0 Views

        ชิงหงมาถึง

        ทันทีที่ได้ยินเสียงสาวใช้ เจียงลั่วอวี้ก็รู้สึกได้ทันทีว่าไป๋หมิ่นอวี้ชักมือกลับไป ในใจก็พลันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย จนกระทั่งชิงหงถือโคมเข้ามาจุด เขาจึงอดไม่ได้ที่จะมองนางด้วยสายตารังเกียจ แต่ก็ต้องรีบกลบเกลื่อนกลับมาทำสีหน้าเป็นปกติ

        เมื่อเขาเห็นว่าชิงหงออกไปจากห้องแล้วก็จับตัวไป๋หมิ่นอวี้ให้นั่งลงบนตั่ง มือที่ซ่อนในแขนเสื้อก็คลึงหินหมื่นพิษไปด้วย เขามองไปที่ซุ่ยเยวี่ยที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้างประตู “ซุ่ยเยวี่ย เตรียมมื้อเย็นให้ด้วย”

        ซุ่ยเยวี่ยเห็นว่าทั้งสองคืนดีกันก็พลอยยิ้มออก รีบขานรับ “เจ้าค่ะ”

        “ช้าก่อน”

        ซุ่ยเยวี่ยที่กำลังจะเดินออกไปรีบหันตัวกลับมาทำตาโต “เจ้าคะ?”

        เจียงลั่วอวี้เงยหน้ามองไป๋หมิ่นอวี้กำลังถือถ้วยชาที่ควันขึ้นจนทำให้เห็นหน้าไม่ชัดเจน เขายิ้มอ่อนและพูดเสียงเบส “ไปที่หีบนั้นและเอายาบำรุงผิวมาหนึ่งขวด”

        ไป๋หมิ่นอวี้ชะงักและมองไปที่เขา ดวงตาประสานกันแล้วก็หลบตาลง ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร

        เจียงลั่วอวี้ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขาอีก ก้มหน้ากำหินสีแดงใสที่เหมือนจะมีกลิ่นไอหอมเย็นไว้ในมือแน่ จนกระทั่งซุ่ยเยวี่ยถือถาดที่มีขวดยาเข้ามาวางลงบนโต๊ะ

        “ขวดนี้แม้ว่ากลิ่นจะเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน แต่ไม่เหมือนกับขวดนั้น เพราะข้าหาตัวยาอื่นมาปรุงแทน ในหีบมีเพียงสามขวด”

        ไป๋หมิ่นอวี้ได้ยินก็ครอบฝาถ้วยชาลงบนถ้วยเสียงดังกริ๊ง เขายังคงนั่งก้มหน้า แม้จะนั่งข้างกันก็ยากจะมองออกว่ากำลังรู้สึกอย่างไร

        “แต่นี้ไปข้าจะเลิกใช้มัน” เสียงเขาดูผ่อนคลาย เขาวางหินสีแดงลงบนโต๊ะหลังจากลูบคลึงมาสักพักและดันมันส่งไปทางไป๋หมิ่นอวี้ด้วยสีหน้าอ่อนโยน “มันล้ำค่าเกินไป คืนให้เจ้าดีกว่า”

        ไป๋หมิ่นอวี้มองตาเขาและหลบตาลง

        “นี่เป็นของที่แม่ข้าทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า ข้าพกมันติดตัวมาแต่เด็ก แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นอีกแล้ว” เขาวางถ้วยชาลงและจ้องมองหินก้อนนั้น จากนั้นหยิบมันขึ้นมาใส่มือเจียงลั่วอวี้อีกครั้ง “เก็บมันไว้เถอะ เจ้าจำเป็นต้องใช้มัน”

        เจียงลั่วอวี้ได้ยินก็ใจเต้น ไม่กล้าที่จะมองดวงตาสีอำพันตรงหน้า ขณะที่กำลังจะปฏิเสธอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าไป๋หมิ่นอวี้ยืนขึ้นและเดินจากไปแล้ว

        เขามองร่างที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป เขายืนขึ้นเพื่ออยากจะพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่เมื่อเดินไปถึงประตูเขาก็กำหินในมือไว้แน่นและพูดอะไรไม่ออก

        ซุ่ยเยวี่ยยกอาหารที่เพิ่งปรุงเสร็จเดินเข้ามา นางเห็นนายน้อยยืนเหม่ออยู่ที่ประตูและในห้องก็ไม่มีใครอยู่แล้ว นางเข้าใจว่าทั้งสองคงมีปากเสียงกันอีก สีหน้าก็เลยแย่ลง นางจึงลองขานเรียกเจ้านาย

        “ซื่อจื่อเจ้าคะ…ไป๋ซวงจื่อเขา…”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม