0 Views

        ความร้อนรนในใจของฮูหยินบ้านรองยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น “เฉิงซี เฉิงซี!” นางตะโกนเรียก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากเขตเรือนอันโกโรโกโสแห่งนี้

        “มีผู้ใดเห็นบ้างว่าคุณหนูหกพาคุณชายซีไปที่ใด” คำกล่าวนี้ของเหลยซื่อปัดทุกอย่างไปสู่หลิ่วอวิ๋นซูอย่างหมดจด อย่างไรเสียจวนโหวก็มีเพียงแค่ลูกอนุภรรยาหายไปคนหนึ่งเท่านั้น ส่วนบ้านรองกลับมีบุตรเพียงหนึ่งเดียวของภรรยาเอกที่หายไป

        แม่นมข้างๆ ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ “แย่แล้ว ฮูหยินเจ้าคะ ได้ยินเรื่องที่ว่าระยะนี้ที่ภูเขาด้านหลังมีสัตว์ป่าออกมาหรือไม่เจ้าคะ หรือว่า…” ทุกคนพลันมองไปยังความเละเทะภายในลาน แม้ว่าจะไม่มีร่องรอยที่ชัดเจนของสัตว์ป่า กระนั้นสภาพเช่นนั้นก็มิอาจทำให้คนมองคิดไปในแง่ดีได้เลย

        แม้ใบหน้าของเหลยซื่อจะจริงจังและหนักแน่น ทว่านางกลับมีแผนการอื่นอยู่ในใจ คนที่ส่งออกไปพบถุงเงินของคุณชายซีบริเวณใกล้เคียงภูเขาด้านหลัง ดูแล้วคงจะเป็นข่าวร้ายมากกว่าข่าวดี ทั้งตอนนี้ก็ยังไม่พบตัวหลิ่วอวิ๋นซู ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต หากฮูหยินบ้านรองโกรธแค้นจวนโหวจริงๆ เช่นนั้นตนเองก็จะให้คุณชายสามไปคารวะเป็นบุตรบุญธรรมของนาง ชดเชยบุตรชายให้นางคนหนึ่ง

        นายท่านรองหวังในตำแหน่งโหว นั่นเป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดขึ้น เมื่อถึงตอนนั้นบ้านรองมีเพียงคุณชายสามของตน เช่นนั้นทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่ในตระกูล…ล้วนตกเป็นของทายาทสกุลหลิ่ว เชื่อว่าฮูหยินผู้เฒ่าคงไม่คัดค้านเป็นแน่

        ในที่สุดใบหน้าที่สงบเยือกเย็นมาตลอดของฮูหยินบ้านรองก็ปรากฏความร้อนใจ นางเองก็เคยได้ยินเรื่องราวมาบ้างว่าภูเขาด้านหลังมีสัตว์ป่าอาศัยอยู่และออกมาทำร้ายผู้คนในเมือง แต่เหตุใดอยู่ดีๆ เฉิงซีจึงไปที่ภูเขาด้านหลังได้?

        “เร็วเข้า สั่งให้ทุกคนในจวนออกไปค้นหา! จะต้องพาเฉิงซีกลับมาให้ได้!”

        “เด็กๆ รีบส่งคนไปค้นหาคุณชายซีเสีย ต่อให้ต้องแลกกับทุกสิ่งทุกอย่างของจวนโหว ก็ต้องนำคุณชายซีกลับมาให้ได้!” ท่าทางทุ่มเทของเหลยซื่อนี้ หากผู้อื่นได้มาเห็นจะต้องซาบซึ้งเป็นแน่

        คนของทั้งสองบ้านพรั่งพรูออกมาจากประตูหลังของจวนโหว มุ่งหน้าไปยังทิศทางของภูเขาด้านหลังเพื่อออกค้นหา ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง จนกระทั่งองครักษ์ของจวนโหวนำถุงเงินที่ถูกกัดขาดถุงหนึ่งมามอบให้ฮูหยินบ้านรอง สายตาของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนยากจะเชื่อ

        เฉิงซี เฉิงซีของนาง… “ไม่ เป็นไปไม่ได้…”

        มุมปากของเหลยซื่อประดับไปด้วยรอยยิ้มเย็นอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น พลันรีบเปลี่ยนไปใช้แขนเสื้อซับน้ำตา “น้องสะใภ้ คุณชายซีเป็นเด็กดีฟ้าย่อมคุ้มครอง จะต้องไม่มีเรื่องอะไรแน่ พวกเราหาอีกสักหน่อยเถิด”

        ท่ามกลางป่าไม้สามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวของเพลิงได้อย่างเลือนราง ราวกับมีชื่อของหลิ่วเฉิงซีสะท้อนกลับมาจากในภูเขา ฮูหยินบ้านรองฝืนกลั้นน้ำตาในดวงตา นี่คือบุตรเพียงหนึ่งเดียวของนาง! นางจะบอกเรื่องนี้กับสามีได้อย่างไร?!

        “น้องสะใภ้ คุณชายซีเกิดเรื่องเช่นนี้ ล้วนเป็นความผิดของคุณหนูหก กล่าวกันว่านางมีชะตาแข็งกัดกินชะตาผู้อื่น พวกเราไม่ควรรับนางกลับมาจากหมู่บ้านนั่นเลย แล้วยังเกิดเรื่องร้ายกับคุณชายซีอีก ล้วนเป็นความผิดของพวกเราทั้งสิ้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ภายภาคหน้าก็ให้คุณชายสามของพวกเราเป็นบุตรของน้องสะใภ้เถิด ข้าจะต้องให้เขากตัญญูต่อเจ้าและนายท่านรองแน่…”

        ยามนี้ฮูหยินบ้านรองไหนเลยจะมีกะจิตกะใจฟังคำเหล่านี้อีก ไม่จริง เฉิงซีเป็นบุตรที่นางคลอดออกมาอย่างยากลำบาก กระทั่งท่านหมอยังกล่าวว่าการที่สามารถมีชีวิตรอดได้นั้นเป็นปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง ในเมื่อเป็นปาฏิหาริย์ หลังประสบความเลวร้ายย่อมมีโชคตามมาเสมอ เฉิงซีของนางจะต้องไม่เกิดเรื่องง่ายดายเช่นนั้นโดยเด็ดขาด!

        “พวกเจ้า ผู้ใดพบตัวคุณหนูหกบ้าง?! หากหานางพบรีบให้นางมารับโทษจากฮูหยินบ้านรองทันที ใช้ชีวิตแลกชีวิต!”

        ท่าทางยินยอมทำร้ายญาติมิตรเพื่อผดุงความเป็นธรรมของเหลยซื่อ ดูแล้วช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก

        แม่นมหลิวที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเหลยซื่อกล่าวขึ้น “ฮูหยินเจ้าคะ ในเขตเรือนของคุณหนูหกไม่พบแม้กระทั่งสาวใช้ทั้งสอง หรือว่าพวกนางจะหลบหนีเพราะหวาดกลัวความผิด? หรือว่า…”

        ณ เวลานี้ กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจ “แม่นม นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

        เสียงนี้…ทุกคนพากันเบิกตามอง พบว่าท่ามกลางความมืดมีสตรีร่างบางนางหนึ่งเดินออกมา ใบหน้าของนางเรียบเฉย สายตาอันลึกล้ำราวทะเลสาบอันนิ่งสงบของนางมองไปยังเหลยซื่อที่กำลังตื่นตะลึง

        “อวิ๋นซู เจ้ากลับมาแล้ว? คุณชายซีเล่า? ยังไม่รีบมายอมรับความผิดอีก!”

        เหลยซื่อสงบเยือกเย็นลงโดยเร็ว ที่แท้นางเพียงหนีออกไปจากเขตเรือนเท่านั้น ช่างเถิด แค่โบยนางให้ตายต่อหน้าฮูหยินบ้านรองก็พอ

        “คุณหนูหก เฉิงซีของพวกเราเล่า?” ฮูหยินบ้านรองราวกับเห็นความหวัง ส่วนเหลยซื่อราวกับไม่ต้องการให้โอกาสอวิ๋นซูได้อธิบาย “เด็กๆ จับคุณหนูหกมัดไว้!”

        “ท่านแม่ อวิ๋นซูทำอะไรผิดเจ้าคะ?” น้ำเสียงของหลิ่วอวิ๋นซูไม่มีความหวาดกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย การแสดงออกอันสงบนิ่งของนางทำให้เหลยซื่อรู้สึกแปลกตา ดรุณีน้อยที่ก่อนหน้านี้เพียงไม่นานยังทำได้แต่ยินยอมรับการลงโทษจากตน ยามนี้ถึงขั้นสงสัยในคำสั่งของนางเชียวหรือ?

        “คุณชายซีหายตัวไป เจ้ามิอาจหนีความรับผิดชอบไปได้ แม่เองก็จำใจ แต่เพื่อชดเชยให้อาสะใภ้รองของเจ้า…” แม้นางจะตัดสินใจทิ้งชีวิตของลูกอนุภรรยาผู้นี้ไปแล้ว แต่ต่อหน้าคนมากมายนางก็ยังต้องแสดงความเมตตาและความลำบากใจในฐานะภรรยาเอกออกมา

        “พี่หก!” เสียงสนุกสนานเสียงหนึ่งดังขึ้น แววตาของฮูหยินบ้านรองพลันเปล่งประกาย ผู้เยาว์คนหนึ่งสวมชุดฮว๋าฝู1 สีน้ำเงินเดินตามมาจากด้านหลัง จับชายแขนเสื้อของอวิ๋นซูอย่างสนิทสนม “พวกเราเล่นกันอีกเถิด!”

        “เฉิงซี?!” ฮูหยินบ้านรองดีใจแทบสิ้นสติ หลิ่วเฉิงซีตกตะลึง มองนัยน์ตาของมารดาที่สะท้อนประกายหยาดน้ำตา ลืมสิ่งที่ตนเอ่ยไปในพริบตา รีบซุกตัวเข้าไป “ทะ…ท่านแม่”

        เขาเกือบคิดว่าจะไม่ได้พบมารดาของตนอีกครั้งเสียแล้ว หลิ่วเฉิงซีนึกถึงคำกำชับของหลิ่วอวิ๋นซูเมื่อครู่นี้ขึ้นมาได้ จึงฝืนฉีกยิ้มขึ้นบนใบหน้า “เหตุใดท่านแม่อยู่ที่นี่ได้? เฉิงซีเล่นอีกสักครู่ก็จะกลับแล้วขอรับ”

        “เฉิงซี ลูก ทำไมลูก…” ฮูหยินบ้านรองโอบกอดเขาไว้ในอ้อมอก “ภูเขาด้านหลังอันตรายมาก เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่?”

        หลิ่วเฉิงซีปล่อยให้ฮูหยินบ้านรองกอดแน่น เขาหันหน้ากลับมาช้าๆ สบเข้ากับสายตาที่ทำให้ใจสงบของหลิ่วอวิ๋นซู “เฉิงซีกำลังเล่นซ่อนหากับพี่หกขอรับ! จวนโหวเล็กเกินไป เฉิงซีเลยไปซ่อนที่ภูเขาด้านหลัง แต่ก็ยังถูกพี่หกหาเจอจนได้!”

        ได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ ไม่เพียงแต่สามารถลบล้างโทษของหลิ่วอวิ๋นซูที่พาคุณชายเฉิงเข้าไปยังภูเขาด้านหลังโดยพลการได้ ทั้งยังสามารถช่วยสร้างความดีความชอบแก่นางอีกด้วย

        ทำไมกัน? เหตุใดคุณชายซีจึงได้กล่าวเช่นนี้? เห็นได้ชัดว่าเขาหายตัวไปจากเขตเรือนของหลิ่วอวิ๋นซู เหตุใดจึงได้กล่าวไม่เหมือนกับสาวใช้คนนั้น? แววตาของเหลยซื่อพลันมืดครึ้ม เรื่องราวตรงหน้าอยู่เหนือการควบคุมของนางไปแล้ว

        “ท่านอาสะใภ้รอง เป็นอวิ๋นซูไม่ดีเอง ข้าควรจะให้คุณชายซีกลับไปตั้งนานแล้ว” นางกล่าวออกมาในยามที่เหมาะสม ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ฮูหยินบ้านรองแปลกใจยิ่งนัก เป็นครั้งแรกที่นางได้พบคุณหนูหกแห่งจวนโหวผู้นี้ ดูอย่างไรก็ไม่คล้ายกับเด็กที่เติบโตมาในหมู่บ้านชนบทแม้เพียงนิด วาจาท่าทางล้วนเหมาะสม นางเห็นกระทั่งลักษณะนิสัยอันไม่ธรรมดาบนร่างของเด็กสาวตรงหน้า

        “ไม่หรอก เป็นเฉิงซีที่ซุกซน ทำให้คุณหนูหกต้องสิ้นเปลืองความคิดแล้ว” มือของฮูหยินบ้านรองกำถุงเงินใบนั้นแน่น นางทอดสายตาไปยังเอวของหลิ่วเฉิงซีซึ่งในยามนี้มีสิ่งหนึ่งหายไปจริงๆ แล้วยังร่างกายอันสั่นเทาที่ไม่อาจระงับของบุตรในอ้อมกอด ในใจราวกับเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

        นางยื่นมือไปกุมมือของอวิ๋นซู “คุณหนูหก ขอบใจเจ้ามาก”

        คำขอบคุณนี้ แฝงไปด้วยหลายสิ่งหลายอย่างเหลือเกิน

**************

1 ฮว๋าฝู เป็นชุดดั้งเดิมของชาวจีนที่นิยมสวมใส่ตั้งแต่สมัยราชวงศ์เซี่ย (2183 ปี ก่อนคริสตศักราช)


ติดตามอัพเดทก่อนใคร  “แพทย์หญิงหมื่นพิษ” 

อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค : https://www.kawebook.com/story/5212

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรี จะเฉลี่ยเล่มละ 80-90บาท)