0 Views

ตอนที่ 14 ชีวิตของผู้ควบคุมที่น่ากลัว

 

 

 

รถบรรทุกของเจ้าหน้าที่เทศกิจจอดอยู่ห่างจากแผงลอยของหลินฟ่านประมาณ 300 เมตร หนึ่งในเจ้าหน้าที่เทศกิจได้เปลี่ยนจากชุดเจ้าหน้าที่เป็นชุดของพลเรือน

 

 

“เฮ้อ บางครั้งการสวมเครื่องแบบมันเป็นเรื่องน่าอึดอัด ฉันต้องเปลี่ยนมันเพียงเพราะต้องการซื้ออะไรบางอย่าง”

 

 

“นายคิดว่า ถ้าเราไม่เปลี่ยนชุดแล้วจะไปได้เหรอ? เราเป็นเจ้าหน้าที่เทศกิจของเมือง เราจะไม่สามารถอธิบายได้หากมีคนถ่ายรูปเราตอนอยู่ในเครื่องแบบขณะซื้อของจากแผงลอย”

 

 

“มันเป็นเรื่องจริง…”

 

…..

 

ตอนนี้หลินฟ่านรู้สึกว่างเปล่าแม้ว่าเขาจะรู้สึกอยู่ยงคงกระพันก็ตาม มันคล้ายกับขอทานที่กำลังได้รับชัยชนะ

 

 

ในบริเวณใกล้เคียงไม่มีแม้แต่แผงลอยเดียวที่ตั้งอยู่ แม้ว่าหลินฟ่านต้องการแข่งขัน แต่ไม่มีใครมาแข่งด้วย เขารู้สึกหดหู่และโดดเดี่ยว

 

 

หลินฟ่านกลายเป็นพ่อค้าแผงลอยของโรงเรียนประถมหงซิง แต่เขาก็ปรารถนาให้มีคนที่แข่งขันกับเขาในธุรกิจได้

 

 

*ครืด ครืด*

 

 

เสียงของรถเข็นกำลังถูกลากเข้ามา พวกเขาบางส่วนลอบสังเกตสถานการณ์อยู่ภายนอกโรงเรียนประถมหงซิง เขาต่างพากันประหลาดใจเมื่อเห็นหลินฟ่านตั้งแผงลอยอยู่นอกโรงเรียน

 

 

“มันโอเค เทศกิจไปแล้ว”

 

 

จากนั้น แผงลอยจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้งและกลับเข้ามาประจำตำแหน่งของพวกเขา

 

 

หญิงชราเห็นรถเข็นของหลินฟ่าน เธอยิ้มประหลาดๆและพูด “เด็กน้อย แกโดนปรับเท่าไหร่?”

 

 

“มันไม่เกี่ยวกับคุณ”

 

 

หลินฟ่านเหลือบมองและไม่พูดอะไรอีก

 

 

“ว้าว เด็กน้อยดูแกหยิ่งหนิ ไม่ใช่ว่าใช้เงินทั้งหมดไปกับ ‘โชว์’ ก่อนหน้านี้หรอกเหรอ?

 

 

“ฉันคิดว่าแกควรทำธุรกิจอย่างซื่อสัตย์และหยุดใช้เทคนิคเหล่านี้ ดูสิตอนนี้นักแสดงของแกหนีไปหมดแล้ว ธุรกิจของแกมันเจ๊งแล้ว”

 

 

หลินฟ่านไม่ต้องการพูดอะไรอีก ผู้ขายแผงลอยคนอื่นๆต่างเป็นคู่แข่งของเขา คนแก่เหล่านี้คิดว่าเด็กหนุ่มอย่างหลินฟ่านง่ายต่อการข่มขู่

 

 

อย่างไรก็ตามเขาไม่ต้องการโต้เถียงไปกับพวกเขา เขาได้รับใบอนุญาตที่ยืนยันแผงลอยของเขาแล้ว

 

 

*ตึก ตึก*

 

 

ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากผู้หญิงคนหนึ่ง เธอหยุดอยู่ตรงหน้าแผงลอยของหลินฟ่าน

 

 

กลิ่นของน้ำหอมของเธอลอยอยู่ในอากาศ

 

 

หลินฟ่านเงยหน้าขึ้นมองและคิดว่า นี่เป็นสาวงามที่เจอตอนเย็นของเมื่อวานหรอกหรือ?

 

 

ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างแตกต่างจากเมื่อวาน เธอดูสวยขึ้นทุกวันแม้ว่าจะสวมชุดอะไรก็ตาม

 

 

แม้ว่าหลินฟ่านจะไม่ได้บ้าผู้หญิง แต่เขาก็ยอมรับว่าเธอมีรูปร่างที่โดดเด่นโดยเฉพาะหน้าอกของเธอที่ดูราวกับเป็นลูกบาสเกตบอล เขากลัวว่ามันจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

 

 

อย่างไรก็ตามหลินฟ่านเองก็เป็นคนที่มีศิลธรรม

 

 

“ความงาม คุณต้องการแพนเค้กต้นหอม?” หลินฟ่านยิ้มและถาม

 

 

ซ่งชิงยี่เห็นแพนเค้กต้นหอม เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในสรวงสวรรค์ขณะที่เธอยืนอยู่ใกล้อาหารสวรรค์

 

 

“ใช่” ซ่งชิงยี่ตอบอย่างไม่ลังเล “ให้ฉันยี่สิบชิ้น”

 

 

“ไม่มีปัญหา!” หลินฟ่านตอบ ธุรกิจขนาดใหญ่มาแล้วเขาคิด จากนั้นเขาก็เหลือบเห็นคนขายเต้าหู้ยี้อยู่ข้างๆ

 

 

เบิกตาดูกว้างๆซะ! งานมาแล้ว!

 

 

คนขายเต้าหู้ยี้เห็นผู้หญิงที่อยู่หน้าแผงลอยของหลินฟ่าน ดวงตาของเขาถูกล็อกไปที่หน้าอกอันยิ่งใหญ่ของเธอ จากนั้นเขาก็คิดถึงภรรยาแก่ๆของเขา เขารู้สึกราวกับสูญเสียชีวิต

 

 

“ความงาม ความลับของแพนเค้กต้นหอมคือ…”

 

 

เพื่อที่จะได้รับคะแนนสารานุกรมหลินฟ่านเริ่มอธิบายความลับของแพนเค้ก แต่เขารู้สึกว่าไม่ได้รับคะแนนใดๆเลยหลังจากอธิบายเสร็จ เขาเงยศีรษะขึ้นและเห็นหญิงสาวคนนี้กำลังเล่นโทรศัพท์ของเธออยู่ เธอไม่ได้ยินคำพูดใดๆของเขา

 

 

สำหรับหลินฟ่านเขามีความรู้สึกเหมือนโดนโยนก้อนหินหนักๆใส่

 

 

จากนั้นเจ้าหน้าที่เทศกิจในชุดพลเรือนก็มาถึง เมื่อเห็นว่าหลินฟ่านยังไม่ว่างเขาจึงเข้ามาต่อคิว

 

 

พวกเขายังสังเกตป้ายแดงที่แผงลอยของหลินฟ่านและคิดว่าพวกเขาต้องรออีกซักพัก เขาจึงตัดสินใจมองไปที่แผงลอยเต้าหู้ยี้

 

 

“เฮ้…”

 

 

หลินฟ่านสังเกตว่าคนเหล่านี้ดูเหมือนคนคุ้นเคย เขาหยุดชั่วคราวและตระหนักว่าพวกเขาเป็น ‘พี่ชาย’ ที่มาส่งเขา

 

 

แต่เมื่อเขาเห็นว่าพวกเขาอยู่ในชุดพลเรือน เขาเข้าใจว่าพวกเขามาเพื่อแพนเค้กต้นหอมแน่นอน เขาคิดว่า ‘พี่ชาย’ ที่เป็นเจ้าหน้าที่เทศกิจจะกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อเขา

 

 

“เจ้านาย คุณต้องการเต้าหู้ยี้ซักหน่อยไหม?” ชายคนนั้นถามอย่างกระปี้กระเปร่า

 

 

“ดูเหมือนมีบางอย่างผิดปกติกับน้ำมันที่คุณใช้ คุณไม่เปลี่ยนมันนานแล้วใช่ไหม?” เจ้าหน้าที่เทศกิจชี้และถาม

 

 

สำหรับเจ้าหน้าที่ผู้มีประสบการณ์พวกเขาสามารถบอกว่าน้ำมันมีความผิดปกติเพียงแค่มองมัน

 

 

“เป็นไปได้ยังไง? ผมพึ่งเปลี่ยนน้ำมันเมื่อสองวันก่อน มันสะอาดมาก” ชายคนนั้นพยายามทำตัวให้เป็นปกติขณะตอบแม้ว่ามันจะมีท่าทางแปลกๆบนใบหน้าเขาก็ตาม ในความเป็นจริงน้ำมันที่เขาใช้ปรุงอาหารเป็นน้ำมันที่ถูกแปรรูปกลับคืนมาจากท่อระบายน้ำ เป็นไปไม่ได้ที่คนปกติจะมองออก

 

 

“โอ้ งั้นเหรอ?” เจ้าหน้าที่เทศกิจพยักหน้าและกล่าว ไม่มีใครรู้ว่าเขาเชื่อคำพูดของชายคนนั้นหรือไม่

 

 

“เจ้านาย คุณอาจไม่ทราบ แต่สำหรับคนขายแร่แบบเราสุขอนามัยเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ดูไปที่คนขายแพนเค้กต้นหอมข้างๆผมดูเหมือนน้ำมันของเขาจะได้เปลี่ยนเป็นเดือนๆ มันไม่สามารถกินได้” ชายคนนั้นพูดเบาๆแต่หลินฟ่านยังคงได้ยินคำพูดของเขา

 

 

เป้าหมายของผู้ชายคนนี้คืออยากจะให้ผู้หญิงคนนี้ได้ยิน และหยุดเธอจากการซื้อแพนเค้ก

 

 

แต่สิ่งที่ทำให้ชายคนนั้นประหลาดก็คือหญิงสาวไม่ได้ดูกังวลเลย

 

 

ซ่งชิงยี่ไม่ใส่ใจกับสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูด

 

 

มันเป็นไปได้อย่างไรที่แพนเค้กต้นหอมอร่อยขนาดนี้จะใช้น้ำมันคุณภาพต่ำ?

 

 

แม้น้ำมันที่เขาใช้จะเป็นดังที่กล่าวไว้แต่เธอยังคงกินแพนเค้กอยู่ดี

 

 

แต่สำหรับเจ้าหน้าที่เทศกิจเหล่านี้ พวกเขาไม่สามารถทนต่อเรื่องไร้สาระดังกล่าวได้

 

 

แพนเค้กต้นหอมของหลินฟ่านมันสิ่งที่พิเศษในหัวใจของพวกเขา

 

 

พวกเขาทนต่อคำวิจารณ์ชุ่ยๆแบบนี้ได้อย่างไร?

 

 

พวกเขาหมดความอดทน พวกเขาไม่สามารถทนมันต่อไปได้

 

 

*ปัง!*

 

 

เจ้าหน้าที่เทศกิจกระแทกเคาน์เตอร์อย่างแรง ชายคนนั้นมึนงง จากนั้นเขาจึงหยิบวิทยุและพูดว่า “มาที่โรงเรียนประถมหงซิง”

 

 

“เจ้านาย คุณหมายถึงอะไร?” ผู้ชายคนนั้นถาม เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น

 

 

ในเวลาไม่ถึงนาทีรถบรรทุกของเจ้าหน้าที่เทศกิจก็มาถึง

 

 

“เจ้าหน้าที่เทศกิจมาแล้ว! เจ้าหน้าที่เทศกิจมาแล้ว!!”

 

 

“เจ้านาย ผมขอโทษแต่เทศกิจกำลังมา ผมต้องไปแล้ว” ชายคนนั้นพยายามจะดันรถเข็นของเขาออกไป แต่เจ้าหน้าที่จับไว้อย่างเหนียวแน่น

 

 

“อย่าขยับ! ฉันเป็นเจ้าหน้าที่เทศกิจ คุณกำลังฝ่าฝืนกฏหมายโดยการตั้งแผงลอยของคุณที่นี่” เจ้าหน้าที่กล่าว

 

 

ประโยคนี้ส่งผลประทบต่อชายคนนั้นอย่างมาก ราวกับเขาได้กล่าวว่า “ขอโทษ แต่ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ”

 

 

จากนั้น เจ้าหน้าที่เทศกิจในชุดเครื่องแบบก็มาถึง ในที่สุดชายคนนั้นก็เข้าใจ เขารู้สึกเหมือนตัวเองโง่ เขามองไปรอบๆและเห็นว่าคนอื่นๆหนีไปแล้วแม้แต่ภรรยาของเขา

 

 

แต่ขณะนั้นเขาเห็นหลินฟ่านที่กำลังทำแพนเค้กอยู่ เขาตะโกน “เขาเป็นผู้ขายเร่ เขาฝ่าฝืนกฏหมายด้วย!”

 

 

หลินฟ่านมองไปที่ชายคนนั้น เขากระพริบตาและหยิบแบบฟอร์มออกมา เขาแปะแป้งเปียกเล็กน้อยและติดมันไว้บนรถเข็นของเขา

 

 

“ขอโทษครับ ผมมีใบอนุญาต ผมปฏิบัติตามกฏหมาย”

 

 

“ความงาม คุณไม่ต้องกังวล แพนเค้กพวกนี้กินได้ ผมเป็นแผงลอยที่ถูกต้องตามกฏหมาย” หลินฟ่านยิ้มและพูด

 

 

ซ่งชิงยี่รู้สึกโล่งใจ เธอคิดว่าเขากำลังจะถูกพรากไปจากเจ้าหน้าที่เทศกิจ

 

 

ชายคนนั้นเห็นแผ่นกระดาษเขารู้สึกท้อแท้ มันเป็นไปได้อย่างไร?

 

 

สำหรับหลินฟ่านเขามีใบอนุญาตอยู่ในครอบครองเขาจึงไม่กลัว

 

 

ชีวิตนี้เช่นนี้สำหรับ ‘ผู้ควบคุม’ อย่างหลินฟ่าน