0 Views

        ก็คงหลอกได้แต่องค์หญิงที่ไม่เคยทำงานพวกนี้นี่แหละนะ หากไปหลอกคนอื่นเข้าถ้าเขารู้และทนฟังเจ้าโกหกไม่ได้ก็คงฉีกหน้าเจ้าเสียตรงนั้นเลย

        “ไม่เลว” องค์หญิงไม่รู้ความจริงและหลงกลเข้าเต็มเปา นางยิ้มและกล่าวชื่นชม “ขอบใจเจ้ามาก”

        แต่หลังจากที่องค์หญิงออกปากชมสาวใช้คนสนิมที่รับใช้องค์หญิงก็มองด้วยสายตาประหลาด และเจียงลั่วอวี้ก็ทันสังเกตเห็นสายตาของนาง เขาเดินไปหาเจียงฮุ่ย นัยน์ตาปรากฏแววดำและพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นจนน่าแปลกใจ

        “น้องหญิงกตัญญูจนตัวเองต้องเจ็บ ท่านย่าให้น้องหญิงนั่งพักเถิดขอรับ”

        “คารวะท่านพี่” เจียงฮุ่ยได้รับคำชมจากองค์หญิงก็หน้าตาเบิกบาน นางเงยหน้าขึ้นมองเจียงลั่วอวี้ที่เดินเข้ามาหาและส่งยิ้มหวานละมุน จากนั้นหันไปกวักมือให้เจินจูยกที่ใส่อาหารมา นางหยิบจานอาหารว่างที่สีสันงดงามเดินชดช้อยเข้าไปหาองค์หญิง

        “จริงสิ ถ้าไม่เจอท่านพี่ข้าก็ลืมไปว่าเมื่อเช้านี้ทำน้ำแกงให้ท่านย่า ฮุ่ยเอ๋อร์ยังทำอาหารว่างไว้อีกด้วย เดี๋ยวจัดการให้ท่านย่าเสร็จก็จะนำไปให้ท่านพี่และน้องๆ ของท่านลองชิมดู ส่วนของท่านพี่ข้าให้เจินจูนำมาด้วยแล้ว แต่ของคนอื่นๆ ก็จัดส่งไปตามที่พัก หวังว่าท่านพี่จะไม่มองว่าข้าเจ้ากี้เจ้าการนะเจ้าคะ”

        เจียงลั่วอวี้มองเจียงฮุ่ยที่พูดจบก็ย่อตัวลงนั่งบนที่พักขา ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มยกจานของว่างขึ้น เจินจูก็จัดแจงนำน้ำแกงต้มเม็ดบัว และเห็ดหูหนูขาววางลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างตั่ง จากนั้นก็นำจานของว่างมาวางไว้ข้างตัวเขาด้วยอีกจานแล้วจึงถอยหลบไป

        เขามองดูองค์หญิงหยิบของว่างขึ้นมาพินิจด้วยความชื่นชมก็รู้สึกไม่ค่อยดี แต่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า “น้องหญิงตั้งใจทำของดีมาให้ พี่จะโทษน้องหญิงได้กระไรกัน ต้องขอบคุณน้องหญิงถึงจะถูก”

        พูดไม่ทันจบเขาก็ลุกขึ้นเดินไปข้างๆ องค์หญิง หยิบขนมรูปปลาดาวขึ้นมา “ท่านย่า ขนมพวกนี้ช่างสวยงามน่ารักเสียจริง ท่านย่าลองทานกับน้ำแกงที่น้องหญิงตุ๋นมาดูดีไหม? พะยะค่ะ”

        สาวใช้คนสนิทเห็นนายหญิงกำลังดีใจ ซ้ำเจียงลั่วอวั้ก็กำลังชื่นชมผลงานอาหารตรงหน้า นางรู้ว่าคงพูดความจริงอะไรตอนนี้ไม่ได้จึงแสร้งพูดว่า “องค์หญิงเพคะดูขนมพวกนั้นสีสันสดใสน่าจะรสชาติดีเป็นแน่ องค์หญิงประทานลงมาให้ข้าน้อยบ้างนะเพคะ”

        องค์หญิงดูเหมือนจะดีใจเสียจริงที่ได้ยินสาวใช้คนสนิทกล่าวเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงแสร้งพูดหยอกว่า “เจ้านี่มันตะกละเสียจริง ของพวกนี้หลานสาวข้าทำเองกับมือ ข้าไม่ให้เจ้าหรอก”

        สาวใช้คนสนิทเห็นว่าองค์หญิงไม่สบอารมณ์ก็ยังคงหยอกเล่นต่อ “องค์หญิงเพคะ ชิ้นเดียวก็พอเพคะ”

        เจียงลั่วอวี้นั่งลงข้างๆ มองดูละครฉากนี้ เห็นเจียงฮุ่ยกำลังยิ้มร่า ในขณะที่สาวใช้คนสนิทก็ยังคงอ้อนวอน เขาจึงพูดขึ้นว่า “ท่านย่า กูกู่ขอร้องขนาดนี้แล้วท่านก็แบ่งให้นางสักชิ้นเถอะขอรับ”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม