0 Views

หลังจากถูกเจียงลั่วอวี้ชนล้มจนปวดไปทั้งร่าง แต่ด้วยฐานะของซื่อจื่อและเพราะห่วงเรื่องภาพลักษณ์ภายใต้สายตาของบรรดาสาวใช้ทำให้นางไม่สามารถต่อว่าอะไรได้ ไหนจะหีบเครื่องประดับที่ทำเอาตาลายนี้อีก แต่ไม่ได้หมายความว่าเจินซื่อจะไม่เอาคืน

ตอนนี้นางเห็นว่าเจียงลั่วอวี้เป็นแค่คนไร้มารยาทที่เอาแต่นั่งคุกเข่าไม่มองหน้าใครและก็ไม่พูดอะไรอีกด้วย นางเห็นว่าโอกาสดีมาถึงแล้ว จึงคิดจะใช้เหตุผลนี้พูดให้องค์หญิงลี่หยางโกรธและต่อว่าเจียงลั่วอวี้ที่ไม่รู้ธรรมเนียม

เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วนางกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่เจียงลั่วอวี้ที่คุกเข่าอยู่ก็เกิดตัวสั่นขึ้นมาทันที จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา

สายตาทุกคู่จ้องมองไปที่เขา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาทุกคนถึงกับหน้าเปลี่ยนสี โดยเฉพาะองค์หญิงลี่หยางกับจวิ้นหวังที่อยู่เบื้องหน้า ใบหน้าขาวใสและจิ้มลิ้มตอนนี้ปรากฏหยดน้ำตาไหลออกมาบนดวงหน้าอันงดงามดวงนั้น

เจียงลั่วอวี้ยังคงคุกเข่าอยู่ เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น ในขณะที่ร่างกายยังคงสั่นระริก ดวงตาที่จ้องมององค์หญิงช่างดูน่าสงสารจับใจ ขอบตาแดงก่ำปากซีดเซียว ฟันบนขบริมฝีปากล่างจนเป็นรอยแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกที่ทั้งดีใจและเสียใจระคนกัน

“…ท่านย่า…หลานอกตัญญูคนนี้…มากราบท่านแล้ว!”

เสียงของเขาไม่ดังมากและติดสั่นเล็กน้อย แต่เสียงนั้นก็ดังพอจะทำให้ภายในห้องเกิดความเงียบสงัดลง นางเจินซื่อถึงกับพูดไม่ออก ส่วนนางมู่ซื่อก็ตะลึงงัน แม้แต่เจียงสยงจวิ้นหวังที่ไม่แสดงอาการใดๆ ก็ยังต้องหันมาให้ความสนใจหลานคนนี้

หลังจากที่เห็นว่าทุกคนให้ความสนใจตน เจียงลั่วอวี้ก็คลานเข่าเข้าไปหาองค์หญิงลี่หยาง และพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นว่า “…ท่านย่า…ท่านพ่อ…จากหลานไปแล้ว…ตอนนี้…ตอนนี้หลานก็เหลือแค่ท่านย่า…กับอารองแล้ว…”

องค์หญิงลี่หยางรู้สึกสงสารเจียงลั่วอวี้จับใจ มือเหี่ยวย่นประคองใบหน้าอันงดงามของผู้เป็นหลาน นางเริ่มสะอื้นตามขอบตาเริ่มแดง “…เด็กดี…อวี้เอ๋อร์เป็นเด็กดี…พ่อเจ้าอาภัพ…คิดไม่ถึงเลย…”

คำว่าพ่อที่ออกจากปากทำสองทำให้แม้แต่เจียงสยงก็พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วย เขามองไปที่หลานและมองไปที่องค์หญิงก็ยิ่งสงสารจนต้องถอดถอนหายใจออกมา

อายุเพียง 15 ปีก็ต้องมากำพร้าพ่อแม่ ไหนจะต้องสืบทอดตำแหน่งจากพ่อเพิ่งจะไว้ทุกข์ครบปีก็ต้องไปอยู่ที่ต้าหลง มาขออาศัยในจวนของท่านอา และยังต้องคอยระมัดระวังตัวตลอดเวลา

คิดไม่ถึงเลยว่าบิดาและมารดาสุดที่รักจะจากไปในคืนเดียว

เจียงลั่วอวี้หยุดร้องไห้เพราะรู้ว่าตนจะแสดงเกินจริงไม่ได้ ยิ่งเล่นตัวเองก็จะยิ่งถลำลึกไปกับการแสดงครั้งนี้ทำให้รู้สึกเศร้าไปด้วยจริงๆ ขอบตาแดงก่ำดูแล้วน่าเวทนา ดวงตาเยือกเย็นจนเหมือนไร้แวว

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม