0 Views

        “ซุ่ยเยวี่ยเจ้ากลับไปก่อน ข้าจะรอจนกว่าไป๋ซวงจื่อจะดีขึ้นแล้วค่อยกลับไป ถ้าชิงหงกับหว่านเสียะถามถึง เจ้าแค่บอกว่าข้าอยู่ที่นี่กับเขาก็พออย่าให้พวกนางรู้ว่าเขาบาดเจ็บเข้าใจไหม?”

        ซุ่ยเยวี่ยย่อตัวรับคำสั่งแต่สายตายังคงมองไปที่ร่างไป๋หมิ่นอวี้ที่ชุ่มเลือด “เจ้าค่ะซื่อจื่อ แต่ไป๋ซวงจื่อ…”

        เจียงลั่วอวี้ถอนหายใจและมองไปที่คนในอ้อมอก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        ซุ่ยเยวี่ยจากไปในชั่วเวลาจิบชาครึ่งถ้วย เจียงลั่วอวี้พาไป๋หมิ่นอวี้ไปวางนอนลงบนตั่ง เขาเดินออกมาสั่งกับจุยอวิ๋น “หลังจากข้าไปแล้วจำไว้ว่าต้องจุดกำยานนอนหลับไว้ตลอด ถ้าไม่ไหวก็ใช้ยานอนหลับ ห้ามให้เขาตื่นขึ้นมาเด็ดขาดเพื่อป้องกันเรื่องที่อาจเกิดตามมา เข้าใจใช่ไหม?”

        จุยอวิ๋นชะงักกับคำสั่งที่ได้รับและหันไปมองร่างบนตั่งที่ทำแผลเรียบร้อยและถูกสกัดจุดให้หลับไป เขาถามขึ้นว่า “ซื่อจื่อ ท่านคิดจะทำอะไร?”

        เจียงลั่วอวี้มองต่ำ แววตาเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “ข้าต้องไปที่โรงน้ำชาหานเจียงเก๋อ ก่อนมื้อเย็นข้าจะกลับมา แน่นอนก่อนหน้านี้ห้ามใครเข้าไปด้านในเด็ดขาด!”

        พูดจบเขาก็ใช้วิชาตัวเบาทั้งที่เป็นกลางวันแสกๆ เขากระโดดข้ามหลังคาไปโดยไม่มีใครเห็นและออกไปจากจวนจวิ้นหวัง

        ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ณ ห้องชั้นบนสุดของโรงน้ำชาหานเจียงเก๋อที่ใหญ่สุดในเมืองหลวง ชายในชุดพ่อค้าผู้มั่งคั่งมือหนึ่งถือสมุดบัญชีอีกมือลูบเครากำลังผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง

        ห้องที่ว่าแบ่งออกเป็นสองชั้นคือด้านในและด้านนอก ด้านหน้าตั่งมีม่านผืนหนาหนึ่งชั้นและมีม่านไข่มุกอันงดงามซ้อนอยู่อีกชั้นหนึ่ง หากชักม่านผ้าก็จะทำให้ม่านมุกส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเสนาะหูท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กจอแจตามประสาโรงน้ำชา

        เมื่อปิดประตูห้อง เขาก็วางสมุดบัญชีและเตรียมเข้าไปด้านใน แต่ก็พลันเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่หลังม่านเสียก่อน เขาเห็นเงาร่างนั้นก็ยิ้มจนแก้มปริก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อประสานมือคารวะ

        “ข้าน้อยคารวะนายท่าน”

        คนที่เพิ่งเข้ามาในห้องเป็นคนที่รู้จักกันดี ใบหน้ามีเมตตาในชุดพ่อค้าผู้มั่งมี เขาคือนายบัญชีของโรงน้ำชาหานเจียงเก๋ออันมีนามว่าเมิ่งจิ่วเฉียน

        คนที่หลังม่านได้ยินเสียงเขาก็หมุนตัวกลับมา แสงแดดส่องกระทบมาบนหน้ากากสีเงินและชุดยาวสีดำปักดิ้นเงินที่เขาสวมใส่ รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปาก “ลุกขึ้นเถอะ”

        เมิ่งจิ่วเฉียนลุกขึ้นยืนอยู่นอกม่านมุกประสานมือเคารพพร้อมเอ่ยว่า “นายท่านมาที่นี่เพราะเรื่องที่เคยใส่ไว้ใช่ไหมขอรับ?”

        “ก็ไม่เชิงว่าจะมาถามเรื่องนี้หรอก”เจ้าของเสียงยืนหันข้างที่ขอบหน้าต่างเสียงดูบางเบสเบาจนถ้าลมแรงกว่านี้ก็อาจจะไม่ได้ยินน้ำเสียงดูไม่จริงจังแต่แฝงความนัย”ในเมื่อเจ้าพูดขึ้นมาก็แสดงว่าภายในปีเดียวก็มีอะไรคืบหน้าแล้วงั้นรึ?”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม