0 Views

ไป๋หมิ่นอวี้ได้แต่กระพริบตาถี่ เขาเห็นเจียงลั่วอวี้ทำราวกับเขาไม่มีตัวตนไป แล้วไปนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ตั่งที่จัดวางของไว้อย่างเรียบร้อยโดยซุ่ยเยวี่ย เขาเปิดอ่านหนังสือหน้าแล้วหน้าเล่า ส่วนตัวเขาที่นอนบนตั่งก็ได้แต่มองสักพักก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อหลับสนิทเจียงลั่วอวี้ก็วางหนังสือลงแล้วเดินไปที่ข้างเตียง เขาห่มผ้าให้ไป๋หมิ่นอวี้อย่างบรรจงจากนั้นก็เป่าเทียนให้ดับลง เหลือไว้เพียงความมืดมิดและควันจากเทียนไขที่ดับไป

เช้าวันต่อมาซุ่ยเยวี่ยเข้ามาที่ห้องด้วยความรีบร้อน และก็ต้องตกใจที่เห็นว่าไป๋หมิ่นอวี้กำลังลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า ไป๋หมิ่นอวี้เองก็พลอยสะดุ้งไปด้วย ส่วนอีกมุมหนึ่งก็มองเห็นเจียงลั่วอวี้ที่กำลังเกล้ามวยผม

“ซื่อจื่อ จุยอวิ๋นเตรียมการเอาไว้เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะเจ้าคะ”

“งั้นก็ดี” เจียงลั่วอวี้ยืนอยู่หลังม่านบางๆ และยังมีฉากกั้นอีกชั้น ทำให้คนอีกฝั่งมองไม่เห็น เขาเรียกหาสาวใช้คนสนิท “มาช่วยข้าเกล้ามวยผมหน่อย”

ซุ่ยเยวี่ยรับคำและรีบเลิกม่านขึ้น ขณะที่กำลังจะเดินอ้อมฉากกั้นไปก็พลันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ มีมือขาวเรียวยื่นออกจากหลังฉากและชี้ไปที่ไป๋หมิ่นอวี้ซึ่งอยู่ด้านหลังซุ่ยเยวี่ย

“ช้าก่อน เจ้าอย่างเพิ่งเข้ามาตอนนี้ ไปทำผมเขาให้เหมือนผู้หญิงแล้วหาเสื้อผ้าสีสดๆ มา ใส่แต่ชุดขาวใครไม่รู้จะนึกว่าเขากำลังไว้ทุกข์เหมือนกับข้า”

ทันทีที่ได้ยิน ไป๋หมิ่นอวี้ก็รู้ว่าการที่เมื่อคืนความลับแตกคงจะทำให้เป็นปัญหาใหญ่ เขาถอยหลังไปสองสามก้าวและนึกสภาพตนเองที่ต้องแต่งหญิง เขาก็รีบปฏิเสธหน้าแดง “……ไม่จำเป็น”

เมื่อเจียงลั่วอวี่ได้ยินว่าเขาปฏิเสธก็หันมามอง ด้านซุ่ยเยวี่ยเองก็หันกลับมามองตนด้วยความกระอักกระอวล คล้ายกับว่าถ้าเขายังไม่เปลี่ยนใจซุ่ยเยวี่ยอาจจะต้องใช้กำลังบังคับ เพราะนางเองก็พอมีฝีมืออยู่บ้าง เจียงลั่วอวี้ยิ้มอ่อนๆ และออกคำสั่งใหม่

“ไปเอาชุดผ้าต่วนลายเมฆสีขาวมาให้เขา”

พูดจบก็เห็นได้ว่าซุ่ยเยวี่ยและไป๋หมิ่นอวี้ต่างก็สบายใจขึ้น ริมฝีปากเริ่มมีรอยยิ้ม หากแต่แววตายังคงไม่ปรากฏรอยยิ้มใดใด

ซุ่ยเยวี่ยเปิดตู้และหยิบชุดสีขาวที่มีลวดลายสีเงินออกมา ที่คอและแขนเสื้อถูกเย็บติดด้วยขนสัตว์ซึ่งสามารถให้ความอบอุ่นได้ ชุดถูกยื่นไปตรงหน้าของไป๋หมิ่นอวี้จนเขาต้องชะงัก ก่อนจะหันไปมองเจียงลั่วอวี้ที่เดินออกมาจากหลังฉาก

เจียงลั่วอวี้สังเกตเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีปฏิเสธแล้ว จึงเดินไปหยิบชาขึ้นมาจิบและพูดว่า

“นี่เป็นชุดของข้าเอง ท่านแม่เป็นคนทำให้ข้าเองกับมือ ข้าทิ้งมันไม่ลงแม้ว่าตอนนี้ข้าจะใส่ไม่ได้แล้วก็ตาม เจ้าตัวเล็กกว่าข้าคิดว่าน่าจะใส่ได้อยู่ ใส่ซะสิเช้าของต้นฤดูใบไม้ผลิมันหนาวนะ เจ้าก็บาดเจ็บอยู่ด้วยเดี๋ยวจะไปกันใหญ่”

ไป๋หมิ่นอวี้เอาแต่จ้องมองชุดในถาด

ใบหน้าที่มีรอยแผลไม่แสดงอาการใดทั้งสิ้น เขายังคงนิ่งอยู่กับที่และไม่ยื่นมือไปรับชุดจนทำให้ซุ่ยเยวี่ยต้องหันไปมองนายน้อยด้วยท่าทีลำบากใจ

ก็แค่เสื้อผ้าชุดหนึ่งไม่ถึงกับทำให้ซาบซึ้งจนตะลึงงันไปหรอก

เจียงลั่วอวี้ถอนหายใจเบาๆ และวางถ้วยชาลง

“ให้เจ้าใส่ก็ใส่ซะสิชักช้าอยู่ใย? ”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม