0 Views

ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของเขา เจียงลั่วอวี่ก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น

เพราะสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าเขา คือใบหน้าอันงดงามที่ไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้

คิ้วคมดังใบมีด ผมดำขลับ ตาสีอำพัน ริมฝีปากบางเฉียบ ผิวขาวกระจ่างจนแทบมองทะลุได้ ให้ความรู้สึกน่าใกล้ชิดสนิทสนม

เจียงลั่วอวี้จ้องหน้าเขาอยู่สักพักก็เลิกคิ้วลงมาเป็นสีหน้าปกติ

แน่นอนว่าดวงหน้าอันงดงามนี้ไร้ที่ติ ถ้าหากไม่มีรอยแผลเป็นที่ลากยาวตั้งแต่คิ้วลงมาถึงมุมปาก และนั่นทำให้หน้าเขาสูญเสียความงามไป

หนุ่มน้อยเงยหน้ามองเขาด้วยความสงบนิ่ง

เจียงลั่วอวี้ถูกมองด้วยสายตาเช่นนั้นก็รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก ดวงตาสีอำพันที่จ้องมองมา ไม่รู้ว่าเป็นความเห็นใจหรือความสงสาร ไม่รู้ว่าคนที่ช่วยเป็นมิตรหรือศัตรู แต่เขาก็ยื่นมาออกไป

“ลุกขึ้นมาเถอะ”

คนบนพื้นมองดูมือที่ยื่นมาหาเขา กระพริบตาถี่แต่ก็ไม่ได้ยื่นมือตอบรับความชาวยเหลือ แถมยังถามไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า

“ทำไมถึงช่วยข้า?”

ไม่รู้หนุ่มน้อยคนนี้วิ่งมาไกลแค่ไหน เสียงที่แหบพร่าไม่สามารถปกปิดความอ่อนล้าได้ แต่น้ำเสียงยังคงเปี่ยมด้วยความยโส วาจาเอื้อนเอ่ยโดยไม่มีท่าทีสั่นไหว เหมือนคนที่หมดอาลัยตายอยาก

หมดอาลัยตายอยาก

แววตาอันบริสุทธิ์ทำให้เจียงลั่วอวี้ต้องผ่อนน้ำเสียงลง เขาขยับนิ้วและเม้มปากก่อนจะตอบ

“ข้าก็แค่อยากช่วย”

คนบนพื้นยังคงไม่ตอบอะไร ได้แต่จ้องตากลับ ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่แล้วเขาก็ขยับแขนและจับไปที่ข้อมือเจียงลั่วอวี้ ส่วนแขนอีกข้างที่ไพล่หลังอยู่ยื่นออกมาพร้อมปิ่นไม้ท้อ

เจียงลั่วอวี้มองไปที่ปิ่นก็รู้ว่านั่นคือปิ่นที่ตนทำตกไป เขามองไปที่หนุ่มน้อยที่บอกไม่ได้ว่างดงามหรืออัปลักษณ์พร้อมกับอมยิ้มปนหน้าเศร้า “เจ้านี่นะ…”

แม้ว่าหนุ่มน้อยจะได้รับความช่วยเหลือ แต่เขาก็ยังซ่อนปิ่นนั้นไว้ เพียงเพราะเขาระแวงในตัวเจียงลั่วอวี้ หากมีเจตนาไม่ดี เขาก็จะใช้ปิ่นนั้นทำร้ายคนที่อยู่ตรงหน้าได้ทันที

เจียงลั่วอวี้ก็ไม่รู้ว่านี่ตนกำลังช่วยมิตรหรือยมทูตกันแน่

หนุ่มน้อยลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าปราศจากความรู้สึก เขาเห็นว่าเจียงลั่วอวี้ไม่รับปิ่นกลับคืน จึงวางปิ่นนั้นลงบนมือของเจียงลั่วอวี้และชักมือตนกลับ ทำเอาเจ้าของปิ่นไม่รู้ว่าควรจะโกรธที่หนุ่มน้อยซ่อนปิ่นไว้เผื่อทำร้ายตน หรือจะขอบคุณที่เขานำปิ่นมาคืนดี

ตอนนี้เขาสับสนไปหมดแล้ว

หลังจากที่ส่งปิ่นคืน หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะหลบตา จากนั้นก็เตรียมเดินกลับไปยังทางที่เขาจากมา ในขณะที่เดินผ่านศพบรรดาข้าน้อยไพร่เขาก็หยุดฝีเท้าลง เสียบแหบแห้งออกมาจากปากเขาอีกครั้ง

“ช่วยข้า ไม่ถึงขนาดต้องฆ่าคน”

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม