0 Views

        “รถคันอื่นๆ คุณหนูไม่ค่อยได้ใช้หรอกค่ะ เธอเอาไว้ไปรับส่งแขกของเธอ ถ้าคุณชอบคันไหนล่ะก็ คุณขับมันไปได้เลย” ป้าหวังกล่าวแนะนำ

        หยางเฉินเริ่มอยากรู้จักภรรยาสาวสวยของเขามากขึ้น เขาไม่กล้าถามป้าหวังตรงๆ ดูเหมือนว่าการแต่งงานครั้งนี้จะไม่ธรรมดาซะแล้ว ไว้เขาจะถามหลินรั่วซีด้วยตัวเอง

        หยางเฉินกวาดสายตาไปรอบๆ แล้วก็สะดุดเข้ากับรถสปอร์ตคันหนึ่ง BMW M3 สีขาว รถคันนี้มีความเร็วกว่า 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ดูเหมือนว่าคันนี้จะถูกใจเขาที่สุด

        “ผมเอาคันนี้ครับ” หยางเฉินพูดขึ้นขณะชี้ไปยังรถคันดังกล่าว

        ป้าหวังถามอย่างไม่เข้าใจว่า “คุณชาย ทำไมไม่เอาคันที่ดีกว่านี้ล่ะ ดูเหมือนคันนี้จะถูกที่สุดเลยนะคะ”

        ด้วยราคา 1.2 ล้านหยวน มันจึงเป็นรถที่ถูกที่สุดในบรรดารถเหล่านั้น หยางเฉินหัวเราะพลางอธิบายว่า “คันนี้ดีที่สุดแล้วล่ะครับ มันไม่เป็นที่สะดุดตาจนเกินไป”

        “ไม่แปลกเลยที่คุณหนูเลือกคุณ บุคลิกท่าทางของคุณไม่ธรรมดาจริงๆ หนุ่มสาวเดี๋ยวนี้ต่างต้องการโอ้อวดความมั่งคั่งของพวกเขา แต่คุณกลับต้องการปกปิดมัน” ป้าหวังพยักหน้า จากนั้นเดินไปที่มุมหนึ่งเพื่อนำกุญแจมาให้หยางเฉิน

        ป้าหวังมองรถ M3 แล้วจากไปอย่างเงียบๆ ถอนหายใจกล่าวกับตัวเองว่า “พ่อหนุ่มคนนี้ยากจะเข้าใจจริงๆ”

        แม้ว่าหยางเฉินจะไม่ได้ขับรถมาเป็นเวลาครึ่งปี แต่สกิลการขับขี่ของเขากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย รถ M3 วิ่งด้วยความเร็วสูงกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ท่ามกลางการจราจรที่ค่อนข้างติดขัด ความเร็วระดับนี้ถือว่าเร็วมาก บางครั้งมีตำรวจจราจรรับรู้ถึงความเร็วนี้ แต่ไม่ทันได้ตรวจสอบรถก็วิ่งผ่านพวกเขาไปไกลแล้ว

        หยางเฉินมาถึงอะพาร์ตเมนต์ของเขาในเวลาน้อยกว่าครึ่งชั่วโมง แต่เมื่อเขากำลังก้าวเข้าไปข้างใน เขาเห็นประดูเปิดออกอยู่ ปฏิกิริยาแรกคือมีคนบุกรุกเข้ามา แต่เมื่อเข้ามาข้างในกลับเป็นภาพที่คุ้นเคย หลี่จิงจิง!!

        เธอสวมเสื้อสีขาวลายดอกไม้ กระโปรงสั้นสีเขียว ผมสีเข้มของเธอผูกเป็นหางม้า มองดูสวยสง่าน่ากลั่นแกล้ง

        หญิงสาวกำลังถูพื้นอย่างขะมักเขม้น แม้ว่าห้องของหยางเฉินจะไม่มีสิ่งของอะไรมากนัก แต่ฝุ่นกับห้องนั้นเป็นของคู่กัน เมื่อเธอเห็นหยางเฉินกลับมา ใบหน้าของเธอปรากฏความเอียงอายดั่งวัยรุ่นว้าวุ่นหัวใจ

        “พี่ใหญ่กลับมาแล้ว!”

        หยางเฉินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ก่อนหลี่จิงจิงจะกลับไปเรียนที่มหาวิทยาลัยเมื่อสองเดือนก่อน เธอมาช่วยทำความสะอาดห้องเขาบ่อยๆ และตอนนี้เธอหางานได้แล้ว ก็ยังเจียดเวลามาทำความสะอาดให้เขาเหมือนเดิม ด้วยความสงสารและรู้สึกผิด หยางเฉินเดินตรงไปสัมผัสกับผมหางม้าพลางกล่าวว่า “จิงจิง พี่จะไม่มาที่นี่อีกต่อไปแล้วล่ะ พี่กำลังจะย้ายไปอยู่ที่อื่น”

        “ย้าย?” เธอตกใจไปชั่วขณะ “พี่ใหญ่จะไปจากเมืองจงไห่นี้หรือ”

        หยางเฉินรู้สึกว่าต้องพูดความจริง “ไม่หรอก พี่เพิ่งแต่งงาน และก็กำลังจะย้ายไปอยู่กับภรรยาน่ะ แต่พี่ยังคงอยู่ในเมืองนี้ต่อไป”

        สีหน้าหลี่จิงจิงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง ขอบตาเริ่มปรากฏหยดน้ำ เธอรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยไหล่ที่สั่นไหว แม้แต่เด็กอนุบาลก็รู้ได้ว่าอารมณ์เธอไม่ปกติ

        ผ่านไปไม่นาน เธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมขอบตาแดงก่ำและยิ้มอย่างเข้มแข็ง “ยินดีด้วยค่ะพี่ใหญ่… พี่สะใภ้… ต้องสวยมากแน่ๆ”

        หัวใจหยางเฉินสั่นไหวเล็กน้อย แต่เจ็บสั้นดีกว่าปวดนาน ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องรับรู้ ดังนั้นเขาจึงแข็งใจไว้ ขณะที่ฟังเธอพูดอยู่นั้น ใบหน้าสวยงามของหลินรั่วซีก็ปรากฏออกมา เขาพยักหน้า

        ความสิ้นหวังปรากฏในสายตาของหลี่จิงจิง เธอยิ้มอย่างไม่พอใจกกล่าวว่า “พี่ใหญ่ พี่นี่แย่จริงๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกก่อนล่วงหน้า แต่ว่า… ฉันขออวยพรให้พวกพี่สองคนด้วยนะ ฉัน… ฉันต้องไปแล้วล่ะ”

        หยางเฉินมองดูหลี่จิงจิงจากไปอย่างอ่อนแอ เขารู้สึกแย่ จึงพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า “จิงจิง อีกไม่กี่วันพี่จะไปหาเธอที่โรงเรียนอีจงนะ อย่าลืมตั้งใจทำงานล่ะ”

        เธอหยุดไปชั่วขณะ จากนั้นค่อยพยักหน้าน้อยๆ ให้หยางเฉิน แล้วรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

        รอจนกระทั่งหลี่จิงจิงจากไป หยางเฉินหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ความหดหู่ค่อยหายไปจากสายตา หยางเฉินมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม ว่าก่อนออกจากห้องไป เขาล็อกประตูเรียบร้อยแล้ว นั่นหมายความว่าที่จิงจิงเข้ามาได้นั้นเพราะประตูถูกเปิดอยู่ก่อนหน้านั้น

        มีคนงัดห้องของเขาด้วยเหตุผลอะไร เขานึกเหตุผลได้สองข้อ ประการแรก อาจเป็นหน่วยข่าวกรองของจีนที่พยายามตรวจสอบเขา แต่มันดูไม่ค่อยมีเหตุผล เพราะหากเป็นอย่างนั้นจริงๆ การมาหาเขาตรงๆ จะไม่ดีกว่าหรือ ประการที่สอง เฉินเฟิงนักเลงหัวไม้ที่มีเรื่องกับเขาเมื่อสองวันก่อน ที่ตำรวจไม่สามารถทำอะไรเขาได้ มันจึงคิดจะมาแก้แค้นด้วยตัวเอง

        “ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!”  หยางเฉินว่าแล้วก็โยนบุหรี่ทิ้ง และเริ่มจัดเก็บข้าวของของเขา หยางเฉินจัดการโยนเสื้อผ้าลงกระเป๋าใหญ่ใบเก่า จากนั้นเดินไปที่กำแพงข้างห้องน้ำ จัดการปล่อยหมัดใส่ผนังจนเป็นรู ภายในรูกำแพงนั้นปรากฏกล่องไม้สีดำ เขาเก็บโยนลงกระเป๋าไปในทันที

        อีกครั้งด้วยความเร็วปานนักซิ่งสายฟ้า ซึ่งแม้แต่ฮอนด้าเวฟ 125 ปาดฝาสูบก็ไม่สามารถตามได้ทัน เขามาถึงเขตสวนหลงจิ่งด้วยความรวดเร็ว หลังจากจอดรถ ขณะที่กำลังเข้าบ้านนั้น สายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาร่างสาวสวยบนโซฟากำลังนั่งดูซีรีส์เกาหลีจากทีวีขนาดใหญ่ยักษ์

        ผมรวบขึ้นสูงเผยให้เห็นต้นคอขาวเนียน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหลินรั่วซี

        หยางเฉินยิ้มอย่างลี้ลับ ไม่น่าเชื่อว่าภรรยาสวยแสนเย็นชากำลังนั่งดูซีรีส์เกาหลี ในขณะเดียวกันภาพนี้ทำให้อารมณ์ของหยางเฉินดีขึ้น ด้วยความนึกสนุกเขาเดินไปหาเธออย่างช้าๆ ทางด้านหลัง คว้าหมับไปที่ไหล่!

        “มาให้สามีจูบรับขวัญซะดีๆ!”

 

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์” : http://bit.ly/2zLBoE1

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/879

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม