0 Views

หิมะภายนอกหน้าต่างโปรยปรายอย่างสงบ เขาจับผ้าห่มอันบางเบากระชับเข้าหาตัว และมองนางกำนัลที่นำยามาให้ด้วยความนิ่ง ทันใดนั้นเขาก็ใช้แรงที่มีทั้งหมดสะบัดมือออกไปจนชามยาหกไปลวกนางกำนัลที่กรีดร้องขึ้นด้วยความแสบร้อน

โอ๊ย ร้อน! นางกำนัลรีบสะบัดชุดเพื่อให้ยาหลุดออก แต่ก็ยังคงเห็นรอยสีน้ำตาลปรากฏเป็นคราบอยู่ แล้วก็ตะโกนว่า “ไอ้คนผิดเพศ นี่เจ้าคิดจะทำอะไร”

“เจ้าคิดว่า…ข้าจะไม่รู้หรือ…เจ้า…” เจียงลั่วอวี้พูดและไอไปพร้อมกัน ภายใต้แสงเทียนทำให้เห็นถึงกระดูกบนใบหน้าที่โปดปูนด้วยความผอมได้อย่างชัดเจน ตลอดเวลาที่มาอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้ ก็ถูกจับตามองโดยนางกำนัลตลอดเวลา เงาสะท้อนแสงเทียนของเขาซูบผอมราวกับปีศาจโครงกระดูกก็ไม่ปาน “…คิดจะให้ข้าตายใช่ไหม”

กระโปรงที่เลอะเป็นคราบทำให้รู้ว่าชุดนี้คงใส่ไม่ได้อีกแล้ว สีหน้าของนางกำนัลแสดงความดูถูก นางพลางสะบัดเสื้อผ้าและหันไปพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “พระชายา ท่านพูดแบบนี้ก็ไม่ถูก ข้าจะอยากให้ท่านตายได้อย่างไรกัน คนที่อยากให้ท่านตายคือกุ้ยเหริน”

เจียงลั่วอวี้ไอติดต่อกันหลายครั้ง ใบหน้าซีดขาวกับริมฝีปากอันแห้งผากเอ่ยถึงนางกำนัลว่า “กุ้ยเหริน…เจียงฮุ่ยหรือ”

“พระชายา ท่านจะเอ่ยพระนามของกุ้ยเฟยแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ” พูดพลางบิดตัวไปมา สายตาที่มองเริ่มเผยให้เห็นถึงท่าทีที่แท้จริง นางมองไปที่เจียงลั่วอวี้ที่กำลังไออยู่บนเตียงพร้อมกับตะคอกใส่ “หลบหลู่เบื้องสูง มีโทษประหาร!”

เจียงลั่วอวี้ยังคงไอต่อไปและไม่ได้ยินว่านางกำนัลพูดอะไรต่อ ได้แต่เปล่งเสียงหัวเราะ “…ฮ่า ฮ่า…แค่ก แค่ก”

ยังไม่ทันที่เขาจะหายไอ นอกประตูก็มีเสียงดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงสตรีที่อ่อนนุ่มแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด เสียงนั้นมีน้ำเสียงจิกกัด “ดูเหมือนว่าท่านพี่จะไม่กลัวโทษประหารสินะ”

ทันที่ที่ได้ยินเสียงนั้น เจียงลั่วอวี้ก็ตัวสั่นและกระอักเลือดออกมา “…เจียง…ฮุ่ย”

เมื่อประตูเปิดอ้า ลมหนาวและเกล็ดหิมะก็ถูกพัดปลิวเข้ามาในห้อง นางกำนัลรีบหันหน้าที่มีอาการดีใจไปทำการคารวะเงาสีแดงที่ก้าวเข้ามา นางคุกเข่าลงและเปล่งเสียงดัง “ขอกุ้ยเฟยทรงพระเจริญ พันปี พันพันปี”

สตรีผู้ที่เข้ามาพร้อมกับลมหายใจอันร้อนแรงที่ภายในมือมีกระถางเล็กเพื่อให้ความอบอุ่น นางมองไปรอบๆและก็กวักมือเรียกให้นางกำนัลสองคนยกเก้าอี้พร้อมเบาะรองนั่งมาให้นาง จากนั้นก็สั่งให้ปิดประตูให้แน่น นางมาพร้อมกับชุดหงส์หลากสี ที่เอวมีแขวนหยกขาว ประดับศีรษะด้วยอัญมณีมีค่าต่างๆพร้อมปิ่นหงส์ทองคำ จากนั้นนางกำนัลก็หลบไปอยู่ด้านข้างเพื่อคอยรับใช้

“พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้ามีอะไรจะคุยกับพระชายา”

เจียงลั่วอวี้จับผ้าห่มเก่าๆมาห่มตัวไว้ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความแค้นและความชัง ร่างกายอันบอบบางขยับขึ้นพร้อมกับริมฝีปากเปื้อนเลือดเปล่งเสียงว่า “เจ้า…”

“ท่านอย่างมองข้าด้วยสายตาแบบนั้นสิ เพราะในสายตาฝ่าบาท ท่านไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว” เจียงฮุ่ยพูดและโน้มตัวลงไปหาเจียงลั่วอวี้ ส่งรอยยิ้มลมหายใจอุ่นๆรดหน้าเขา “ตายแบบนี้ ดีกว่าตายเพราะฝ่าบาทพระราชทานโทษตาย ท่านพี่คิดว่าอย่างไรล่ะ”

ยังไม่ทันพูดจบ ร่างที่นอนอยู่บนเตียงก็ฮึดขึ้นมา มืออันซีดขาวยกขึ้นด้วยอาการสั่นเทา และยังไม่ทันที่สตรีผู้นั้นจะตั้งตัว ก็ถูกข่วนเข้าที่หน้า ดวงหน้าอันงดงามจึงปรากฏรอยข่วนสีแดง พร้อมกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“โอ๊ย! แก! เจ้าบ้านี่!”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม