0 Views

“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ” เจียงลั่วอวี้มองดูน้องชายที่ดูจะไม่เคยชินกับเรื่องพรรค์นี้ เขายิ้มและพูดต่อ “กลับไปพักผ่อน แผนการของเราครั้งนี้ไม่รู้จะทำให้เจินซื่อโกรธขนาดไหน ไม่รู้ว่านางจะทำอะไรอีก”

         เจียงลั่วไป๋ประสานมือ “น้อมรับคำสั่งพี่ใหญ่”

         เจียงลั่วอวี้มองดูเจียงลั่วไป๋พาอวิ๋นไฉ่กลับออกไปจากสวนมรกต แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ “ช้าก่อน”

         เจียงลั่วไป๋ไม่คิดว่าพี่ชายจะเรียกเขาก็เลยตกใจ แต่ยังคงหันกลับมา “พี่ใหญ่มีอะไรจะสั่งข้าอีกหรือขอรับ”

         “เจ้าอยู่ใกล้กับลั่วฉิน ช่วยดูแลนางแทนข้าด้วย อย่าให้หน่วนอวี้กับเวินเซียงทำอะไรนางได้” เจียงลั่วอวี้เม้มปากและมองหน้าเจียงลั่วไป๋ หน้าของเขาที่ดูงดงามตอนนี้ดูคลุมเครือยิ่งนัก

         “ที่สำคัญ ถ้ามีใครมาสืบข่าวจากเจ้า เจ้าก็บอกไปว่าบัญชีของจริงอยู่ที่พี่ใหญ่ อย่าให้ความลับเปิดเผย เข้าใจใช่ไหม? “

         เจียงลั่วไป๋มีสีหน้าตกใจและพูดค้าน “แต่ว่าพี่ใหญ่ บัญชีนั่น…”

         “บัญชีนั่นเดิมทีก็เพื่อให้เจ้าเอาไปดูนั่นแหละ สมัยอยู่ที่จวนเรา ข้าเคยดูหลายหนแล้ว” เจียงลั่วอวี้หลับคาเรากับกำลังอธิษฐาน “ลั่วไป๋ เจ้าเป็นน้องชายข้า รอเจ้าโตเป็นผู้ใหญ่ ทุกอย่างในจวนจะเป็นของเจ้า จะไม่มีใครแย่งไปได้”

         เจียงลั่วไป๋ได้ยินก็ตะลึงไป ได้แต่จ้องหน้าพี่ชายที่ห่างไปไม่กี่ก้าว “พี่ใหญ่…ท่านหมายความว่าอะไร?”

         “พี่พูดผิดไป” เจียงลั่วไป๋ในตอนนี้ในตาดูสับสนงุนงง เจียงลั่วอวี้ยังคงยิ้มไม่เปลี่ยน เขาพูดขึ้นเบาๆ “ต้องพูดว่า สมบัติของจวนเป็นของเราสองคน ใครก็เอาไปไม่ได้”

         เจียงลั่วไปกับอวิ๋นไฉ่กลับไปแล้ว เจียงลั่วอวี้หันไปมองชิงหงที่ถูกโบย ไม้ที่โบยถูกแอบติดเข็มขนาดเล็กเท่าขนวัวที่อาบยาที่ทำให้เลือดไหลไม่หยุดไว้ จากนั้นก็เดินกลับเข้าห้องมานั่งริมหน้าต่าง รอจนจุยอวิ๋นมารายงานว่าชิงหงตายแล้ว เขาจึงหลับตาลง

         ซุ่ยเยวี่ยที่ยืนอยู่ไม่ห่างออกไป มองดูนายน้อยที่ตอนนี้นั่งนิ่งไม่ไหวติง นางบังเกิดความกลัวและอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก แต่ก็ถูกคนหลังกระตุกเสื้อไว้

         นางหันหน้าไปมองก็เห็นไป๋หมิ่นอวี้ส่ายหน้าให้กับนาง นางได้แต่ถอดถอนใจและเดินไปก่อนจะปิดประตูลง

         เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูปิดลง คนที่ริมหน้าต่างก็หันตัวมา ขนตาเป็นแพหนาค่อยๆเปิดขึ้นจนเห็นดวงตากลม

         “หมิ่นอวี้” เสียงเขาเย็นชาและดูมีระยะห่าง “ข้าอยากอยู่คนเดียว”

         ไป๋หมิ่นอวี้มองเขาโดยไม่พูดอะไร

         ท่ามกลางความเงียบ เขาเห็นเจียงลั่วที่เพิ่งลืมตามองออกไปทางหน้าต่าง แววตาเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็ง มือขาวยาวเรียวมือนิ่งอยู่บนโต๊ะ ไม่ขยับเขยื้อน ริมฝีปากยิ้มแบบอมทุกข์ สักพักเขาก็ตอบออกมา

         “ตกลง”

         แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นประตู เขาก็รู้สึกว่าข้อมือโดนดึง ดึงจนเขาล้มเอนไปหาคนทางด้านหลัง

         แต่แล้วก็พยายามทรงตัวยืนขึ้นมาได้ เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆจนต้องหันกลับไปมองคนที่ดึงเขาไว้ ผมดำขลับตกลงมาปรกหน้าชายคนนั้นไว้ เสียงกระเส่าดังขึ้นเบาๆ

         “อย่าเพิ่ง…อย่าเพิ่งไป”

         ไป๋หมิ่นอวี้ยืนนิ่งมองตาเขา เจียงลั่วอวี้ทนไม่ไหวใช้มือสอดขึ้นไปบนไหล่จนไป๋หมิ่นอวี้ต้องย่อตัวลง เขาปล่อยให้มือของอีกฝ่ายสอดแทรกไปตามตัวเสื้อและก็ได้ยินเสียงพูดขึ้น

         “ให้ข้ากอดสักครู่…แค่ครู่เดียว…”

         ไป๋หมิ่นอวี้ถูกพุ่งเข้ากอดจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาก้มลงมองคนในอ้อมอกที่กอดรัดเขาแน่นจนเจ็บ แต่มันกลับทำให้เขายิ้มได้ รวมถึงดวงตาสีอำพันก็เป็นประกายขึ้นมาด้วยเช่นกัน

         ผ่านไปสักพัก เขาก็ยกแขนขึ้นและกางออกโอบคนในอ้อมอกไว้แน่นราวกับนกที่กางปีกปกป้อง ผมสีดำพาดผ่านหัวไหล่ของอีกฝ่าย ตอนนี้ทั้งสองคนยากจะแยกออกจะกัน แนบชิดกันจนแทบกลายเป็นคนคนเดียว

         ซุ่ยเยวี่ยที่เพิ่งออกไปจากห้องยังคงกังวล กลัวว่าด้านในจะมีอะไรเกิดขึ้น ชั่วเวลาธูปครึ่งดอกผ่านไป นางเงี่ยหูฟัง แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไร นางจึงวางใจเดินจากไป

         ในขณะที่สวนมรกตกำลังสงบเงียบ สวนเจินเวยในอีกฝากของจวนตอนนี้กลับมีแต่ความน่ากลัว

         เจินซื่อที่กำลังถือกรรไกรทองตัดแต่งกิ่งต้นโบตั๋นในกระถางที่ยื่นเลยออกมาได้ข่าวเรื่องสวนมรกต ทันทีที่ได้ยินนางถึงกับมือสั่น ตัดเอากิ่งใหญ่ของต้นโบตั๋นขาดสะบัด แววตาน่ากลัวเบิกโพลงขึ้น “อะไรนะ? ชิงหงถูกตีตาย?”

         สาวใช้คนสนิทที่ถือถาดคอยรับใช้ได้ยินข่าวนี้ก็หน้าเปลี่ยนสีเช่นกัน นางตกใจจนยืนตัวค้างและคุกเข่าลงบนพื้น ขอบตาเริ่มแดงและสะอึกสะอื้นพูดขึ้นว่า “พระชายาเจ้าคะ…พระชายา…ข้าน้อยสงสารหลานจริงๆ…”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม