0 Views

แต่การที่เขาจะรู้จักเจียงลั่วอวี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเขาเป็นถึงซื่อจื่อของเซียวเหยาหวัง ไป๋หมิ่นอวี้อาศัยอยู่กับจวิ้นหวังซึ่งก็เป็นอารองของเขา เพียงแต่ว่าในอดีตชาติเขาไม่เคยเจอกับไป๋หมิ่นอวี้ อีกฝ่ายก็คงเกิดความอยากรู้ในตัวเขา เป็นอันว่าเขาคงคิดมากไปเอง

เจียงลั่วอวี้นั่งอยู่บนรถ ได้ยินเสียงคนกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็พลันคิดถึงบัญชีรายชื่อที่เพิ่งเผาทิ้งไป

บัญชีรายชื่อที่เพิ่งเผาทิ้งไป เป็นสิ่งที่ตัวเขาเองสั่งให้รวบรวมไว้ก่อนออกมาจากจวน และต้องส่งให้ถึงมือก่อนที่จะไปถึงจวนจวิ้นหวัง ในนั้นมีรายชื่อเจ้านายทั้งหมด รวมถึงข้าน้อยไพร่ที่มีหน้าที่สำคัญในจวนทั้งหมด

ตามรายชื่อและความทรงจำที่มี นางเจินซื่อชายาเอกของจวิ้นหวังเป็นผู้จัดการเรื่องราวน้อยใหญ่ในจวน โดยมีนางมู่ซื่อชายารองคอยช่วยเหลือ ส่วนองค์หญิงลี่หยางที่เป็นย่าของเขาซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฮ่องเต้องค์ก่อนอายุมากแล้ว หลังคลอดจวิ้นหวังผู้เป็นอารองก็สุขภาพอ่อนแอลง ได้แต่นอนป่วยบนเตียง ไม่สามารถลุกขึ้นมาจัดการอะไรได้

ส่วนจวิ้นหวังผู้เป็นอารองของเขานั้น…อดีตชาติเขาจะคลุกคลีอยู่กับชายาทั้งสองมากกว่า เขารู้ว่าอารองของเขาไม่สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในบ้าน เพราะฉะนั้นความทรงจำในอดีตก็มีแค่เรื่องนั้นเรื่องเดียว จำได้แค่ว่าเขาได้เจอหน้าอารองแค่ไม่กี่ครั้งและพูดคุยกันตามมารยาทเท่านั้น

อดีตคืออดีต สำหรับการเกิดใหม่ครั้งนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องดึงย่าและอารองของเขาเข้ามารับรู้และจะได้ให้ “ความยุติธรรม” แก่เขา

เจียงลั่วอวี้นั่งทบทวนแผนการในใจ หลังจากที่เข้าจวนจะต้องทำอย่างไรกับนางเจินซื่อ เขาหันไปมองที่ฉากพลางสงสัยว่าทำไมหนุ่มน้อยเปลี่ยนชุดนานเหลือเกิน แล้วฉากบังตาก็เลื่อนออก

ไป๋หมิ่นอวี้มายืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว เขาได้แต่มองค้าง ไป๋หมิ่นอวี้ก็เดินกลับไปที่มุมแล้วนั่งงอตัวอยู่ที่นั่น

ชุดสีขาวของเขาเมื่อไปอยู่บนตัวไป๋หมิ่นอวี้ ดูเหมือนว่ามันจะใหญ่เกินไปสำหรับเขา

เจียงลั่วอวี้เห็นไป๋หมิ่นอวี้นั่งงอตัวที่มุมเหมือนคนถูกรังแกก็รู้สึกสงสาร เด็กคนนี้ไม่ได้ทำอะไรผิด บางทีเขาอาจจะกลัวที่ถูกคนแปลกหน้าช่วยมาจากป่า คิดไปถึงเหตุการณ์ในอดีตชาติก็ยิ่งรู้สึกสงสารขึ้นไปอีก

“อย่าไปนั่งขดตัวตรงนั้นเลย มานั่งข้างข้านี่”

เขาเดินออกมาจากมุมที่นั่งงอตัวอยู่ ใบหน้าซีดขาวเพราะตกน้ำ ปรากฏให้เห็นรอยแผลเป็นบนใบหน้า เขามองเจียงลั่วอวี้จนทำให้อีกฝ่ายเหมือนพูดอะไรผิดไป จากนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

“…เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?”

กลัว?

เจียงลั่วอวี้ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาถาม เมื่อมองเห็นไป๋หมิ่นอวี้ลูบรอยแผลบนหน้าก็เลยพอจะเข้าใจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่า “เจ้ามีอะไรน่ากลัว หรือว่าเจ้าจะจับข้ากิน?”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม