0 Views

        แต่ทำแบบนี้คงไม่ดีแน่ ไป๋อี๋เหนียงเป็นอาแท้ๆ ของไป๋หมิ่นอวี้ แน่นอนว่านางต้องรู้ว่าแท้จริงแล้วหลานของนางเป็นชาย ถ้าหากตอนเครื่องเพศทิ้งตอนนี้เขาจะต้องมีปัญหากับนางแน่ๆ และนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

        แผนการตอนนี้ก็คือต้องทำให้ไป๋หมิ่นอวี้ฟื้นขึ้นมาเพื่อจะได้หารือกันว่าจะทำอย่างไรกันต่อไป

        เจียงลั่วอวี้มองดูร่างที่กำลังสลบไสลอยู่บนเตียง เขาได้แต่ถอนหายใจและใช้มือตบเบาๆ เพื่อเรียก “ไป๋หมิ่นอวี้ ไป๋หมิ่นอวี้ ฟื้นได้แล้ว!”

        เขาตบหน้าไปเรื่อยๆ จนรู้สึกว่ามือเจ็บและหน้าไป๋หมิ่นอวี้ก็เริ่มแดง แต่ไป๋หมิ่นอวี้ก็ยังคงไม่ฟื้นขึ้นมา ในขณะที่กำลังจะเปลี่ยนมืออีกข้างร่างที่นอนอยู่ก็เริ่มขยับและลืมตาสีอำพันขึ้น

        ตอนที่หมดสติไปเป็นตอนกลางคืนทำให้เขาเห็นอะไรไม่ชัด เมื่อฟื้นมาก็ยังมึนงงว่าตนเองอยู่ที่ไหน สักพักเมื่อคืนสติได้ก็เห็นว่าเจียงลั่วอวี้ผู้งดงามได้นั่งอยู่ข้างกายเขา

        “…”

        เจียงลั่วอวี้มองตาเขาที่ยังไม่ยอมเปิดปากพูด และเอาแต่จ้องหน้าเขา จากนั้นจึงเอ่ยกับเขาว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ เจ้าใส่เสื้อผ้าข้าไปก่อน แล้วรีบกลับไปที่พักเจ้าโดยเร็วเถอะ”

        ไป๋หมิ่นอวี้รู้สึกได้ถึงความแปลกไปของน้ำเสียง เขาพยุงตัวเองขึ้นมาและมองดูเสื้อผ้าที่ตนใส่ ทันใดนั้นก็ต้องเบิกตาโพลงและพูดอย่างติดๆ ขัดๆ ว่า “……เสื้อ…..ของข้า…..”

        เพราะชุดที่เปียกน้ำเขาจึงกลัวว่าไป๋หมิ่นอวี้จะป่วย และนั่นก็ทำให้เขารู้ว่าไป๋หมิ่นอวี้ไม่ได้มีสองเพศแต่เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ

        เจียงลั่วอวี้ไม่พูดอะไรมาก เขาเห็นว่าไป๋หมิ่นอวี้กำลังกังวลว่าความลับตนจะเปิดเผย เขาจึงพูดว่า “ข้าไม่ได้เป็นคนผลัดผ้าให้เจ้า องครักษ์ของข้าต่างหาก”

        รอยแผลบนหน้าบิดตัวตาสีอำพันมืดลงพร้อมคำถาม “……เจ้ารู้แล้วใช่ไหม?”

        เจียงลั่วอวี้หันหลังให้เขาเป็นการยอมรับ “เจ้าอยู่ที่นี่คงไม่สะดวก ไป๋อี๋เหนียงก็คงกำลังเป็นห่วง เจ้ารีบกลับไปเถอะ”

        เขาหลับตาและทิ้งตัวลงบนเตียงอีกครั้ง ส่งเสียงแหบแห้งแฝงน้ำเสียงปลดแอก “……อืม……”

        เจียงลั่วอวี่ได้ยินเสียงกุกกักจากด้านหลังก็รู้ว่าคนบนเตียงกำลังพยายามลุกขึ้นมาอีกครั้ง เขากำลังคิดว่าจะหันไปมองแต่คำว่า “ผู้ชาย” ก็ผุดขึ้นมาในหัว จึงได้แต่ปล่อยให้คนบนเตียงลุกออกไปเอง

        ในขณะที่สายตาทอดออกไปด้านนอกเขาก็ได้ยินเสียงของหนักกระแทกลงบนพื้นจากนั้นก็ได้ยินเสียงลมหายใจถี่ๆ และอ่อนแรง เมื่อเขาหันกลับไปมองก็เห็นว่าชายที่อยู่บนเตียงกำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางยากลำบาก ขณะที่กำลังจะเข้าไปช่วยประคองเขาก็สังเกตเห็นเลือดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนมือ

        “ไป๋หมิ่นอวี้! ทำไมกระอักอีกแล้ว?” เจียงลั่วอวี้เห็นเลือดที่เปรอะเต็มมือเขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป เพราะเดิมทีเข้าใจว่าฟื้นขึ้นมาก็คงจะไม่กระอักเลือดอีก แต่นี่กลับตรงกันข้าม เขารีบจับชีพจรและถามต่อว่า “เจ้าช้ำในรึ?”

        เลือดที่ไหลลงมาตรงริมฝีปากและลมหายใจหอบถี่ ดวงตาที่เบิกกว้างเริ่มเลื่อนลอย น้ำเสียงเริ่มขาดๆ หายๆ ร่างกายสั่นสะท้าน “…ข้า..ต้องทำให้สำเร็จ…อ้ากกกก…..”

        เมื่อเจียงลั่วอวี้เห็นท่าทางที่ทรมานสายตาก็เริ่มออกอาการสงสาร เขาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะประคองคนในอ้อมกอดเอาไว้ เขาตัดสินใจวางไป๋หมิ่นอวี้ลงบนเตียงอย่างเบามือและห่มผ้าให้เขา “นอนลง เจ้าพักก่อนยังไม่ต้องไป”

        สภาพตอนนี้คงยังให้กลับไปไม่ได้ เกิดกลับไปแล้วตายขึ้นมาไป๋อี๋เหนียงก็จะหันมาโกรธแค้นเขา ถึงตอนนั้นถ้านางเปิดเผยเพศที่แท้จริงขึ้นมาทุกอย่างที่คิดไว้ก็คงจะพังทลายจนหมดสิ้น

        ในเมื่อแรกพบกันก็เข้าใจว่าเขามีสองเพศ หากว่าวันหลังมีโอกาสเขาอาจจะต้องช่วยไป๋หมิ่นอวี้ให้มีสองเพศจริงๆ ก็ได้

        จะทำอย่างไรให้ผู้ชายคนหนึ่งเปลี่ยนเป็นอีกเพศโดยที่ไม่ถูกคนนินทา… เจียงลั่วอวี้มองร่างบนเตียงที่ใบหน้ามีรอยแผลเป็น เขาค่อยๆ ใช้มือลูบไล้ไปบนลำคอขาวเนียนและเลื่อนไปที่กระดุมเสื้อ

        ต้องเป็นของกันและกันเท่านั้น

        คนที่สามารถมีอะไรกับคนที่มีสองเพศได้ ถึงจะบอกว่าเป็นผู้ชายก็คงไม่มีใครเชื่อ

        ในฐานะซื่อจื่อก่อนแต่งงานจะมีเมียชายไว้สักคนสองคนก็ไม่แปลกและในจวนนี้ก็คงไม่มีคนกล้านินทา ติดที่ว่าตอนนี้ไป๋หมิ่นอวี้ทั้งบอบบางและกำลังเจ็บหนักตัวเขาเองก็ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ เกรงว่าจะเป็นการอกตัญญูต่อบิดามารดา……ความคิดนี้จึงยังทำในตอนนี้ไม่ได้

        เจียงลั่วอวี้นั่งลงข้างเตียงมองดูร่างบนเตียงค่อยๆ หายใจเป็นปกติ จากนั้นเขาจึงชักมือออก เขาเลื่อนสายตาไปมองที่รอยแผลบนหน้า มองตาเขม็งค้างอยู่อย่างนั้น

        ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เขาคิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน?!

        มาที่จวนจวิ้นครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อจะมาแก้แค้นหรอกรึ?

        เจินซื่อ เจียงฮุ่ย หนานจิ้งหลง… พวกนั้นยังไม่มีใครตายสักคน นี่กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?!

        เมื่อคิดถึงการแก้แค้นแววตาของเจียงลั่วอวี้ก็เปลี่ยนไป เขามองไปยังคิ้วที่ขมวดด้วยความทรมานของไป๋หมิ่นอวี้ก็ทำให้เขาเกิดความคิดสงสัย ทันใดนั้นปากที่ไร้สีเลือดก็ขยับเขยื้อนเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา

        เจียงลั่วอวี้เห็นดังนั้นก็รีบเก็บซ่อนความคิดนั้นทันที เขายิ้มให้และรีบพูดออกมาก่อนว่า “อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น เจ้ากระอักเลือดขนาดนี้ข้าจะปล่อยไปได้อย่างไร เกิดเจ้าตายขึ้นมาจะกลายเป็นความผิดของข้าน่ะสิ?”

        เขาก้มหน้าลงและค่อยๆ เขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกระซิบว่า “อีกทั้งเจ้าเองก็ไม่ใช่คนสองเพศด้วยนี่?”

        พูดจบก็รู้สึกได้ว่าคำพูดของเขาทำให้คนที่นอนอยู่ถึงกับสะดุ้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตกใจหรืออะไร เขายังคงนั่งเอาตัวแนบใกล้ๆ และพูดต่อไป “ในเมื่อเจ้าเข้ามาในจวนนี้ในฐานะคนสองเพศ ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ในต้าหลงเจ้าก็ต้องเป็นคนสองเพศต่อไป เข้าใจที่ข้าพูดใช่ไหม?”

        ไป๋หมิ่นอวี้ไม่คิดว่าเขาจะถูกขู่เช่นนี้ แถมน้ำเสียงยังแฝงด้วยรังสีอำมหิตทำให้เขากลัวจนตัวแข็ง เขาฝืนถามไปด้วยความลำบากว่า “แต่……ถ้า……”

        “ไม่มีคำว่าถ้า…” เจียงลั่วอวี้ยิ้มและลุกขึ้นใช้นิ้ววาดไปบนแก้มที่เย็นเฉียบของไป๋หมิ่นอวี้ “ถ้ามีอะไรผิดพลาดก่อนที่เรื่องจะแดงขึ้น ข้าก็จะจับเจ้ามาตอนเสียก่อนแล้วอย่าหาว่าข้าโหดร้าย ข้าคุยกับเจ้าไว้ก่อนเลยนะ”

        ไป๋หมิ่นอวี้นอนตัวแข็งอยู่ที่เดิม เขาได้แต่ทำตาโตและอ้าปากค้าง

        เจียงลั่วอวี้ดูจะชอบสีหน้าเขาตอนนี้จึงใช้นิ่วเขี่ยวนไปมาบนแก้มและยิ้มออกมา “ในเมื่อเจ็บหนักเจ้าก็นอนพักซะ แต่คืนนี้เจ้าต้องไปนอนข้างนอกไม่ก็ไปนอนที่ห้องพักของซุ่ยเยวี่ย พรุ่งนี้ค่อยมาหาข้าที่ห้อง ทำเป็นว่ามาพูดคุยเล่นปกติเลือกมาสักอย่าง”

        ไป๋หมิ่นอวี้กลืนน้ำลายและมองเจียงลั่วอวี้ซ้ำไปมา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจคนที่อยู่ตรงหน้า จึงได้แต่กระเถิบถอยตัวออกไป “…..ซื่อจื่อ”

        “ไม่ต้องขอบคุณข้า ข้ารู้ว่าการที่เจ้าโกหกเรื่องเพศของเจ้ามันจะต้องมีสาเหตุ “สีหน้าของเจียงลั่วอวี้เปลี่ยนไปมากมายหลากหลายอารมณ์ แต่จู่ๆ ก็กลับมามีใบหน้าที่สดใสและอบอุ่นอีกครั้ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังต่อไปว่า

        “ข้ามารู้ความลับของเจ้าโดยบังเอิญและถ้าเรื่องนี้แดงขึ้นตัวเจ้าเสียอีกที่จะเดือดร้อนยิ่งกว่าข้า เจ้าไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเปิดเผยความลับ เจ้าไปพักผ่อนเถอะ มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม