0 Views

ตอนที่ 10 มันชั่วร้ายจริงๆหรือ?

 

 

 

ตอนนี้หลินฟ่านเชื่อในพลังของฝูงชน แม้แต่เจ้าหน้าที่เทศกิจที่มีชื่อเสียงยังพ่ายแพ้ให้กับพวกเขา

 

 

“เถ้าแก่ ได้โปรดรีบทำแพนเค้กต้นหอมให้ผม ผมรอต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

 

 

“อ่า สังคมของเรามีความสามัคคี”

 

 

“ใช่ประเทศของเราจะดีแค่ไหนหากเจ้าหน้าที่เหล่านี้มีความเห็นใจต่อคนอื่น บรรดาชาวเน็ตใส่ร้ายคนที่มีความยุติธรรมแบบนี้ได้ยังไง”

 

 

“นี่คือความกรุณาของเจ้าหน้าที่เทศกิจในเซี่ยงไฮ้ พวกเขาสมควรได้รับการยกย่อง!”

 

…..

 

หลิวเสี่ยวเทียนยิ้มอย่างเฉื่อยชา เมื่อครู่ที่ผ่านมาพวกเขาต่างพร้อมจะฆ่าเขาหากไม่ยอมพวกเขา

 

 

บรรดาผู้ที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างเห็นว่าเจ้าหน้าที่เทศกิจยอมแพ้

 

 

มันเป็นเหตุการณ์ที่น่าตื่นตกใจ โชคดีที่สถานการณ์ถูกระงับไว้ มิฉะนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะถูกอัปโหลดลงในอินเตอร์เน็ตสำหรับคนดูทุกคน

 

 

แผงลอยนี้ยอดเยี่ยม ฝูงชนก็เช่นกัน พวกเขาสามารถเอาชนะเจ้าหน้าที่เทศกิจเพียงเพราะอยากกินแพนเค้กต้นหอม

 

 

หลินฟ่านไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร สารานุกรมนี้น่ากลัวมาก! แพนเค้กต้นหอมง่ายๆ มีหลายคนบ้าไปกับมัน หากเขาใช้สารานุกรมในการทำอาหารจีนทุกอย่างเขาจะมีชื่อเสียง!

 

 

หลินฟ่านคิดว่าสารานุกรมนี้มีประสิทธิภาพมาก แต่มันจะกลายเป็นของเสียหากใช้มันเพื่อสูตรๆเดียว มันจะเป็นสิ่งที่ดีหากมันสามารถบอกกับเขาเกี่ยวกับวิธีการเป็นอมตะ แม้ว่าจะเป็นไปไม่ได้แต่อย่างน้อยก็สอนศิลปะการต่อสู้ให้เขาทำให้เขากลายเป็นนักรบไร้พ่าย หลินฟ่านรู้สึกตื่นเต้นกับความคิดเช่นนั้น

 

 

“เฮ้ เถ้าแก่คุณใช้วิธีไหนทำแพนเค้กต้นหอมแบบนี้?” ชายหนุ่มที่อยู่ในคิวถามขึ้นมา

 

 

หลินฟ่านรู้สึกยินดีเมื่อได้ยิน

 

 

“อย่างแรกเลย…”

 

 

“คะแนนสารานุกรม +1”

 

 

เสียงอิเล็กโทรนิกส์แบบโลหะดังขึ้นเมื่อหลินฟ่านเสร็จสิ้นคำอธิบาย ในแถบอักษรสารานุกรม คะแนนสารานุกรมเพิ่มขึ้นเป็น 2

 

 

นี่เป็นความคืบหน้า

 

 

หลินฟ่านรู้สึกดีเมื่อเขาแบ่งปันความรู้ เขาไม่รู้สึกเบื่อเลย

 

 

กลิ่นหอมแสนอัศจรรย์กระจายอยู่ทั่วบริเวณ

 

 

ฝูงชนที่เข้าคิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นนี้มันน่าทึ่งมาก แค่ได้กลิ่นของมันก็มีความพึงพอใจแล้ว

 

 

ในเวลานี้แม้แต่เจ้าหน้าที่เทศกิจที่ยังคงยืนอยู่ถัดจากแผงลอยก็ตะลึงกับกลิ่นหอมนี้ พวกเขาจ้องไปที่แพนเค้กต้นหอมด้วยความประหลาดใจ

 

 

แพนเค้กต้นหอมที่สวยงาม

 

 

หากพวกเขามีชุดธรรมดาเปลี่ยนพวกเขาคงเปลี่ยนชุดแล้วไปต่อแถว แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่ในเครื่องแบบ เขาไม่สามารถเข้าร่วมคิวแพนเค้กต้นหอมนี้ได้

 

 

แม้กระทั่งหลิวเสี่ยวเทียนก็ถูกดึงดูดไปกับกลิ่น เขาไม่สามารถควบคุมน้ำลายของตัวเองได้ เขาจ้องไปที่แพนเค้กต้นหอม แต่เขาก็คิดถึงชื่อเสียงตัวเองและต่อต้านการล่อลวง

 

 

ในใจของเขารู้สึกเหมือนมีคลื่นเป็นระลอกๆ

 

 

กลิ่นมันมีเสน่ห์เกินไป มันมีแรงกระตุ้นให้ทานมัน

 

 

“ฟู่ มันอร่อยมาก! นี่คือแพนเค้กต้นหอมที่ผมฝันถึงมันมาตลอดชีวิต วันนี้ทั้งวันผมจะไม่กินอะไรอีกนอกจากแพนเค้ก!”

 

 

เจ้าหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าของคิวทานมันอย่างมีความสุข ราวกับว่านี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา

 

 

ผมรู้สึกมีความสุขมาก!

 

 

*อึก*

 

 

เจ้าหน้าที่เทศกิจของเมืองมองไปที่เด็กหนุ่มที่กำลังทานแพนเค้กสีน้ำตาลทองอย่างสุขสันต์ ฟังเสียงกรุบกรอบของแพนเค้กต้นหอม เขาทำได้แต่กลืนน้ำลายของตัวเอง

 

 

พวกเขาถูกล่อลวงด้วยแพนเค้กต้นหอม ความอยากอาหารของพวกเขาถูกกระตุ้น แต่ทุกคนยังคงต่อต้านการล่อลวงนี้

 

 

จากนั้นเป็นลูกค้ารายต่อไป

 

 

“เถ้าแก่น้อยขอโทษสำหรับปัญหา แต่คุณช่วยทำแพนเค้กไวขึ้นอีกนิดได้ไหม?” ลูกค้ารายต่อไปคือหมอ

 

 

“คุณต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับแพนเค้กต้นหอมนี้หรือไม่?”

 

 

หลินฟ่านต้องการหาคะแนนสารานุกรมเพิ่มเติม

 

 

“ขอบคุณครับแต่ไม่เป็นไร เถ้าแก่น้อยแพนเค้กต้นหอมสำคัญกับฉันมาก ฉันมีนัดผ่าตัดที่สำคัญในบ่ายนี้และฉันหวังว่าแพนเค้กต้นหอมจะช่วยฉันผ่านมันไป” หมอตอบกลับเขาขณะดวงตาจับจ้องไปที่แพนเค้กตาไม่กระพริบ เขาไม่สามารถหยุดคิดถึงมันได้หลังจากลองทานมันเมื่อวันก่อน เขาเคยบอกภรรยาของเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เธอไม่เชื่อว่ามันน่าอัศจรรย์แบบนี้

 

 

สำหรับคนที่ไม่เคยลองแพนเค้กต้นหอม มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อว่าแพนเค้กต้นหอมนี้มันอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ

 

 

อย่างไรก็ตามสำหรับคนที่เคยทาน เขาแทบไม่เชื่อว่าแพนเค้กนี้มาจากในโลก เมื่อทานมันเหมือนตัวเขาล่องลอยไปในสวรรค์ชั้นเก้า

 

 

หลินฟ่านตระหนักว่าคะแนนสารานุกรมมีความยากที่จะได้รับมากกว่าที่คิด

 

 

แม้ว่าเขาต้องการแบ่งปันข้อมูลแต่มันไม่สำคัญหรอกหากไม่มีใครสนใจ

 

 

“ยอดเยี่ยม ผมไม่เคยคิดเลยว่าแพนเค้กต้นหอมของผมจะมีประโยชน์ ดังนั้นผมหวังว่าการทำงานของคุณจะประสบความสำเร็จ!” หลินฟ่านกล่าวอย่างร่าเริง

 

 

“แน่นอนหลังจากฉันมีแพนเค้กต้นหอม ฉันจะสามารถจดจ่อกับมันได้” หมอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

 

…..

 

เมื่อเวลาผ่านไป แพนเค้กต้นหอมถูกขายไปทีละชิ้นๆ ลูกค้าแต่ละคนทิ้งร่อยรอยความรู้สึกอันน่ากลัวไว้บนใบหน้าพวกเขา

 

 

มันเหมือนว่าแพนเค้กที่พวกเขาถือไว้บนมือมันเป็นทองแท่ง!

 

 

ผู้ชมรอบๆไม่เชื่อ สถานการณ์แบบนี้มันไม่สมเหตุสมผล

 

 

เป็นแค่แพนเค้กต้นหอม รสชาติมันจะดีขนาดไหนเชียว?

 

 

“เอาล่ะความต้องการของฝูงชนได้รับการตอบสนองแล้ว แผงลอยของคุณจะไม่ถูกยึดแต่คุณต้องมากับเรา”

 

 

“อะไรนะ!”

 

 

หลินฟ่านตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

 

 

“หัวหน้าหลิว มันไม่ถูกต้อง! ผมแค่ขายแผงลอยไม่ใช่คดีอาชญากรรม ทำไมผมต้องไปกับคุณ”

 

 

ทุกครั้งที่หลินฟ่านถูกจบเขาจะถูกยึดรถเข็นและจ่ายค่าปรับ เขาไม่เคยถูกพาตัวไปมาก่อน

 

 

นี่เป็นเรื่องไร้สาระ!

 

 

เขาอวดดีเกินไป? บางทีพวกเขาเลยต้องการจะตีเขา?

 

 

“มีปัญหาอะไร? เราปฏิบัติตามความเห็นของประชาชน แล้วคุณไม่สามารถปฏิบัติตามเจตนารมณ์ของเราเลยหรือ? ผมแค่ต้องการนำคุณไปเพื่อถามคำถามบางอย่างแล้วจะปล่อยคุณไป” หลิวเสี่ยวเทียน กระพริบตาแปลกๆขณะจ้องไปในแพนเค้กต้นหอมในมือของฝูงชน

 

 

เขาคิดกับตัวเอง มันอร่อยจริงเหรอ? บ้าเอ้ย เราต้องลองมัน!

 

 

“เกิดอะไรขึ้น อย่าพึ่งปิดแผงลอย!”

 

 

ทันใดนั้นเสียงที่สดใสและคมชัดดังขึ้นมา

 

 

ทุกคนหันศีรษะของพวกเขาและเห็นกลุ่มของสาวๆวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางที่น่าวิตกบนใบหน้าพวกเธอ

 

 

เพราะพวกเธอวิ่งมาอย่างรวดเร็ว หน้าอกของพวกเธอต่างเด้งไปมา

 

 

*อึก*

 

 

ผู้ชายทุกคนไม่สามารถช่วยได้แต่กลืนน้ำลาย นี่มันอะไรกัน ภาพที่สวยงาม!

 

 

ในหัวของหลิวเสี่ยวเทียนเริ่มยุ่งเหยิง ปัญหาหนึ่งพึ่งจบปัญหาใหม่ก็เข้ามา แพนเค้กต้นหอมเหล่านี้มีพลังอำนาจลึกลับซ่อนอยู่?

 

 

“พ่อค้าแผงลอยคนนี้ทำผิดกฏหมาย เราอนุญาตเขาชั่วคราว แต่ตอนนี้กำลังถูกยึดโปรดเข้าใจด้วยว่าเราต้องปฏิบัติตามกฏหมาย” หลิวเสี่ยวเทียนกล่าว

 

 

“เจ้าหน้าที่ ขอร้องค่ะ เราขอเวลาครู่เดียว” ฮั่วหานอ้อนวอนขณะเธอคว้าแขนหลิวเสี่ยวเทียนดวงตาสดใสของเธอจ้องไปที่เขา

 

 

หลังจากเธออยู่ในออฟฟิศเมื่อพวกเธอพบว่ามีเจ้าหน้าที่เทศกิจมายึดแผงลอยไปพวกเธอทั้งหมดเริ่มซีด

 

 

ก่อนหน้านี้เนื่องจากเป็นกลุ่มฝูงชนขนาดใหญ่ พวกเธอได้วางแผนจะรอ ใครจะคาดคิดล่ะว่าจู่ๆเจ้าหน้าที่เทศกิจก็โผล่มา

 

 

“ขอโทษครับคุณผู้หญิง เราต้องปฏิบัติตามกฏระเบียบ เราไม่สามารถปล่อยให้คนขายแผงลอยดำเนินต่อ” ก่อนที่เหล่าหญิงสาวจะมีโอกาสโต้แย้ง เขาได้ดึงแขนกลับและเดินเข้าไปในรถของเขา

 

 

“อ้า! ฉันอยากตาย ฉันบอกพวกเธอแล้วไงให้มาก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีใครฟังฉันและตอนนี้แผงลอยหายไปแล้ว ฉันจะอดตาย!”

 

 

“บ้าเอ้ย เจ้าหน้าที่เทศกิจพวกนี้!”

 

…..

 

หลินฟ่านถูกลากเข้าไปในรถ…