0 Views

บทที่ 13 – ล่าอย่างโดดเดี่ยว (5)

ไหล่ของยูอิลฮานได้ห่อลงเมื่อได้ยินว่าเขากินดีหมีไม่ได้แต่ว่าความเร็วของเขาก็ไม่ได้เปลื่ยนไปมากนัก เขาได้เปลื่ยนเส้นทางเล็กน้อยหลังจากที่ผ่านสถานีรถไฟที่วิ่งด้วยความเร็วมากกว่ารถ 60กม./ชม.

[หืม มันสนุกทีเดียวเลยนะ ฉันจะจับเอาไว้แน่นๆไม่ต้องห่วงว่าฉันจะปลิวไปกลางอากาศ]

“ฉันเป็นรถไฟเหาะไปแล้วหรอ?”

แม้ว่าในตอนที่เขาวิ่งจะมีเสียงดังขึ้นมามากมายแต่ก็ไม่มีใครสักคนหันมามองทางยูอิลฮานเลย ในตอนนี้เขาก็ได้เคยชินกับมันแล้วทำให้ยูอิลฮานไม่ได้คิดอะไรมาก

“จำนวนคนกำลังลดลง”

[นี่เป็นเพราะว่าตำรวจขวางคนเอาไว้]

ฉากที่เห็นได้ผิดปกติมากขึ้นไปเรื่อยๆในขณะที่เขาเดินขึ้นไปตามถนนชองนึง ถนนที่ว่างเปล่าได้เต็มไปด้วยฝูงชน รถตำรวจและรถทหารได้เข้ามาแทนที่ผู้คน เหล่าทหารกำลังวิทยุสื่อสารไปที่ไหนสักแห่งและพลเรือนต่างวิ่งลงมาจากเนินเขา

เมื่อเห็นผู้คนวิ่งลงมาทั้งๆที่ร้องไห้และแบกกระเป๋าต่างๆอยู่นี่ทำให้สิ่งที่ปรากฏออกมาดูไม่ต่างไปจากฉากภัยพิบัติที่มีผู้ลี้ภัยจำนวนมากเลย

พวกเขาอาจจะคิดว่าความเป็นจริงมันไม่ยุติธรรม พวกเขาได้ไปใช้ชีวิตในต่างโลกมาเป็นเวลา 10 ปี เพื่อปรับตัวกับสถานการณ์แบบนี้ แต่แล้วในทันทีที่พวกเขาได้กลับมามอนสเตอร์ที่พวกเขาสู้ไม่ได้ก็พังบ้านของพวกเขาไปซะแล้ว

โลกที่หลังจากเกิดหายนะครั้งใหญ่จะไม่มีบทฝึกซ้อมอีกต่อไปแล้ว ตัวอย่างนี้เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้คนตระหนักได้ว่ามันโหดร้ายเกินไป ในจุดๆนี้ทำให้ยูอิลฮานที่เคลื่อนไหวเพราะรางวัลที่นางฟ้าได้สัญญาเอาไว้ถึงกับรู้สึกสลดไป

“รัฐบางจะชดเชยความเสียหายนี้ไหมนะ?”

[ขวัญกำลังใจของประชาชนก็คือขวัญกำลังใจของประเทศ และขวัญกำลังใจของประเทศก็จะกลายมาเป็นพลังและความสามัคคีของประเทศ ถ้าหากว่าผู้นำรู้เรื่องนี้แล้วงั้นพวกเราจะไม่ทำอะไรเลยก็คงจะไม่ได้]

ยูอิลฮานได้รับแรงผลักดันหนึ่งในใจแล้ว ไม่ว่ารัฐบาลจะชดเชยหรือไม่ก็ตามแต่สิ่งที่เขาจะทำก็ไม่ได้เปลื่ยนไป สิ่งที่เขาจะทำคือทำลายมอนเตอร์ให้เร็วที่สุด

ในระหว่างที่ยูอิลฮานกำลังวิ่งอยู่นั่นก็ได้มีเสียงเหมือนกับเสียงระเบิดดังขึ้น ทหารใช้ระเบิดหรืออะไรหรือไงเนี้ย!? ยูอิลฮานได้คิดงี่เง่าๆภายในหัวแต่ว่าความจริงแล้วมันไม่ได้เป็นแบบนั้น มันก็เพียงแค่หมาหมีสีน้ำตาลขนาดเจ็ดเมตรได้ชนเข้ากับตึกสองชั้นจนเกิดเสียงพังลงมา

[โออออออออออออออออ!]

ยูอิลฮานได้รู้ในทันทีที่เขาได้มาถึงฉากการทำลายนี้

“ยิง ระดมยิงเข้าไปอีก!”

นายยทหารคนหนึ่งที่ใส่เครื่องแบบสุดเท่กำลังตะโกนออกไปและเสียงปืนกล ไรเฟิล และเสียงปืนยิงระเบิดได้กระหน่ำขึ้นออกมาจากทุกๆทิศทาง ยังไงก็ตามกระสุนพวกนี้อ่อนแอเกินไปที่จะเจาะหนังของหมีขนาดยักษ์เท่าตึกสองชั้นได้

“เวรเอ้ย! มันไม่ได้ผล! นี้มันก็แค่วันที่สี่หลังจากเกิดหายนะครั้งใหญ่เองนะ แต่ว่าเราจะทำอะไรกันได้ล่ะถ้าเจ้าพวกห่านี้มันเริ่มโผล่ออกมาแล้ว!?”

“มันต้องทำอะไรให้ได้ซักอย่างสิ!”

“ผู้ใช้พลัง ไม่ได้มีผู้ใช้พลังอยู่ที่นี่เลย! แล้วเรื่องคนที่แสดงความร่วมมือกับรัฐบาลเล่า?”

“หมีนั่นเปลื่ยนทางไปแล้ว!…. เหี้ยเอ้ย กระจายตัวเร็ว!”

ในตอนนั้นหมีได้ชนเข้ากับอะไรซักอย่างทำให้มันพังลงมา ไม่ว่าจะเป็นรถ ป้ายบอกทาง หรือสิ่งก่อสร้างต่างๆก็พังทลายลงไปทันที เอิลต้าได้เดาะลิ้นของเธอขึ้นเมื่อเห็นฉากๆนี้

[เมื่อคิดจากสิ่งก่อสร้างพวกนี้ที่พังลงจากมอนสเตอร์ที่แค่ได้รับคลาส 2 สิ่งก่อสร้างของมนุษย์นี่เปราะบางจริงๆ]

“เธอก็รู้ว่ามันไม่มีวัสดุที่เหมาะสมใช่ไหม?”

คนนพวกนี้ต่างก็ได้ชินกับโลกที่มีมอนสเตอร์มาแล้ว แต่ยังไงก็ตามมันจะทำอะไรได้ล่ะ? พวกเขาต่างก็ขาดแคลนทุกๆอย่างไม่ว่าจะเป็นสถาปัตยกรรม วัสดุ เงิน เทคนิคและแมแต่เลเวลด้วย พวกเขามีเพียงแค่ความรู้และประสบการณ์เท่านั้น

ถ้าหากว่ามันเป็นในต่างโลกก็คงจะเป็นไปไม่ได้แน่ๆที่มอนสเตอร์ในระดับนี้จะมาสร้างความวุ่นวายขึ้นได้ แต่ว่าถ้าหากว่าเป็นที่นี่ในปัจจุบันนี้มันก็คือมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งมากตัวหนึ่ง

[คุณจะทำอะไร ไม่ใช่ว่าฆ่ามันทันทีหรอ? คุณไม่ได้กลัวมันใช่ไหม? ถ้าหากว่าเป็นคุณ คุณก็น่าจะสามารถฆ่ามอนสเตอร์คลาส 2 ได้โดยไม่มีปัญ….]

“ตอนนี้แหละ”

เขาได้ตัดบทเอิลต้าและตอบกลับมาราวกับว่าเขากำลังดุเธอในขณะที่หยิบหอกออกมาและถือมันไว้ เขาสามารถจะรู้สึกได้ถึงพลังของบันทึกที่มอบให้กับเขาและพลังของผู้ใช้หอกที่พร่ามัวที่ทำให้ร่างกายของเขาถูกเสริมขึ้นในตอนที่ถือหอก

พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 10% เพราะการปกปิดตัวตน พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 10% เพราะการใช้หอก บางคนอาจจะพูดว่าแค่ 20% เท่านั้น แต่สำหรับยูอิลฮานที่ฝึกศิลปะการต่อสู้จนสามารถจะดึงพลังทางกายภาพของตัวเองได้จนถึงขีดสุดแล้วล่ะก็มันมีความแตกต่างที่ใหญ่มาก

เขารู้สึกดี เขารู้สึกว่าเขาจะต้องสำเร็จอะไรแบบนี้

เขาได้มีประสบการณ์มากมายแล้วดังนั้นยูอิลฮานรู้เป็นอย่างดีถึงความสามารถในการปกปิดตัวตนของเขาเป็นยังไง เขารู้สึกสบประมาทในความสามรถนี้ที่มีขึ้นโดยธรรมชาติและเขาไม่จำเป็นจะต้องฝึกมันด้วยซ้ำ แต่ว่านั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่ได้ใช้มัน

สกิลปกปิดขั้นสูงสุดของเขามันได้ใช้งานเป็นแบบติดตัวไปด้วย การปกปิดนี้ทำให้เขาสามารถที่จะมีโอกาสชิงโจมตีศัตรูที่แข็งแกร่งก่อนได้ สกิลปกปิดนี้ได้รวมแก่นแท้ของฉายาที่น่าอดสูผู้โดดเดี่ยวระดับจักรวาล

ในตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่เขาจะใช้มัน ยูอิลฮานได้ขยับเท้าพุ่งตัวออกไปเผชิญหน้ากับใบหน้ายักษ์ใหญ่ของหมีสีน้ำตาลทันที

[กู อูววว?]

เว้นเสียว่ายูอิลฮานจะโจมตีก่อนไม่อย่างนั้นหมีตัวนี้ก็ไม่มีทางรู้ถึงตัวยูอิลฮานได้เลย ในขณะที่หมีตัวนั้นกำลังสับสนเนื่องจากได้สังเกตุเห็นบางอย่าง ยูอิลฮานได้แทงหอกเข้าไปในปากที่อ้าออกของมัน

[อว๊าาากกกกกกกก]

หมีสีน้ำตาลได้ร้องออกมาเป็นครั้งแรกหลังจากที่ปรากฏตัวขึ้นบนโลกมนุษย์ นอกจากนี้ก็มีหนุมยักษ์ปรากฏตัวขึ้นอยู่บนลิ้นของมันและมีเลือดจำนวนหลายสิบลิตรหลั่งไหลลงมาบนพื้น

มีทหารคนหนึ่งที่หลบเลือดนี้้ไม่ทันทำให้ตัวเขาโชกไปด้วยเลือด ในตอนนั้นเองทหารก็ได้รับรู้ถึงตัวตนของเขา

“ชายในชุดดำ!”

“บุรุษความเร็วแสง…!”

ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่พอทำให้เขาต้องมีชื่อเล่นแปลกๆเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง! ยังไงก็ตามเขาไม่ได้มีเวลาจะมาโกรธทหารเหล่านี้แล้ว มอนสเตอร์หมีตัวนี้ไม่เหมือนตัวที่แล้วๆมาที่เขาจัดการมันได้ในครั้งเดียว หมีตัวนี้ได้วิ่งเข้ามาหาเขาทันทีด้วยความโกรธที่เขาสร้างความเสียหายที่รุนแรงให้กับมัน

ยูอิลฮานได้ตะโกนออกมาสั้นๆทันที

“หนีไปเพื่อชีวิตของพวกนาย!”

“หมีนั่นจะต้องถูกหน่วยเสือ 96 ของเราฆ่า…!”

“ถ้างั้นก็ตามใจ”

ยูอิลฮานได้พุ่งตัวออกไปอีกครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นอุ้งตีนหนาๆของหมีก็ฟาดลงมาในที่ที่เขาเพียงจะพุ่งออกไปทันทีและทำลายคอนกรีตพังลงไป ในตอนที่ยูอิลฮานลอยตัวอยู่กลางอากาศก็ตรวจสอบสภาพบนพื้น เหล่าหน่วยเสือ 96 ต่างก็วิ่งหนีอย่างกล้าหาญจริงๆ

[อว๊าาาา กว๊าาาาาาาาาาาาา!]

“หึ”

อุ้งตีนหมีที่ฟาดลงไปกับพื้นได้ยกขึ้นมาเหมือนกับแมวกวักตามร้านขายของและเตรียมที่จะโจมตียูอิลฮานอีกครั้ง เขาจึงได้ตีลังกากลับหลังและหลบอุ้งตีนนั้นพร้อมโจมตีกลับไป

[กว๊าาาาา!]

“โฮ่!”

นอกจากแรงของยูอิลฮานแล้วแรงที่เขาตกลงไปยังช่วยเสริมแรงลงไปทำให้หอกของเข้าแทงลึกเข้าไปในอุ้งตีนหน้าของหมี จากนั้นเขาก็อาศัยแรงกระแทกนี้ดึงหอกกลับคืนมาและกระโดดไปบนฟ้าเหมือนกับก่อนหน้านี้

เลือดจำนวนมากได้ไหลออกมาจากอุ้งตีนหน้าที่เป็นแผลทำให้เกิดสายรุ้งขึ้นได้เลยและยูอิลฮานก็ยังลอยสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่เหมือนกับโลมาที่ว่ายอยู่บนท้องฟ้า

การเคลื่อนไหวที่น่าทึ่งและอัศจรรย์นี้ของเขาได้ทำให้คนต้องสงสัยว่ามันใช่การเคลื่อนไหวของมนุษย์หรือป่าว ทหารแต่ละคนที่ต่อสู้กับหมีอยู่ต่างก็มองตรงมาทางเขาอย่างตกตะลึง

[ยูวฮูววววว! มันสนุกอย่างที่คิดเลย]

“อย่ามาสนุกกับเรื่องนี้ซี่!”

หมีที่ถูกเจาะเป็นรูทั้งลิ้นและอุ้งตืนหน้าไม่สามารถจะเอาชนะความเจ็บปวดได้จนร้องออกมา ยังไงก็ตามยูอิลฮานที่กำลังลอยสูงขึ้นไปก็ไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยมันไป

หมีสีน้ำตาลได้ทำลายสิ่งก่อสร้างไปมากมายในตอนที่มันเหวี่ยงอุ้งตีนหน้าไปอย่างบ้าคลั่งพร้อมๆกับเสียงคำราม แต่ยังไงก็อาจจะเป็นเพราะว่าเจ็บปวดทำให้มันดูเหมือนจะลืมตัวยูอิลฮานไปแล้ว

สกิลปกปิดของเขามันถูกใช้งานแบบติดตัวอีกครั้งแล้ว แต่ว่ามันก็ไม่ได้อยู่เหนือการคาดการณ์ของเขาเลย เขาก็แค่รู้สึกขอบคุณมันเท่านั้นเอง

ยูอิลฮานได้กระชับหอกแน่นเมื่อตัวเขาหยุดนิ่งอยู่บนท้องฟ้า

หอกเหล็กอันนี้ที่ถูกสร้างโดยเขาเมื่อผ่านทั้งเทคนิคที่เขามีแล้สมันรสามารถจะผ่านได้แม้กระทั่งผิวหนังว กล้ามเนื้อและกระดูกของมอนสเตอร์ระดับกลางได้ ยูอิลฮานเชื่อในหอกของเขา

‘เลเวลนี่มันน่าจะเอาอยู่ใช่ไหม?’

ในตอนที่เขาพึมพัมอย่างมั่นใจเล็กน้อยเขาก็จับหอกด้วยสองมือแน่นและเล็งไปที่หัวของหมีที่กำลังอารวาดไปทั่วอย่างรุนแรง

มันไม่มีทางที่มนุษย์ที่ไม่มีปีกจะบินได้อยู่แล้วทำให้ในตอนนี้ร่างกายของเขาค่อยๆตกลงไป

ในตอนนั้นเองยูอิลฮานก็ได้ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดให้ไปรวมอยู่ที่หอกของเขา ร่างกายของเขาดูคล้ายก่อนหน้านี้ แต่กล้ามเนื้อของเขาได้ถูกบีบอัดกันจนแน่นทำให้เกิดน้ำหนักถ่วงมากขึ้น

[อว๊าาาาา อ่า ก๊าซซซซซซซ!!]

หมีได้คำรามออกมาเพราะความเจ็บและอารวาดไปรอบๆ ยังไงก็ตามยูอิลฮานก็ยังคงใจเย็น นี่มันเป็นเพราะว่าเขาเพิ่งจะโจมตีมันในตอนที่สกิลปกปิดทำงานอยู่ไปไม่นานมานี้เอง

[ถ้าหากคุณถูกโจมตีมันจะอันตายนะ คุณรู้เรื่องนี้ใช่ไหม?]

“ไม่เป็นไร ฉันไม่มีทางโดนโจมตีแบบนั้นแน่

ยูอิลฮานได้ตอบเอิลต้ากลับไปอย่างไม่สนใจและกระชับร่างกายของเขา

ฉันทำมันได้! นึกถึงครั้งแรกที่โจมตีลิต้าสำเร็จสิ!

“ด้วยพลังทั้งหมดของฉัน…… โอ้ววววววววว!”

เขาได้แทงหอกออกไป

หอกที่ได้รวมพลังทั้งหมดของยูอิลฮานและน้ำหนักของเขาได้แทงลึกเข้าไปในหัวของหมีสีน้ำตาล

[ก๊าาา!]

หมีได้ร้องออกมาสั้นๆและไม่ขยับอีกต่อไป

“อึก…!”

“อย่าบอกนะว่าเขา….”

ทุกคนในตอนนี้ต่างก็พูดออกมาคล้ายๆกันว่า ‘มันตายแล้ว?’ หมีมันได้ตายไปจากการโจมตีของยูอิลฮานจริงๆ

[คุณได้รับค่าประสบการณ์ 154,928]

[คุณได้เลเวลอัพเป็นเลเวล 28 พละกำลัง +8 ความว่องไว +7 สุขภาพ +5 พลังเวทย์ +5]

[คุณได้รับบันทึกหมีสีน้ำตาลยักษ์ เลเวล54]

[คุณได้รับฉายาใหม่ ‘ครั้งหนึ่งสำหรับฉัน ครั้งหนึ่งสำครับนาย’ โอกาสโจมตีติดคริติคอลเพิ่มขึ้น 10%]

[คุณได้เรียนรู้สกิลโจมตีคริติคอล! สกิลนี้จะเพิ่มโอกาสในการประสบความสำเร็จกับการโจมตีที่รุนแรงด้วยการฝึกฝนดวงตาของคุณเพื่อที่จะสามารถมองเห็นจุดอ่อนของศัตรู]

ร่างที่ใหญ่โตของหมีสีน้ำตาลได้ไร้ซึ่งแรงทรงตัวและเริ่มที่จะโน้มตัวลงมาบนพื้น ยูอิลฮานได้รีบดึงหอกที่ปักอยู่บนหัวของหมีออกมาอย่างฉุกละหุกก่อนที่จะกระโดดลงไปบนพื้น

หลังจากนั้นก็ได้เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นในทันทีที่ร่างของหมีสีน้ำตาลล้มลงไป

“ฟู่วววว”

[ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะจบมันได้ในการโจมตีแค่สามครั้ง คุณทำได้เยี่ยมมากถึงแม้จะไม่มีสกิลเลยก็ตาม]

“แค่บอกพวกข้างบนนั้นให้เตรียมรางวัลก็พอ”

ในตอนที่เอิลต้าได้ยกย่องในความสำเร็จของเขาด้วยรอยยิ้ม ยูอิลฮานก็ได้ตอบกลับไปในขณะที่มองลงไปบนหอกของเขา มองดูที่ความเสียหายใดๆก็ตามที่อาจเกิดขึ้นได้จากการใช้งานมากเกินไป

ยังไงก็ตามมันก็เป็นเรื่องดีจริงๆที่เขาทำมันสำเร็จมาได้ หากไม่เช่นนั้นเขาก็คงจะไม่มีทางได้ฉายาหรือสกิลใหม่มาแน่

ในตอนนี้เขาได้มั่นใจแล้ว สกิลนั้นก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับ ‘บันทึก’ เหมือนกันกับมานา

บันทึกคือสิ่งที่สร้างขึ้นมาจากทุกๆการกระทำ ความสำเร็จและสิ่งต่างๆของตัวยูอิลฮานมาผสมรวมกันจนส่งผลให้เกิดการสร้างสกิล การพัฒนาและการเปลื่ยนแปลงขึ้น การโจมตีคริติคอลป็นเพียงแค่สิ่งที่เพิ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น เขาอาจจะสามารถได้รับสกิลอื่นๆอีกนับไม่ถ้วนจากสิ่งที่เขากระทำ

หลังจากตรวจดูหอกของเขาเสร็จแล้วยูอิลฮานก็เงยหน้าขึ้น ตอนนี้เขากำลังจะออกไปล่าพวกตัวอื่นๆเมื่อชำแหละหมียักษ์เสร็จในทันที

“พวกเรามาถึงแล้ว เราจะดูแลส่วนที่เหลือเอง”

“มอนสเตอร์อยู่ไหนล่ะ!?”

ฮีโร่ผู้ผดุงความยุติธรรมดูจะมาสายนิดหน่อยนะ

 


สามารถติดต่อเข้ากลุ่มลับได้ที่เพจนี้เลยครับ > กดเลย <