0 Views

คำสั่งขององค์หญิงทำเอาเจียงสยงมองนางเจินซื่อด้วยสายตาที่ทรงอำนาจโดยไม่ต้องเอ่ยวาจา

เจินซื่อเมื่อได้ยินคำสั่งของแม่สามีก็สะดุ้ง เริ่มจากที่ตนเองถูกตำหนิและลูกสาวก็ยังมาถูกกักบริเวณอีก เดิมทีนางจะเสนอให้เจียงลั่วอวี้และน้องๆ พักทางอาคารฝั่งตะวันออกแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะถึงพูดไปองค์หญิงก็คงไม่เห็นด้วย

โดยเฉพาะเจียงลั่วอวี้ที่ยังไว้ทุกข์ แม้ว่าองค์หญิงจะไม่ถือแต่นางกลับถือเรื่องพวกนี้ยิ่งนัก นางพาลคิดไปว่าที่ตนกับลูกเจอเรื่องร้ายๆ ก็เพราเจียงลั่วอวี้นำความอัปมงคลเข้ามาให้พวกนาง ตัวนางก็อยากจะอยู่ให้ห่างเหมือนกัน ความคิดที่จะฮุบมรดกก็คลายลง นางรีบขานรับคำสั่งองค์หญิง

องค์หญิงเห็นว่าเจินซื่อรับปากโดยไม่มีข้อโต้แย้งก็พลันเกิดความสงสัย นางไม่ค่อยเชื่อใจสะใภ้ใหญ่คนนี้สักเท่าไหร่ จึงส่งสายตามองไปที่นางมู่ซื่อ

มู่ซื่อสังเกตเห็นว่าแม่สามีมองมาที่ตนก็รีบยืนขึ้นพร้อมเจินซื่อและเอ่ยว่า “ลูกพร้อมจะช่วยแบ่งเบาภาระพระชายาจะจัดการให้ซื่อจื่อได้พักในสวนตะวันตกเป็นอย่างดีเพคะ”

องค์หญิงเห็นว่านางมีไวพริบก็แสดงสีหน้าพอใจ ก่อนจะหันไปทางเจียงลั่วอวี้อีกครั้ง

เจียงลั่วอวี้ที่เข้าใจสายตาท่านย่ารีบลุกขึ้นยืนคำนับอาสะใภ้ทั้งสองพลางยิ้มและเอ่ยว่า “ขอบพระคุณท่านอาทั้งสองขอรับ”

เมื่อจัดแจงเรื่องที่พักเสร็จองค์หญิงที่รู้สึกเหนื่อยล้าและอยากพักผ่อนก็ยกมือขึ้นเป็นการบอกให้ทุกคนออกไปได้ เจียงสยงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นคำนับ เขามองไปยังเจียงลั่วอวี้ที่แสดงอาการนอบน้อมแล้วหันหลังเดินออกไป จากนั้นทุกคนก็ค่อยๆ เดินตามออกจากห้องโถงไป

เจียงสยงเดินจากไปแล้ว เจินซื่อจึงฝืนยิ้มและเตรียมจะพูดอะไรกับเจียงลั่วอวี้ แต่เขาก็เงยหน้าขึ้นมาและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“อาสะใภ้ อวี้เอ๋อร์รู้ว่าเมื่อครู่ไม่ใช่ความผิดของน้องหญิง ตอนนี้น้องหญิงคงกำลังเศร้าโศก อาสะใภ้คงจะเป็นห่วงมาก เอาแบบนี้ก็แล้วกันให้อามู่ซื่อพาอวี้เอ๋อร์ไปที่พักแทนก็ได้ ท่านจะได้ไปดูน้องหญิง อย่าให้นางเสียใจไปกว่านี้เลย”

นับแต่นางเห็นลูกสาวถูกลากตัวออกไปในใจก็มีแต่ความกังวล อยากจะรีบพาเจียงลั่วอวี้ไปส่งให้ถึงที่ จากนั้นนางจะได้ไปดูลูก จะได้สั่งสอนพวกที่ทำรุนแรงกับลูกสาวของนางและได้ปลอบใจลูกสาว รอจนองค์หญิงหายโกรธค่อยพูดคำหวานเอาใจเพื่อที่ลูกสาวนางจะออกมาได้อีกครั้ง

ถึงแม้ว่านางจะถูกประมุขทั้งสองตำหนิและถูกมองจากบ่าวไพร่ แต่อำนาจก็ยังคงอยู่ในมือนาง นางยังคงเป็นนายหญิงแห่งจวนอ๋องนี้ แน่นอนว่านางต้องไม่ยอมให้ลูกสาวของตนถูกรังแกเป็นแน่

เจินซื่อคิดเช่นนั้น และยังคิดอีกว่าจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อได้ยินเจียงลั่วอวี้กล่าวเช่นนี้ด้วยหน้าตาจริงจัง นางก็คิดว่าเขาจริงใจ สีหน้านางจึงดีขึ้น

“เจ้ามีน้ำใจจริงๆ แต่ว่าท่านอ๋องกับท่านแม่สั่งลงมาแล้วอาก็จำต้องพาเจ้าไปส่งให้ถึงที่ แล้วค่อยไปหาน้องเจ้า”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม