0 Views

เจียงฮุ่ยได้ยินคำสั่งให้ปิดห้องสำนึกผิดก็ถึงกลับหน้าซีด แต่ไหนแต่ไรมาเขาเคยแต่ถูกพ่อแม่ตามใจและดูแลอย่างดี นางไม่เคยทำความผิดอะไรใหญ่โต แต่ใครจะรู้ว่าวันนี้จะโชคร้าย อารามตกใจก็ไม่สนใจแม้แต่สายตาแม่ตนเอง นางเข้าไปดึงแขนเสื้อเจียงลั่วอวี้และพูดขอร้อง

“ฮุ่ยเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ…ท่านพี่…ท่านพี่เห็นมุกเม็ดนั้น…ท่านรู้ว่าข้าไม่ผิด…มุกนั้นอยู่ไหนรีบหากันเถอะ…”

เจียงฮุ่ยดึงจนแขนเสื้อสีครามของเขาบิดเบี้ยวไม่เป็นทรง แต่รอยยิ้มของเขากลับลึกขึ้น เขาหันไปมองใบหน้าอันงดงามของนางก็รู้สึกได้ถึงความร้อนรนในทุกที่ที่นางแตะต้องโดน

ให้ข้ามองเห็นว่าเจ้าไม่ได้รับความยุติธรรมงั้นหรือ?

แล้วเมื่อชาติก่อนที่ข้าถูกส่งไปตำหนักเย็น เจ้าก็รู้ว่าข้าก็ไม่ได้รับความยุติธรรมเช่นกันนี่?

หรือว่า…แท้จริงแล้วเจ้านั่นแหละที่เป็นคนใส่ร้ายข้า?!

ในใจยิ่งแค้นใบหน้าก็ยิ่งแสดงออกถึงความอ่อนโยน เขามองดูใบหน้าที่งดงามและท่าทางของนางที่มาขอร้องเขาราวกับว่าเขาเป็นดั่งเทวดามาโปรดก็ไม่ปาน เพียงแต่ว่าเทวดาตรงหน้ากลับมีสีหน้าลำบากใจและพูดเสียงทุ้มต่ำว่า

“น้องพี่ ท่านย่ากับท่านอาบอกแล้วไงถึงตอนนี้จะหาเจอก็…”

“เจ้าลูกไม่รักดีเจ้าไปดึงแขนพี่เจ้าทำไมรีบปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ เจ้ากลับห้องไปสำนึกผิดซะ!” เจียงสยงเพิ่งปลอบมารดาเสร็จหันไปเห็นลูกสาวรั้งแขนเสื้อเจียงลั่วอวี้อย่างแรงจนชุดแทบจะขาดเขาก็ยิ่งโกรธ ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะชี้นิ้วไปยังบรรดาสาวใช้ที่กำลังอ้าปากค้าง

“พวกเจ้ารีบมาพาคุณหนูใหญ่กลับไป ไม่มีคำสั่งจากข้าห้ามให้นางออกมาทำขายหน้าอีก!”

สาวใช้เหล่านั้นส่วนมากเป็นคนของเจินซื่อ เมื่อพวกนางรู้ว่าต้องทำตามคำสั่งจึงรีบขานรับและพุ่งเข้าไปปลดมือของเจียงฮุ่ยออกจากเสื้อของเจียงลั่วอวี้ก่อนจะลากนางออกไปด้านนอก เพียงครู่เดียวก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

เจียงลั่วอวี่มองดูภาพที่เพิ่งเกิดขึ้นต่อหน้า เขาหันกลับมาจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง รอยยิ้มบางๆ ยังอยู่ประดับอยู่ที่มุมปาก สีหน้าราบเรียบหันไปหาองค์หญิงและเจียงสยง

เจียงฮุ่ยไม่เพียงแต่ทำน้ำชาหกใส่องค์หญิง แต่ยังทำปัญหารดใส่ตัวเองอีกด้วย

ดูสิกลายเป็นเรื่องที่น่าอายเสียจริง ไข่มุกนั้นเป็นแค่ตัวเบิกโรงแต่ใครจะคิดว่าจะทำให้พ่อลูกไม่ถูกกันขึ้นมาจริงๆ

เป็นเช่นนี้ก็ดี ถึงแม้เจียงฮุ่ยจะถูกกักบริเวณทำให้อดเห็นนางทุกข์ทรมาน แต่ก็ทำให้เขาได้มีเวลาล่อเหยื่อ ละรอเวลาให้เจินซื่อเผยธาตุแท้ออกมา

เพิ่งจะมาถึงจวนจวิ้นหวังอย่างน้อยก็ต้องมีตัวตนบ้าง แสร้งทำเป็นหูหนวกตาบอดนานไปก็มีแต่จะถูกรังแก

“อวี้เอ๋อร์ เมื่อครู่ข้าถูกน้องเจ้าทำเสียจนย่าเหนื่อยแล้ว…เจ้าพาน้องๆ เจ้าไปพักที่ห้องใหญ่ทางสวนตะวันตกเถอะ ขาดเหลืออะไรก็บอกอาสะใภ้เจ้า นางเป็นคนละเอียดรอบคอบคงเตรียมทุกอย่างไว้ให้เจ้าแล้วล่ะ”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม