0 Views

เดือนอ้าย ภายในเมืองหลวงแห่งต้าจิน ถนนตรอกซอกซอยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานของโจ๊กธัญพืชแปดชนิด พื้นหินที่เงาวับถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ไอร้อนหลุดล่องออกมาตามขอบหน้าต่างบ้านลอยข้ามหัวมุ่งขึ้นไปสู่ท้องฟ้าและดวงดาว มีเสียงหัวเราะคิกคักจากเงามืดเล็ดลอดออกมาแต่แล้วก็เงียบหายไป

เหล่าสาวน้อยผู้ประทินโฉมอันงดงามนั่งกันอยู่ที่ท้ายซอยแห่งหนึ่ง มือกรีดดีดผีผาพร้อมเสียงขับร้องเจื้อยแจ้ว มองออกไปเบื้องหน้ายังมีเรือนว่างอยู่หลายหลัง และมองต่อไปก็จะเห็นกระดิ่งทองแดงแขวนอยู่ที่มุมกำแพงเมือง มุมปากเหมือนจะมีทั้งความทุกข์และความงดงามภายใต้รอยยิ้มของพวกนาง

“ลุอำนาจ ไร้เหตุผล ปิ่นปักผมเผ้าสาวทุกข์ทน เงาจันทร์บุปผาไร้ค่าคน”

ยามสาม

ในวังหลวงต้าจิน

โคมไฟวูบวาบในตำหนักเย็น เจียงลั่วอวี้ออกแรงลุกขึ้น โซเซไปที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อคว้าถ้วยกระเบื้อง ผ้าคลุมบางเบาปิดบังร่างกายอันผอมเซียวของเขาไว้ไม่ได้ ลมหนาวพัดทะลุหน้าต่าง พัดพาเอาเงาของเขาที่ทอดตัวบนกำแพงสั่นไหวไปมา

นางกำนัลในชุดเก่าๆแต่ยังดูสะอาดเรียบร้อยเดินเข้ามา นิ้วอันสั่นเทาของเจียงลั่วอวี้กำลังจะได้สัมผัสกับถ้วยกระเบื้อง แต่แล้วก็หมดแรง แม้กระทั่งนิ้วมือก็อ่อนลง ทำเอาถ้วยใบนั้นหล่นแตกกระจัดกระจาย

นางกำนัลเห็นภาพดังนั้น หางตานางก็แสดงออกถึงความรังเกียจ แต่ในมือยังคงถือถาดไว้อย่างมั่นคง ดูเหมือนว่านางจะชินเสียแล้ว แม้แต่เศษกระเบื้องนางก็ไม่สนใจเดินก้าวข้ามไป ก้มหัวคารวะให้คนบนเตียงอย่างขอไปทีและยื่นถ้วยยาไปข้างหน้า จนยากระฉอกลงบนผ้าห่มของคนบนเตียง ใบหน้าของนางเรียบเฉย แต่ริมฝีปากแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน

“พระชายา ได้เวลาเสวยยาแล้วเพคะ”

“พระชายา?”

เจียงลั่วอวี้มองไปที่นางกำนัลซึ่งแสดงอาการรังเกียจ ไม่เห็นนางอยู่ในสายตา นางพยายามขยับปากหลายครั้ง แต่กลับไร้เสียงใดใดออกมาจากปาก

ครั้งแรกที่ได้ยินคนเรียกแบบนี้ มันนานเท่าไรแล้ว?

น่าจะ……15 ปี

15 ปีงั้นหรือ?

ไม่ใช่…

มาอยู่ในสภาพนี้ อยู่ในตำหนักเย็นและถูกเรียกเป็นพระชายาแบบนี้ มันเริ่มเมื่อ 20 ปีก่อน

คิดถึงตอนนั้น สีหน้าของเขาก็รู้สึกตระหนก มากไปกว่านั้นคือความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าที่ไม่มีวันสิ้นสุด สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จนสุดท้ายก็เปลี่ยนมาเป็นสีหน้าอันหมดหวังดังบ่อน้ำอันแห้งแล้ง

20 ปีก่อน เขาเป็นเด็ก 2 เพศที่เกิดจากชายาเอกของเจียงอิงผู้เป็นเซียวเหยาหวัง บิดามารดาล้วนตายในการศึก เขาไว้ทุกข์อยู่ในจวนอ๋องเป็นเวลา 1 ปี จากนั้นก็พาน้องชายและน้องสาวต่างมารดามาขอพึ่งบารมีจวิ้นหวังผู้เป็นอารอง เขาได้นำสมบัติทรัพย์ศฤงคารพร้อมป้ายคำสั่งทหารที่ได้รับพระราชทานติดไปด้วย

เมื่อเข้ามาที่จวน เขาถูกคัดเลือกจากฮูหยินใหญ่และถูกจับแยกกับน้องๆ ในคืนหนึ่งเขาถูกวางยาสลบ เมื่อตื่นมาก็พบว่าตัวเองไม่มีอาภรณ์ปกคลุมและนอนอยู่บนเตียงของผู้ชาย!

เรื่องฉาวโฉ่เช่นนี้ทำให้เขาถูกปลดจากตำแหน่ง “ซื่อจื่อ*” ผู้เป็นทายาทเซียวเหยาหวัง สมบัติทั้งหมดตกไปอยู่ในจวนจวิ้นหวังภายใต้การควบคุมของฮูหยินใหญ่แซ่เจิน ด้วยเหตุที่มีเรื่องฉาวเกิดขึ้นเช่นนี้ หลังจากถูกปลดฮ่องเต้ก็ยังเกรงว่าจะไม่ได้ป้ายคำสั่งคืน จึงบังคับให้แต่งงานกับองค์ชายหนานจิ้งหลงที่ทำหน้าที่เป็นตัวประกันอยู่ที่ต้าหลง

คืนแต่งงานในจวนของผู้มีฐานะเป็นตัวประกัน เขาหมดอาลัยตายอยาก นั่งซึมอยู่บนเตียงงาช้าง แต่แล้วเขาก็ได้พบกับชายภายใต้ชุดยาวสีแดงปักลายมังกรทอง สวมมงกุฎหยก ชายผู้นั้นยกจอกเหล้าแต่งงานขึ้นมาตรงหน้าของเขาพร้อมรอยยิ้มและเอ่ยวาจาว่า

“มาเป็นเมียข้า ใช้ใจแลกใจ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวัง”

————————————————————————————————————————-

*ซื่อจื่อ [世子] หมายถึง ผู้สืบทอดตระกูล ใช้เรียกลูกชายผู้จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ของผู้เป็นบิดาที่มีตำแหน่งอ๋อง

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “เกิดใหม่ในร่างเก่า-เจียงลั่วอวี้” : http://bit.ly/2ByRjpi

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/650

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม