไปยังต่ำแหน่งเดิมอย่างช้าๆ เขาเตรียมพร้อมที่จะทำงานหนักตลอดช่วงบ่าย

 

 

เมื่อหลินฟ่านพบว่าเขาอยู่ในข่าว เขาคงสามารถทำภารกิจของสารานุกรมเสร็จในเร็วๆนี้ เพียงแค่คิดเกี่ยวกับมันก็ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

 

 

ในช่วงบ่าย

 

 

ที่แผนกข่าวสารของเซี่ยงไฮ้

 

 

“เสี่ยวหวัง ฉันต้องการให้คุณไปสัมภาษณ์คนขายแพนเค้กต้นหอมที่โรงเรียนประถมหงซิง และเขียนบทความเกี่ยวกับเรื่องนี้” หัวหน้าบรรณาธิการกล่าว

 

 

“โอเคครับ หัวหน้า” เสี่ยวหวางเป็นผู้สื่อข่าวหน้าใหม่ของบริษัท เขาค่อยมีโอกาสสัมภาษณ์คนที่มีชื่อเสียงเท่าไหร่ ถ้าเขาออกข่าวและอัปโหลดไปยังอินเตอร์เน็ตได้ มันจะช่วยเพิ่มความนิยมในตัวเขา

 

 

เสี่ยวหวังอิจฉาผู้สื่อข่าวที่มีประสบการณ์ซึ่งมักจะสัมภาษณ์ผู้คนที่มีชื่อเสียงและเขียนหัวข้อข่าวใหญ่ๆ

 

 

“คนขายแพนเค้กต้นหอม? ในที่สุดฉันก็ได้สัมภาษณ์คนที่มีชื่อเสียง แต่เห็นได้ชัดว่ามันถูกจัดฉากขึ้น มองคุณก็เหมือนกับการมองหานักแสดง”

 

 

เสี่ยวหวางวางแผนทุกอย่างไว้ในใจของเขา แม้แต่เนื้อหาบทความก็พร้อมแล้ว

…..

 

เวลา 16.00 น.

 

 

หลินฟ่านเข็นรถของเขากลับไปยังตำแหน่งเดิมนอกโรงเรียนประถมหงซิง เขาสัมผัสได้ว่าพ่อค้าบริเวณใกล้เคียงมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ

 

 

“เด็กน้อย เธอน่ากลัวมาก”

 

 

เมื่อหลินฟ่านกำลังติดตั้งรถเข็นของเขา ต้มตุ๋นเทียนก็เข้ามาและพูดอะไรบางอย่างที่หลินฟ่านไม่เข้าใจ

 

 

“น่ากลัว? ใช่แล้วผมแม้งโคตรน่ากลัว” หลินฟ่านตอบ

 

 

“ไม่ๆ บอกมาตามตรง เธอได้ใบอนุญาตตอนไหน ทุกคนพูดถึงมันตอนที่เธอไม่อยู่” ต้มตุ๋นเทียนถามมองหากระดาษที่ติดบนรถเข็นของเขา

 

 

สำหรับต้มตุ๋นเทียน หากมีวิธีที่จะได้รับใบอนุญาตที่ถูกต้องตามกฏหมาย เขาต้องการไปทำมันเช่นกัน

 

 

“เฮ้ๆ คุณอยากรู้? ง่ายมากเอามาให้ผม 100 เหรียญ” หลินฟ่านกล่าวขณะเหยียดมือออกไป

 

 

“เธอต้องเก็บเงินสำหรับเรื่องนี้? ลืมมัน ฉันจะไม่ถามอีก” ต้มตุ๋นเทียนโบกมือและพูด

 

 

หลินฟ่านเหลือบไปมองแผงลอยอื่นๆ และเคาะไปที่เคาน์เตอร์ซ้ำๆและกล่าว “ใบอนุญาตถาวรจะมาเร็วๆนี้ ในอนาคตจะไม่มีเจ้าหน้าที่เทศกิจมาหาผมอีก ผมจะขายของอย่างสบายใจ”

 

 

“เถ้าแก่น้อยอยู่นี่”

 

 

เมื่อหลินฟ่านติดตั้งแผงลอยเสร็จก็มีคนมาเข้าคิวทันที หลินฟ่านจำได้ว่าคนเหล่านี้เป็นคนที่เคยทานแพนเค้กต้นหอมของเขามาก่อน

 

 

“เถ้าแก่น้อย คุณเป็นคนตรงต่อเวลาจริงๆ”

 

 

“ผมรอไม่ไหวแล้ว ผมขอแพนเค้กสามอัน”

 

 

“ฉันเอาแพนเค้กหกอัน”

 

 

“ถ้าวันไหนไม่มีแพนเค้กต้นหอมของคุณ มันทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด!”

 

 

ในพริบตาแผงลอยของหลินฟ่านมีคิวยาวอยู่ข้างหน้า พ่อค้าคนอื่นๆต่างอิจฉา

 

 

สิ่งนี้มันทำให้รู้สึกไม่สมเหตุสมผล หลังจากเขาติดตั้งแผงลอยก็มีคนมากมายมาเข้าแถวรอแพนเค้ก มันดูจัดฉากมากเกินไป

 

 

“เชี่ย…”

 

 

ตุ้มตุ๋นเทียนรู้สึกทึ่งกับสิ่งที่เห็น มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เด็กนี่ยอดเยี่ยมเกินไป

 

 

แต่มีคนเคยกล่าวว่า การเชื่อมต่อกับผู้มีอิทธิพลมักจะได้รับผลประโยชน์ตามมา ต้มตุ๋นเทียนเริ่มโปรโมทแผงลอยของเขา

 

 

“มาๆ อย่าพลาดโอกาส ข้าสามารถพยากรณ์…ข้าสามารถมองเห็นอนาคตและผลสะท้อนจากการกระทำในอดีตของเจ้า”

 

 

หลังจากโฆษณาธุรกิจหลอกลวงของเขา หลายคนเดินเข้ามาที่แผงลอยของเขาหลังจากได้รับแพนเค้ก

 

 

เมื่อศักดิ์สิทธิ์เทียนเห็นผู้คนเดินเข้ามา เข้ายิ้มอย่างมีความสุขเหมือนดอกเบญจมาศที่เพิ่งบานออก

 

 

ในขณะเดียวกัน หลินฟ่านกำลังยุ่งอยู่กับการทำแพนเค้ก มีใครบางคนนำไมโครโฟนและมีอีกคนเดินตามหลังขณะถือกล้อง

 

 

“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้สื่อข่าวจากสำนักพิมพ์เซี่ยงไฮ้สตาร์ คุณใช่ชายแพนเค้กต้นหอมชื่อดังรึเปล่าครับ?” เสี่ยวหวังยิ้มและถาม

 

 

“ชายแพนเค้กต้นหอม? ใช่ ผมเอง” หลินฟ่านรู้สึกค่อนข้างพอใจกับชื่อที่เขาได้รับ

 

 

“สวัสดีครับ ชายแพนเค้กต้นหอม ผมเป็นผู้สื่อข่าวสำนักพิมพ์เซี่ยงไฮ้สตาร์ สิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ได้แพร่ระบาดลงบนอินเตอร์เน็ต ผมได้ยินมาว่ากลุ่มลูกค้าของคุณจะแสดงสีหน้าที่แลดูเกินจริงหลังจากกินแพนเค้กต้นหอมของคุณ ผมอยากทราบว่ามีเวทมนต์อะไรในแพนเค้กต้นหอมของคุณ?” เสี่ยวหวังถาม

 

 

แต่ในใจของเขา เสี่ยวหวังคิดว่าผู้คนที่ต่อแถวแพนเค้กต้นหอมมันเป็นเพียงกลุ่มนักแสดงเท่านั้น

 

 

แม้กระทั่งเชฟที่ดีที่สุดในโลกก็ไม่สามารถทำอะไรบางอย่างจนทำให้ทุกคนตกไปสู่ความบ้าคลั่งได้ ไม่ต้องพูดถึงแค่แพนเค้กต้นหอมธรรมดาๆ

 

 

“เฮ้ ผู้สื่อข่าว คุณไม่เห็นว่าเถ้าแก่น้อยยุ่งอยู่หรือ? คุณไม่สามารถสัมภาษณ์หลังจากที่เขาเสร็จงั้นเหรอ?”

 

 

“ใช่ๆ คุณต้องการทราบเกี่ยวกับเวทมนต์ที่อยู่เบื้องหลังมันใช่ไหม? ฉันตอบเอง มันเป็นสวรรค์ มันเป็นสวรรค์บนดิน!”

 

 

“ถูกต้อง คุณจะไม่เข้าใจว่าความอร่อยเป็นยังไงถ้าคุณไม่ได้ลองด้วยตัวเอง”

 

 

ฝูงชนที่ล้อมรอบเสี่ยวหวังมีการสนทนาอย่างมีชีวิตชีวา ซึ่งทำให้เสี่ยวหวังตกใจมันมีบางอย่างผิดปกติ

 

 

เสี่ยวหวังเพียงต้องการสัมภาษณ์หลินฟ่าน เขาคิดว่าหลินฟ่านต้องบอกให้นักแสดงถอยออกไปเพื่อให้เขาสร้างโฆษณาที่ดี

 

 

แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้เหมือนหลินฟ่านจะไม่ใส่ใจ

 

 

มันดูไม่สมเหตุสมผล

 

 

“ขอโทษครับผู้สื่อข่าวหวัง ตอนนี้ผมยุ่งมากครับ” หลินฟ่านยิ้มและพูดกับเสี่ยวหวัง

 

 

หลินฟ่านต้องการให้เขาสัมภาษณ์อย่างถูกต้องเพื่อที่เขาจะสามารถทำภารกิจให้ได้รับคะแนนสารานุกรม แต่ในตอนนี้สิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดก็เกิดขึ้น

 

 

หลังจากใช้เวลาช่วงบ่ายทั้งหมดในอินเตอร์เน็ตเพื่อเพิ่มชื่อเสียง ในตอนนี้ภารกิจที่เพิ่มชื่อเสียงเล็กน้อยของเขาก็สมบูรณ์

 

 

สารานุกรมวิเศษพลิกไปหน้าที่สอง

 

 

เมื่อหลินฟ่านอ่านเนื้อหาในหน้าที่สองเขาตกตะลึง

 

 

“คุณต้องล้อฉันเล่นแน่ๆ…”