0 Views

บทที่ 73 – ฉัน เทพพระเจ้า!? (6)

 

ในขณะเดียวกันแผนหลอกล่อของยูอิลฮานก็ได้ใกล้ถึงขีดจำกัดไปช้าๆเช่นกัน

{ก๊าซซซซซซซซซซ}

เนื่องจากว่าหัวของมันหายไปหัวหนึ่งแล้วทำให้มันไม่น่าจะถูกเรียกว่าโอโรจิได้อีก ด้วยความโกรธเคืองทำให้โอโรจิได้ยิงกระสุนเวทย์ออกมาขวางทางยูอิลฮานเอาไว้

ยูอิลฮานก็ยังตัดสินใจว่าเขาสร้างระยะห่างมาพอแล้วและหยุดวิ่งลงไปถ้าหากว่าเขาสิ่งต่อไปอีกงั้นพลเรือนที่บาดเจ็บจะต้องเพิ่มขึ้นแน่

“เอิลต้า ทำให้สิ่งที่ฉันชอบสิ”
[ให้ฉันทำอะไร?] (เอิลต้า)
“ไปในหน้าเพจของร้านแวนการ์ดสร้างการประกาศขึ้นมาอย่างเป็นทางการและเชื่อมต่อมันไปในทุกๆที่ ส่วนมากก็บน SNS”

ดวงตาของเอิลต้าได้สั่นไหวเมื่อได้ยินสิ่งนี้

“บอกว่าถ้าพวกเขาไม่มาช่วยพวกเราที่นี่เดี๋ยวนี้ พวกเราก็จะไม่ได้รับตั๋วในการซื้ออาวุธระดับสูงที่จะขายในสองเดือนต่อจากนี้”
[โอ้พระเจ้า ที่เน้นไปที่มาตราฐานก่อนก็เพื่อจะทำแบบนี้งั้นหรอ?] (เอิลต้า)
“ทำมันซะก่อนที่คนจะตายไปมากกว่านี้”
{ก๊าซซซซซซซซ!}

ยูอิลฮานได้เงียบลงไปหลังจากที่สั่งงานของเอิลต้า เขาได้ล่อเจ้านี่มาในที่ๆไม่มีคนสำเร็จแล้ว แต่ว่าเขายังคิดวิธีที่จะสู้กับมันไม่ออกเลย

การที่เขาได้เป่าหัวมันทิ้งไปหัวหนึ่งมันเป็นเรื่องดีแล้ว แต่หากคิดในทางกลับกันก็คือการโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของเขาก็ทำได้แค่ทำลายหัวมันได้แค่หัวเดียวเท่านั้น

มันยังเหลืออีก 7 หัวและ 8 หาง เขาได้ตัวแข็งทื่อเมื่อคิดว่าเขาจะต้องเอาชนะร่างกายของมันแทนที่จะไปตัดส่วนที่เหลือ แต่ว่าเขาก็ไม่คิดว่ามันจะยอมให้เขาจัดการพิชิตมันได้ง่ายๆเช่นกัน

พลังการปกปิดตัวตนพลังที่ยิ่งใหญ่ของเขาและมันเป็นสิ่งที่ทำให้เขาถูกเรียกว่าซูซาโนะ แต่ตัวเขาในตอนนี้ใช้มันไม่ได้แล้ว และพลังของที่ขว้างหอกที่เขาใช้มาจนถึงตอนนี้…

“ฮ่าห์!”

ยูอิลฮานได้ทดลองใช้ที่ขว้างหอกและขว้างหอกทั้งหมดที่ใส่ไว้ออกไป

หอกที่ถูกขว้างได้รอดไปด้วยพลังระเบิดที่โอโรจิไม่สามารถหลบได้เลย แต่ว่าน่าเศร้าที่มันทำอะไรเกล็ดหนาๆได้เลย ถ้านี่เป็นเกมก็คงจะมีข้อความที่ว่า ‘0’ หรือ ‘พลาด’ ปรากฏออกมาแล้ว

{ก๊าซซซซซซ!}
[ว้าว สิ่งที่ฆ่ามอนสเตอร์ที่มีเลเวลกว่า 90 ในทันทีไม่ได้ทำให้มันสะดุ้งสักนิดเลย] (ลิต้า)

แม้แต่ด้วยพลังเหนือมนุษย์และพลังของที่ขว้างหอกบวกกับเทคนิคหอกของเขาก็ทะลวงการป้องกันของโอโรจิไปไม่ได้เลย

จนกระทั่งถึงตอนนี้เขาทำได้ยอดเยี่ยมแล้ว แต่ว่าในท้ายที่สุดนี่ก็คือขีดจำกัดของเขาที่ใช้มานาในการต่อสู้ไม่ได้นั่นเอง

“แน่นอน ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้”

การขว้างหอกด้วยการใช้ที่ขว้างหอกมันไม่ดี และถึงแม้ว่า pile bunker ก็จะยังคงมีประสิทธิภาพอยู่ต่อให้ไม่มีบัฟการโจมตีทีเผลอก็ตามแต่ปัญหาก็คือเขาไม่มีเวลามาเติมกระสุนมัน

การโหลดไปในขั้นสี่ แม้แต่ตัวยูอิลฮานเองก็ยังต้องใช้พลังเหนือมนุษย์บวกกับใช้เวลาถึงหนึ่งนาทีเต็ม แต่ว่ามันไม่มีทางที่โอโรจิจะให้เวลาเขาไปทำแบบนั้นแน่นอน

“นั่นก็ไม่ได้ พวกเราไป”
{ก๊าซซซซซซซ!}

ยูอิลฮานได้พึมพัมกับตัวเองและหยุดร่างแผนการสูงก่อนที่จะหลบกระสุนเวทย์ มันไม่ยอมให้เขามีช่วงเวลาได้พักเลย

{กรรรรรรรร!}

อาจจะเป็นเพราะบาดแผลที่รุนแรงของมันทำให้มันระมัดระวังอย่างมาก ถึงแม้ว่ามันจะทรงพลังกว่ายูอิลฮานมากๆ แต่ว่ามันก็กลัวที่จะได้รับบาดเจ็บอีกทำให้มันเลือกจะใช้การโจมตีระยะไกลแทน

การโจมตีของมันอาจจะไม่ใช่แค่กระสุนเวทย์พวกนี้ ในตอนี่ยูอิลฮานคุ้นเคยกับกระสุนพวกนี้แล้วมันก็ได้ใช้การโจมตีแบบอื่นและทำให้เขาต้องลำบาก

ถ้าหากว่ายูอิลฮานไม่เคยลดการระวังลงงั้นเขาก็คงถูกโจมตีไปแล้ว

ยังไงก็ตามต่อให้ไม่ลดการระวังลงก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้เปลื่ยนความจริงเรื่องสถานการณ์ที่น่ากลัวนี้เลย

“ที่ข้วางหอกก็ไม่ดี pile bunker ก็เป็นไปไม่ได้ ถ้างั้นฉันจะต้องขว้างของแบบระเบิดในระหว่างที่หลบมันแบบนี้งั้นหรอ?”

ไอ้โหมดนรกบ้านี่

ยูอิลฮานได้สบถขึ้นในใจทันที

{อึก อ๊าาาาาาาา}

ในตอนนี้เองได้มีเสียงของหญิงสาวที่เหมือนในหนังสยองขวัญดังขึ้นออกมา

[มังกร เจ้าพวกนี้สมควรที่จะถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆและเอาไปทำเป็นปุ๋ย! ข้ามั่นใจ เจ้ามอนสเตอร์นั่นเป็นเผ่าพันธ์มังกร!] (เรต้า)
“อะไรนะ?”

ในตอนที่ยูอิลฮานได้ถามกลับไปอย่างสงบ เรต้าผู้มีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชังเผ่าพันธ์มังกรก็ได้ตอบกลับมาอย่างอาฆาต

[สิ่งมีชีวิตนั่นที่คุณเรียกว่าโอโรจิมันเป็นเผ่าพันธ์มังกร! ออร่านั่น! ข้าไม่ได้พูดผิดแน่!]
“โอ้ โอเคเป็นอย่างงั้นสินะ ฉันก็คิดไว้เหมือนกันแต่ว่าก็ไม่มั่นใจนัก”

นอกไปจากนี้ถ้าหากมันเป็นแบบนั้นจริงๆสถานการณ์ที่เลวร้ายก็ไม่ได้เปลื่ยนอะไร ยูอิลฮานได้พึมพัมกับตัวเองด้วยเสียงที่ไม่มีใครได้ยิน

ยังไงก็ตามด้วยการประกาศจากเรต้านี่เองมันจึงมีความเป็นไปได้หนึ่งชัดขึ้นมาในหัวยูอิลฮาน อย่างน้อยตอนนี้มันก็ดีกว่าในตอนที่เขาบ่นว่าไม่มีทางเอาชนะได้

เขาได้หยิบเอาอาวุธออกมาจากกระเป๋าสะพายอย่างช้าๆและจับมันแน่น

หอกหนามสังหามังกรยมทูตทมิฬ

นี่คือสิ่งที่จะเพิ่มโอกาสคริติคอลและความเสียหายคริติคอลขึ้น 150% เมื่อต่อสู้กับเผ่ามังกรและมันมีออฟชั่นที่ไร้ค่ามาจนถึงตอนนี้ แต่ว่านี่คือช่วงเวลาที่มันจะส่องประกายแล้ว

[ยังมีกระสุนเวทย์อีกระลอก!] (เอิลต้า)

เอิลต้าได้ร้องเตือนออกมา มันดูเหมือนว่ากระสุนนี้จะถูกเอากระสุนทั้งเจ็ดอันมารวมกันจึงทำให้มันน่ากลัวเป็นพิเศษ ยูอิลฮานได้จับหอกแน่นในขณะที่กระโดดหลบมัน

“กลับกันมาดูหอกนี่สิ! เธอคิดว่ายังไง?”
[ถ้ามันเกิดคริติคอลขึ้นงั้นคุณก็จะสู้มันได้ อย่างน้อยมันน่าจะแข็งแกร่งกว่า pile bunker!] (ลิต้า)

ลิต้าก็คิดเหมือนๆกันกับยูอิลฮาน หอกนี้มีออฟชั่นที่น่ากลัวที่เพิ่มความเสียหายคริติคอลกับโอกาสคริติคอลถึง 2.5 เท่าหากว่าเขาต่อสู้กับเผ่ามังกร ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องยากที่จะทนต่อการโจมตี แต่หากเขาโจมตีติดคริติคอลมันก็จะกลายเป็นสองเท่าเลย

และบังเอิฐที่ว่าในกระเป๋าสะพายของยูอิลฮานมีออฟชั่นในการเก็บของอัตโนมัติอยู่หากว่าเขาขว้างหอกนี่ไปเรื่อยๆและสร้างความเสียหายกับมัน……

{ก๊าซซซซซซซ!}

ในตอนนี้เองโอโรจิก็ได้เหวี่ยงหัวทั้งเจ็ดของมันออกมาอย่างสวยงาม ยังไงก็ตามกระสุนเวทย์ที่ออกมาในรูปแบบน้ำลายมันไม่น่าดูเลยสักนิด

ตูมม! ตูมมมมม!

โชคดีที่ยูอิลฮานหลบการโจมตีพวกนี้ได้ทั้งหมดด้วยการเคลื่อนไหวที่ฉับไวของเขา แต่ว่ากระสุนเวทย์นั่นก็ยังทำลายพื้นดินอีกด้วย แค่มองดูพื้นที่ยุบลงไปหมายเมตรก็ทำให้เขาทึ่งแล้ว แต่ว่ามันก็ไม่จบแค่นั้นมันยังเผาพื้นที่นั้นด้วยเพลิงสีม่วงอีกด้วย

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาก็เห็นมาแล้ว มันได้ทำให้พื้นที่รอบๆกลายเป็นทะเลเพลิงและทำให้ไม่มีใครสามารถยืนได้อีก เหตุผลครึ่งหนึ่งที่เขาพามันมาที่นี่ก็เพราะแบบนี้

[หากเป็นแบบนี้ต่อไปที่นี่ได้กลายเป็นทะเลเพลิงแน่ อิลฮานเราต้องเปลื่ยนสนามรบ!] (ลิต้า)
“หากเป็นแบบนี้เราได้เผาทั้งโตเกียวทิ้งแน่”

เรื่องแบบนี้ครึ่งหนึ่งมันก็เป็นไปแล้วด้วย เขารู้สึกเหมือนกับเนื้อของเขากำลังถูกย่างถึงแม้ว่าจะไม่ได้สัมผัสกับเพลิงพวกนั้นตรงๆก็ตาม เนื่องจากว่ามีทะเลเพลิงล้อมเขาและนั่นทำให้เขาหาตำแหน่งที่จะขว้างหอก กระสุนเวทย์ก็ยังลอยเข้ามาอีกโดยไม่เปิดโอกาสใดๆเลย

“นี่มันไม่ดีแหะ”

ในตอนนี้เองยูอิลฮานก็ไม่มีตัวเลือกอื่นนอกจากเปลื่ยนความคิด

[อิลฮาน อย่าบอกฉันนะว่า?] (ลิต้า)
“ใช่”

ยูอิลฮานได้หยักหน้าและจับหอกติดไว้กับตัวจากนั้นก็ค่อยๆตั้งท่ากระโดด

มันมีอยู่สองวิธีที่จะฆ่าศัตรูด้วยหอกคือ หนึ่งปาหอกและอีกวิธีคือเข้าไปแทงใกล้ๆ

เนื่องจากว่าเขาหาพื้นที่ปาหอกไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องเข้าไปใกล้ๆและแทงมันซะ!

แต่ปัญหาก็คือ เขาจะต้องผ่านกระสุนเวทย์และไปทนต่อการโจมตีที่มันอาจจะมีอยู่ซึ่งเขาไม่รู้เลย เขาจะต้องหาจุดอ่อนของมันให้ได้และโจมตีจนกว่าที่จะเกิดการคริติคอล

สิ่งที่แย่ทที่สุดเลยคือมันจะจบด้วยแค่การติดคริติคอลครั้งเดียว แต่ว่าเขาจะต้องแทงด้วยจำนวนที่ไม่สามารถจะนับได้จนกว่ามันจะตาย

[ฉันรู้สึกว่ามันเปลื่ยนจากความยากนรกเป็นฝันร้ายแล้วนะ] (เอิลต้า)
“ยิ่งเธอพูดแบบนั้นมันยิ่งทำให้ฉันหดหู่นะ”

ยูอิลฮานได้หลบการโจมตีของมันอีกครั้งและเบิกตาขึ้นอย่างฉับพลัน

องค์ประกอบสำคัญในการโจมตีติดคริติคอลคือ 1.การสังเกตุ และ 2.การควบคุม จุดที่อ่อนนุ่มและอ่อนแอที่สุดของร่างกายหรือที่ที่มันได้พยายามป้องกัน เขาจะต้องหาที่แบบนั้นให้เจอและโจมตีเข้าไปตรงนั้น

ในจุดนี้ยูอิลฮานโชคดีมาก เขาไม่ต้องมาเสียเวลาไปพยายามหาจุดอ่อนของมันเลยในเมื่อเขาเห็นมันแล้ว มันไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากส่วนที่เหลืออยู่ของหัวที่ยูอิลฮานได้ทำลายทิ้งไป พูดตรงๆส่วนนั้นมันเป็นเนื้อภายในแล้ว

และก็โชคดีมากๆที่เจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้มันไม่ได้มีพลังในการฟื้นฟูตัวเองเมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งของมัน เพราะแบบนี้เองจึงสามารถจะห็นได้ชัดเลยว่าเลือดสีม่วงเข้มของมันกำลังไหลออกมาเรื่อยๆ

“ฉันจะไปล่ะนะ”

ยูอิลฮานได้กระโดดออกไป ในเวลาเดียวกันกระสุนเวทย์ของโอโรจิก็พุ่งออกมา แต่เนื่องจากเขาคิดเอาไว้แล้วทำให้เขากระโดดอีกครั้งกลางอากาศก่อนที่จะโดนมัน

นี่มัส่งผลให้ระยะห่างของเขากับโอโรจิได้ลดสั้นลง และเนื่องจากว่าโอโรจิได้พ่นกระสุนเวทย์ออกมาแล้วทำให้มันต้องสู้กับเขาระยะประชิดเท่านั้น

“มันเป็นไปตามแผน….!”

ใช่แล้ว ยูอิฮานได้เรียนรู้จากการครั้งที่แล้วที่โอโรจิได้ยิงกระสุนเวทย์ออกมานัดเดียวและรอโอกาสที่มันจะยิงกระสุนเวทย์ทั้งเจ็ดนัดพร้อมๆกันในทีเดียว

หัวของโอโรจิทั้งเจ็ดหัวได้ขยับมาป้องกันยูอิลฮาน แต่ว่าเขาก็สไลด์ตัวผ่านหัวไปราวกับจะเยาะเย้ยมัน

ถ้าหากว่ามันยังมีครบแปดหัวมันน่าจะยากกว่านี้ แต่เนื่องจากมันเสียไปหัวหนึ่งแล้วทำให้เกิดช่องว่างขนาดใหญ่ขึ้นมาและยูอิลฮานก็ไม่ได้โง่พอที่จะพลาดในจุดนี้

{ก๊าซซซซซซซซซซ}

โอโรจิเคลื่อนไหวได้รวดเร็วอย่างแน่นอน แต่ว่าเนื่องจากร่างกายขนาดใหญ่ของมันที่ใหญ่โตหลายสิบเมตรทำให้มันไม่คล่องแคล่วเลย มันชัดเจนว่าในการปาหอกครั้งที่แล้วของยูอิลฮานไม่ใช่ว่ามันไม่หลบแต่มันหลบไม่ได้ต่างหาก

เมื่อยูอิลฮานรอดผ่านช่องว่างมาแล้วเขาได้เข้าไปในใจกลางร่างกายของมันที่ซึ่งเป็นจุดเชื่อต่อหัวทั้งเจ็บและหางทั้งแปดของมันทันที แน่นอนว่าจุดที่เขาเล็งอยู่คือจุดที่มีเลือดไหลอยู่

“ไปตายซะไป”
{ก๊าาาาาา!}

เพียงแค่ยูอิลฮานโจมตีไปที่บาดแผลของมันอย่างมั่นใจ การสวนกลับของมันก็มาตามที่เขาคิดไว้

เกล็ดที่ปกคลุมร่างของมันได้ลุกขึ้นและพุ่งเข้าใส่ยูอิลฮานทันที

[ยูอิลฮาน!]
“ฉันรู้แล้วน่าว่ามันจะเป็นแบบนี้!”

เขาได้ใช้การกระโดดอีกครั้งหนึ่งและเนื่องจากว่าการพุ่งของเขามั่นทรงพลังเกินไปทำให้เขาหลบมันไม่ได้ทั้งหมด จากนั้นมันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเขาจะป้องกันพวกนี้ด้วยวิธีของตัวเอง

เมื่อยืนยันในเกล็ดจำนวนนับพันที่จะโจมตีเขาแล้ว ยูอิลฮานก็ได้จับหอกแน่นและเรียกโล่ขนาดใหญ่ที่ทำขึ้นมาจากกระดูกของมอนสเตอร์ออกมาด้วยการเก็บของระยะไกลของกระเป๋า

ทูตสวรรค์ได้ตกใจมากเมื่อเห็นการใช้คุณสมบัติของกระเป๋าสะพายที่พวกเธอไม่คิดมาก่อน

[นี่มันคือการใช้เวทย์อย่างแท้จริง!] (ลิต้า)
[โอ้ พระเจ้าฉันเพิ่งจะมาคิดได้ตอนนี้ เราได้ให้รางวัลที่ไร้สาระมากๆกับเขาไปแล้ว!] (เอิลต้า)

ไม่ว่าลิต้าหรือเอิลต้าจะพูดยังไงมันก็ไม่ได้เข้าหูยูอิลฮานเลย เกล็ดที่แหลมคมได้ทะลวงโล่ยักษ์และปักไปเต็มเกราะของยูอิลฮานด้วยเสียงดังที่น่ารำคาาญ ซึ่งจิตใต้สำนึกของเขาค่อยๆพร่ามัวจากความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้ว่าพลังของเกล็ดมันจะอ่อนแอลงจากผลของโล่ แต่ถึงแบบนั้นพลังของมอนสเตอร์กลายพันธ์คลาส 4 ก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย ถึงเขาจะเตรียมตัวมาพร้อมแล้วแต่เขาก็รู้สึกเหมือนกับเพิ่งได้ไปต่างโลก

“ฮ่าห์”
[คุณไม่เป็นไรนะอิลฮาน!?] (ลิต้า)
“ฉันโอเค….!”

ยูอิลฮานได้สูดลมหายใจฝืนทนความเจ็บปวด เขาอยากจะกลิ้งไปกรีดร้องอยู่กับพื้นเพราะความเจ็บปวด แต่ว่าเขาก็ทนมันไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จากนั้นเขาก็ได้ใช้การควบคุมการเก็บของเรียกเอาบลัดดริ้งมาใส่ปากและดื่มมันลงไปเพื่อทำการใช้สกิลการฟื้นฟูเหนือมนุษย์เพื่อรักษาบาดแผลของเขา การกระทำของเขาได้รื่นไหลไปอย่างสมบูรณ์

ในตอนนี้เขาสามารถจะใช้การควบคุมการเก็บของเพื่อรวบรวมเอาของจากระยะไกลมาในกระเป๋า แต่ว่ามันก็ยังสามารถจะเรียกไอเทมในกระเป๋าออกมาอยู่ในระยะไกลได้อีกด้วย ถ้าหากว่าเขาวิเคราะห์ถึงระยะนั่นและเวกเตอร์ที่เขาจะส่งไป จากนั้นมันจึงนำมาใช้ในระหว่างการจต่อสู้ได้แล้ว

เพราะแบบนี้เองทำให้เขาเรียกโล่ออกมาได้ และแถมยังเอาบลัดดริ้งมาดื่มโดยไม่ต้องใช้มือเลย

{ก๊าซซซซซซซซซซซซ!}

โอโรจิก็ดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมในร่างของมันและสะบัดตัวมันทันที แต่ว่ายูอิลฮานก็ได้ตอบโต้กลับไปด้วยมาตราการง่ายๆ

“รับนี้ไปสิ! ถ่ายโอนน้ำหนัก!”

เขาได้ถ่ายโอนน้ำหนักลงไปที่ของเท้าที่เขาใส่อยู่ ในตอนนี้เองโอโรจิได้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและลืมทุกๆสิ่งในโลกใบนี้

{ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซ!}

นี่มันเจ็บปวดมาก! การที่น้ำหนับหลายพันตันได้ไปอยู่ในจุดๆเดียวกดลงมาแม้แต่โครตพ่อโครตแม่โอโรจิมาเจอเข้าก็ต้องร้องออกมาเช่นกัน

เขาก็อย่างจะนำน้ำหนักหลายพันตันนี้มาปรับใช้กับการแทงหอกของเขาด้วยซ้ำไป แต่ว่าหากเขาทำแบบนั้นร่างกายของเขาได้พังก่อนที่โอโรจิจะตายแน่ ดังนั้นเขาจึงใช้วิธีนี้แทน

{กรรรรรรร! ก๊าซซซซซซซซซซซซซซ!}

โอโรจิได้พยายามที่จะสบัดยูอิลฮานออกไปด้วยการบิดตัวของมันไปรอบๆ แต่ยังไงก็ตามน้ำหนักของเท้าหลายพันตันของยูอิลฮานก็ยังรักษาในเสถียรภาพได้เป็นอย่างดี ในขณะนี้ยูอิลฮานก็ดื่มบลัดดริ้งลงไปในระหว่างที่หัวเราะ

“เท้าของฉันมันเจ็บเป็นบ้าเลยแหะ”
[ถึงแม้ว่าคุณจะได้รับผลกระทบจากน้ำหนักด้วย แต่ว่าคุณจะต้องทนมัน ทนมันแค่นิดเดียว คุณทำมันได้ดีแล้ว!] (เอิลต้า)

คำว่า ‘ทนนิดเดียว’ ของเอิลต้าที่ดูเหมือนหมอฟันมันทำให้เขารู้สึกไม่ดีเลย ยังไงก็ตามความเจ็บปวดมันคือสิ่งที่พิสูจน์ถึงชีวิต ยูอิลฮานจะต้องทนต่อความเจ็บปวดในระดับนี้ให้ได้หากเขาอยากจะมีชีวิตรอด

ยังไงก็ตามไม่นานนักที่เขากำลังทนต่อความเจ็บปวดที่วิญญาณต้องสั่นสะท้านก็ได้มีสิ่งๆหนึ่งเข้ามาโจมตีเขา

[คราวนี้เป็นหาง!] (ลิต้า)
“ไม่เป็นไร หลังจากนี้ก็จะมีกระสุนเวทย์มาอีกด้วย”
[มันจะไม่เป็นไรได้ยังไงกัน!?] (ลิต้า)
[เขาอาจจะหมมายความว่าไม่ว่ายังไงมันก็อันตรายในทุกๆทางก็ได้] (เอิลต้า)

คำพูดของยูอิลฮานไม่ได้ผิดเลย ในเวลาเดียวกันที่หางทั้งแปดกวาดเข้ามาด้านหลังเพื่อสลัดเขาออกไป โอโรจิก็ได้หันหัวมาทางร่างของมันและเปิดปากขึ้นมา

สิ่งที่รวมอยู่ภายในปากของมันก็คือมานาที่เปล่งประกายสีม่วงที่ดูร้อนจนน่ากลัว มันค่อนข้างจะน่าตกใจจริงๆเลย

“โอ้ เริ่มด้วยการโจมตีสักที!”

ยังไงก็ตามเขาก็ผิดหวังเนื่องจากว่าเขาทรงตัวไว้ได้ยากมากดังนั้นเขาจึงไม่ยอมออกไปง่ายๆแน่ ยูอิลฮานได้ดึงหอกที่ปักแผลมันเอาไว้ออกมาพร้อมสูดหายใจลึกก่อนที่จะแทงลงไปในจุดๆเดิมอีกครั้งหนึ่ง

[ติดคริติคอล!]
{ก๊าซซซซซซซซซซซซซซ!}

ร่างกายของมันได้เกิดการสั่นไหวซ้ำๆ มานาที่รวมอยู่ภายในปากของมันได้หายไปและหางทั้งแปดของมันที่พุ่งเข้ามาด้วยความต้องการที่จะฆ่ายูอิลฮานก็ยังหมดพลังและล่วงลงไป ยูอิลฮานก็เข้าใจแล้วว่าเขารู้สึกยังไง

เนื่องจากว่าในตอนนี้มีเนื้อแค่ประมาณ 50 ซม. ที่เขาได้ขุดออกมาจากการโจมตีนี้

50 ซม. จากพันเมตร!

“ในตอนนี้ฉันจะต้องทำมันซ้ำๆไปจนกว่าฉันจะไปถึงหัวใจของมันใช่ปะ? ไม่เป็นไร เมื่อก่อนฉันเคยเล่นมายคราฟ”
[อย่าได้มองในแง่ร้ายสิ นี่มันน่าทึ่งมากๆเลยนะ] (เอิลต้า)

ยูอิลฮานได้เรียกโล่ออกมาอีกหนึ่งอันเพื่อป้องกันเลือดสีม่วงที่ออกมาจากแผลของมัน แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นโล่ที่ทำมาจากกระดูกของมอนสเตอร์ที่มีเลเวลอย่างน้อย 80 ก็ไม่สามารถจะทนต่อพิษพวกนี้ได้นานนัก

{ก๊าซซซซซซซซ}

นี่ก็ยังไม่ใช่จุดจบของมัน ด้วยความเจ็บปวดที่มหาศาลลได้ทำให้มันบ้าคลั่งขึ้นอีก หางของมันได้เริ่มกวัดแกว่งอีกครั้งหนึ่ง

ยูอิลฮานได้ยกเลิกการถ่ายโอนน้ำหนักและวิ่งข้ามหลังของโอโรจิไป หางทั้งแปดได้พุ่งเข้ามาหาเขาเหมือนแส้ แต่ว่าสิ่งแบบนี้มันไม่สามารถจะโจมตียูอิลฮานได้

ปัญหาก็คือกระสุนเวทย์ทั้งเจ็ดก็ลอยเข้ามาเข้าด้วยจิตสังหารที่มหาศาล! ยูอิลฮานได้วิ่ง กระโดด และกระโดดอีกครั้งเพื่อที่จะหลบพวกมัน บนหลังของโอโรจิได้มีเพลิงสีม่วงลุกขึ้นมาอย่างต่อเนื่องทันที

{ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!}

ถึงแม้ว่ามันจะดิ้นด้วยความเจ็บปวดก็ตามแต่โอโรจิก็ไม่ได้หยุดการโจมตีลงเลย หางที่แหลมคมและหนักยิ่งกว่าดาบใดๆและกระสุนเวทย์ที่น่ากลัวได้ลอยเข้ามาหาเขาอย่างต่อเนื่อง

ยูอิลฮานที่ไม่ได้ใช้การถ่ายโอนน้ำหนักแล้วในตอนนี้รู้สึกเหมือนกับว่าเขาจะหลุดออกไปจากตัวของมันได้ทุกมเมื่อ แต่ไม่ว่าเขาจะคล่องตัวแค่ไหนมันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลบการโจมตีทั้งหมดโดยสมบูรณ์

[กระสุนจากสามทาง!] (เอิลต้า)
[มีอีกหนึ่งจากหลังคุณอิลฮาน! ] (ลิต้า)

หลบหางแทบจะไม่ได้และแทงหอกลงไปที่ร่างของมันอีกครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นโอโรจิก็ได้เปลื่ยนวิธการขชองมันไปในทันที มันได้ขยับหัวของมันไปในทิศทางที่ต่างกันเพื่อยิงกระสุนเวทย์มาในหลายๆทิศ

ยูอิลฮานได้คำนวนการเคลื่อนไหวของมันและหาวิธีที่จะหลบในกระสุนพวกนี้ แต่ยังไงก็ตามขีดสุดของเขาคือหลบได้หกอัน เขาไม่สามารถจะคิดวิธีที่จะหลบอันสุดท้ายที่มาจากด้านหลังเขาได้เลย

“อ่า เวรเอ้ย นี่มันเวรสุดๆ!”

ในท้ายที่สุดแล้วยูอิลฮานก็ต้องกระโดดขึ้นก่อนจะสายไปและเรียกเอาโล่สามอันขึ้นมาบนหลังของเขา! นี่มันคือสิ่งที่เขาได้วางแผนที่จะเอามันไปขายเป็นไอเทมระดับสูงในร้านแวนการ์ด!

{ก๊าซซซซซ!}
“อึก!”

เขารู้สึกได้ถึงความร้อนจากด้านหลังของเขา ไม่สิหลังที่ไหม้อยู่ด้วยซ้ำ โล่ทั้งสามได้ป้องกันกระสุนเวทย์ได้ละลายไปทั้งหมดและความร้อนก็มาโดนยูอิลฮาน เขาได้พยายามสุดๆในการทนความร้อนแล้ว ยูอิลฮานได้กระโดดลงบนหลังของโอโรจิแต่ว่าเขาก็อดไม่ได้ที่จะครางออกมา

“อ๊าาาาาาาาาา!”
[อิลฮาน ไม่เป็นไรนะ?] (ลิต้า)
“ฉันไม่มีทางไม่เป็นไรแน่….!”

ชุดเกราะหนาระดับตำนานได้ละลายไปแล้ว เขาได้ใส่เกราะชั้นในด้วยหนังกับผ้า แต่แม้อย่างนั่นมันก็ละลายไปด้วย แม้ว่าการโจมตีที่เขาเจอจะเป็นการโจมตีปกติธรรมดาของโอโรจิก็ตามที

ยูอิลฮานรู้แล้วว่าเขากำลังเดินอยู่บนปลายเชือกตลอดเวลา แม้ว่าเขาจะใช้สุดพลังเขาก็ลดพลังชีวิตของโอโรจิได้แค่ 1 ใน 50 แต่ว่ามันกลับสามารถจะทำให้เขาตายได้เลยในการโจมตีแค่ครั้งเดียว

“ถ้ามันจบลง งั้นฉันจะกลับบ้านไปพัก”
[คุณชนะได้ ยูอิลฮานฉันเชื่อคุณ] (เอิลต้า)
[ทำให้ดีที่สุดอิลฮาน ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณตายแน่ ดังนั้นทำให้ดีที่สุดจนกว่าคุณจะรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย] (ลิต้า)

เขาได้รู้สึกตื้นตันกับความสัมพันธ์ของทูตสวรรค์กับเขา ความเจ็บปวดของเขาได้หายไปด้วยการที่ทูตสวรค์ได้พูดแบบนี้ เขาได้ใช้การฟื้นฟูเหนือมนุษย์พร้อมกับขวดบลัดดริ้งในปาก ยูอิลฮานได้ยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

จากนั้นเขาก็วิ่งไปที่หลังของโอโรจิอีกครั้งเพื่อแทงมัน

สามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลยครับ > กดเลย < ตอนนี้กลุ่มเปิดกลุ่มที่ 3 แล้วครับ