0 Views

เหล่านางกำนัลต่างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า พากันกรูเข้ามาและจับเจียงลั่วอวี้ลากลงมาจากเตียง นางกำนัลสองคนจับตัวเขาที่ยังคงไออยู่ไว้แน่น “เหนียงเนี่ยง…ท่าน…”

เจียงฮุ่ยไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรอะไรใครอีกต่อไป ได้แต่เอามือกุมใบหน้าและรีบเรียกให้คนมาดูแผลที่หน้า นางกัดฟันพูด “ผ่านมาสิบปีแล้ว ฝ่าบาทคงจำมันไม่ได้แล้ว ก็แค่ชายาต่ำชั้นคนหนึ่ง ป่วยตายก็ไม่น่าแปลก รีบไปเอายามา!”

เจียงลั่วอวี้ถูกนางกำนัลสองคนจับกดตัวลงบนพื้นหิน ความเจ็บปวดไหลไปทั่วร่าง ยิ่งทำให้เขาไอหนักจนตัวงอ เลือดสีแดงจนเกือบดำไหลออกจากริมฝีปาก ไหลลงมาจนถึงคออันซีดขาวและเปรอะลงบนเสื้อสีขาวราวหิมะของเขา

“…แค่ก…แค่ก…”

“ไงล่ะ ยังไม่ยอมแพ้?” เจียงฮุ่ยยังคงกุมใบหน้าและมองไปที่เขาอย่างไร้เมตตา ยิ้มอย่างเยาะเย้ยและเอ่ยขึ้นว่า “พระชายามู่หยาง เรื่องผิดพลาดที่เจ้าเคยทำไว้มีไม่น้อยนะ ไว้ค่อยๆไปย้อนนึกตอนอยู่ในนรกเถอะ!”

ไม่ทันสิ้นเสียงพูด เสียงหัวเราะอันแหบแห้งก็ดังขึ้นมาจากร่างที่ถูกกดบนพื้น

เขาเงยหน้าขึ้นมองและแสยะยิ้มอันคมกริบดังมีดมองไปที่สตรีที่กำลังใช้มือกุมบาดแผลบนหน้าไว้ด้วยความเจ็บปวด คำพูดกระท่อนกระแท่นออกจากปากเขาว่า “เจ้าคิดว่า…คนที่เขารัก…คือเจ้างั้นหรือ?”

เจียงลั่วฮุ่ยชะงักไปกับคำพูดนั้น แต่แล้วสีหน้าแววตาก็กลับมาดุดันและโหดร้ายขึ้นกว่าเดิม “เจ้าบ้านี่กำลังพร่ำอะไร ข้ากับฝ่าบาทรักกันมาตลอดและไม่เคยห่างกันเลยตั้งแต่ครั้งอยู่ที่ต้าหลงจนกลับมาต้าจิน ตอนที่ฝ่าบาทกลับมาที่นี่ นอกจากเจ้าที่ฝ่าบาทใช้เป็นโล่กำบัง คนแรกที่ฝ่าบาทเสด็จไปรับก็คือข้า ชายารองแห่งมู่หยาง!”

โล่กำบัง…

เมื่อได้ยินสามคำนี้ เสียงหัวเราะก็ผุดขึ้นจากผู้ที่กำลังคุกเข่าก้มหน้าอยู่บนพื้น หัวเราะเสียจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

“ตอนนั้น…เป็นข้าเอง…ที่ตาบอด”

ยังไม่ทันสิ้นเสียงพูด เสียงไออันแหบแห้งก็หลุดออกมาแทรก ตอนนี้ร่างกายเขาสั่นสะท้าน รอยยิ้มบนใบหน้าบิดเบี้ยวจนแทบดูไม่ออกว่ากำลังยิ้ม “เจียงฮุ่ย…เขาไม่ได้รักเจ้า…ข้าเคยเป็นฮองเฮา…แต่เจ้า…ชาตินี้…ทั้งชาติ…ก็ไม่มีวันได้เป็นฮองเฮา”

คำว่าฮองเฮาเป็นสิ่งที่ทิ่มแทงใจดำสตรีผู้ที่กำลังกุมรอยแผลบนใบหน้าอันงดงาม เปล่งเสียงขึ้นอีกครั้งราวกับคำราม จนนางกำนัลที่นำยามามือสั่นระริกด้วยความกลัว

“เด็กๆ จับมันกรอกยา เดี๋ยวนี้!”

ภาพเบื้องหน้าของเขาถูกบดบัง ลมหายใจแผ่วเบาลง ดวงตากลมดำราวไข่มุกเริ่มสลัวลง ริมฝีปากเริ่มผิดรูป

ในความมืดมิด ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นมืออันเรียวงามกำลังถือแก้วเหล้าที่ใช้ในคืนแต่งงาน ที่มาภายใต้ร่างเงาซึ่งมีริมฝีปากอันบางเฉียบสีแดงยิ้มให้พร้อมดวงตาที่ซ่อนอยู่ในความมืดดำ

มาถึงตอนนี้ เขาจะไม่รู้เชียวหรือ…ว่าใครเป็นคนทำให้เขาเป็นแบบนี้?

นางกำนัลถือชามยาที่กำลังร้อนจัดเดินไปที่เขาเพื่อรอรับคำสั่งจากกุ้ยเฟยให้กรอกยา แต่ยังไม่ทันที่นางกำนัลจะเข้าถึงตัว ผู้ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นก็แสยะยิ้มพร้อมตะคอกใส่

“…หนานจิ้งหลง…เจียงฮุ่ย…ข้าเจียงลั่วอวี้…ต่อให้ข้าตายไปเป็นผี…ชาติหน้าฉันใด…ข้าขอจองเวรจองกรรมให้พวกเจ้าต้องมาชดใช้สิ่งที่ทำไว้กับข้า”

น้ำเสียงอันโดดเดี่ยวแต่แฝงความเด็ดขาด ดังกังวานจนผู้ที่อยู่ไกลยังได้ยิน เสียงที่อัดอั้นราวกับเสียงที่หลุดมาจากปากของภูตผีได้ล่องลอยออกมาและเป็นเสมือนคำสาปก่อนสิ้นใจ

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม