0 Views

        หลังนางเห็นท่าทีของเหล่าบ่าวรับใช้ นางรู้แล้วว่าเป็นไปตามเป้าหมายของตนเองแล้ว

        ริมฝีปากของฉินหยีหนิงยกขึ้นเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ยิ่งไปกว่านั้น ลูกคุณหนูบ้านตระกูลใหญ่ไม่มีกฎที่ว่า บ่าวรังแกนาย กฎนี้ ‘คนป่า’ อย่างข้ายังเข้าใจเลย คิดว่าคนอย่างพวกเจ้าที่ใช้ชีวิตในเมืองซึ่งเจริญรุ่งเรืองย่อมต้องเข้าใจเช่นกัน”

        ทันทีที่ฉินหยีหนิงพูดจบ แม่นมจู้กับรุ่ยหลานก็เป็นผู้นำของบ่าวอีกหลายคน ค้อมศีรษะลงอีกครั้ง “เจ้าค่ะ พวกบ่าวรับทราบแล้วเจ้าค่ะ”

        ฉินหยีหนิงพยักหน้าด้วยความพอใจ พร้อมกล่าวต่อ “เมื่อพูดถึงกฎระเบียบแล้ว ข้าต้องไปเข้าพบท่านย่าทุกเช้าเป็นกฎระเบียบ สำหรับพวกเจ้าที่เห็นข้า ต้องคำนับนั่นก็เป็นกฎระเบียบ สำหรับฉินฮุ่ยหนิงซึ่งยั่วยุคนในครอบครัวของข้า จนทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเราสามคนต้องแตกแยก และโดนข้าสั่งสอนไปนั้น ก็เป็นกฎระเบียบ เมื่อท่านย่ารู้เรื่องนี้ ก็ให้เราทั้งสองคนคัด ‘คัมภีร์กตัญญู’ นี่ก็เป็นกฎระเบียบด้วยเช่นกัน พวกเจ้าเป็นคนฉลาด เรื่องดีหรือไม่ดีนั้น ไม่จำเป็นต้องให้ข้าอธิบายให้ละเอียด คิดว่าพวกเจ้าก็คงเข้าใจ”

        ประโยคเดียวเป็นการเปิดเผยแจ้งข่าวให้ทุกคนรู้ ทำให้คนเหล่านั้นต่างตกตะลึงและหวาดผวาไปเสียแล้ว

        นางตบฉินฮุ่ยหนิงผู้ที่ล่าวไท่จุนรักมากที่สุด กลับโดนลงโทษแค่คัด ‘คัมภีร์กตัญญู’

        ฉินฮุ่ยหนิงโดนตบ ก็ยังต้องโดนทำโทษคัด ‘คัมภีร์กตัญญู’ เท่าๆ กับนาง?

        คนเหล่านี้ต่างไม่ได้โง่งม ต่างเข้าใจในทันทีว่า เรื่องนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงอย่างแน่นอน คุณหนูฉินฮุ่ยหนิงอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่คนอื่นเล่าลือ ว่าเป็นคนที่ไร้เดียงสา อีกอย่างในใจล่าวไท่จุนก็อาจจะไม่ได้ไม่รักคุณหนูสี่

        ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ แม่นมจู้ หลิ่วหยาและคนอื่นๆ ต่างเข้าใจในความเก่งกาจของคุณหนูสี่เสียแล้ว

        เพิ่งกลับเข้ามาในจวนวันแรก กลับทำให้คุณหนูฮุ่ยหนิงเสียเปรียบได้อย่างแนบเนียน

        รุ่ยหลานยิ่งกลัวจนตัวสั่นเทิ้ม

        คุณหนูฉินฮุ่ยหนิงเป็นที่รักที่เอ็นดูของล่าวไท่จุน ใบหน้าถูกทุบตีบวมเป็นหัวหมูเช่นนั้น ล่าวไท่จุนกลับลงโทษคุณหนูสี่ด้วยการคัด ‘คัมภีร์กตัญญู’ อีกทั้งโดนลงโทษด้วยกันทั้งสองคน ตนเป็นเพียงบ่าว เห็นนายตบตีกันก็ตบตีด้วย ล่าวไท่จุนตำแหน่งสูงระดับไหนแล้ว ไม่มาให้ความสำคัญกับเรื่องของนางเป็นแน่

        หยูเซียงยังบอกด้วยว่าพรุ่งนี้จะไปฟ้อง ไม่เรียกว่ารนหาที่ตายหรือ

        ครั้นครุ่นคิดได้ รุ่ยหลานย่อมรีบก้มหัวในทันที นางเอ่ย “คุณหนู บ่าวสำนึกผิดแล้ว หลังจากนี้บ่าวจะพยายามรับใช้คุณหนูให้ดีที่สุดเท่าที่บ่าวจะทำได้ จะไม่บ่นแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้น ขอให้บ่าวเป็นตุ่มหนองบนหัว เน่าไปจนถึงท้องเลยเจ้าค่ะ”

        คำสาบานดังกล่าวนับว่ารุนแรงมาก กระนั้นมันแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของรุ่ยหลาน อีกทั้งทำให้คนที่ได้ยินต่างหวาดผวา คนอย่างรุ่ยหลานเมื่อก่อนคอยรับใช้ซุนซื่อดีมากคนหนึ่ง มาวันนี้โดนคุณหนูสี่จัดการกลายเป็นคนเชื่อฟัง พวกนางหรือจะแข็งกร้าวมากไปกว่ารุ่ยหลาน?

        ทุกคนต่างก็คำนับแสดงความภักดี

        ฉินหยีหนิงยิ้มพลางโบกมือ “เอาละ ทุกคนลุกขึ้นยืนเถิด ที่ข้าพูดเรื่องเหล่านี้เพียงเพื่อให้พวกเจ้ารับรู้ถึงสิ่งที่ผ่านมาก็เท่านั้น ไม่ว่าอย่างไร ท่านแม่ของข้ามีปากเสียงกับท่านพ่อจนต้องกลับบ้านท่านยายไป ก็เพราะการยุยงของฉินฮุ่ยหนิง เรื่องทั้งหมดนี้ไม่ได้เป็นความผิดของท่านแม่ทั้งหมด ถ้ามีคนพูดถึงเรื่องคราวนี้ ในใจพวกเจ้าก็คงรู้ดีว่าต้องทำเช่นไร”

        ประโยคนั้นเป็นคำสั่งการกลายๆ ให้พวกเขาอธิบายกับคนอื่นให้ชัดเจนว่า ฮูหยินถูกฉินฮุ่ยหนิงยุยง

        ทุกคนต่างคำนับตอบรับ

        ฉินหยีหนิงกล่าวต่อ “สำหรับแม่นางหยูเซียงนั้น ความสามารถในการต้มน้ำของพวกเจ้าสู้เขาไม่ได้หรอก คืนนี้ทำให้นางต้องเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าก็เรียนรู้หน่อย เรื่องพวกนี้วันข้างหน้าก็คงต้องหวังพึ่งให้พวกเจ้ามาทำแล้วล่ะ”

        ทุกคนต่างตอบ “เจ้าค่ะ” รวมถึงเข้าใจเป็นอย่างดี คุณหนูหมายความว่าไม่อนุญาตให้ใครไปช่วยหยูเซียง อีกทั้งประโยคหลังเหมือนกำลังบอกเหล่าบ่าวรับใช้เป็นนัยว่า วันข้างหน้าหยูเซียงไม่มีโอกาสได้ต้มน้ำอีกแล้ว…

        ฉินหยีหนิงสั่งให้ทุกคนออกไปได้ เหลือแค่รุ่ยหลานคนเดียวที่คอยดูแลอยู่ข้างๆ นางจับพู่กันขึ้นมา พลางนึกถึงเนื้อหาของ ‘คัมภีร์กตัญญู’ และเริ่มลงมือเขียน

        แม่นมจู้ หลิ่วหยา ชิวหลู่ พาเด็กๆ สามคนออกจากห้องไป ทุกคนต่างก็มองหน้ากันและกัน จากนั้นเหลือบตาไปมองเห็นควันดำโขมงซึ่งออกมาจากห้องครัวขนาดเล็ก ทุกคนต่างรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

        จริงๆ แล้ว คุณหนูเก่งกาจมาก หลังจากนี้ พวกนางพยายามรับใช้อย่างระมัดระวังให้มากถึงมากที่สุดจึงจะเป็นการดี

        ผู้คนในเรือนเสวี่ยลี่สงบลง ถึงกระนั้นเรื่อง ‘ซุนซื่อมีปากเสียงกับฉินหวยหยวน ฉินฮุ่ยหนิงโดนฉินหยีหนิงตบ’ ข่าวเหล่านี้กลับคล้ายมีปีกสามารถบินไปยังเรือนต่างๆ ได้ ไม่นานเรือนแต่ละหลังในอาณาเขตของจวนต่างก็ได้ยินข่าวกันทั่ว อีกทั้งแต่ละภาคแต่ละตอนกลับไม่เหมือนกันสักกระผีก บางเนื้อหาก็มีเพิ่มบ้าง บางเนื้อหาก็มีลดบ้าง อธิบายออกมาได้หลายความหมาย

        **

        กลางดึกสงัด โดยปกติบรรยากาศของจวนติ้งกั๋วกงค่อนข้างสงบเงียบ แต่ค่ำคืนนั้นจู่ๆ ก็เกิดเรื่องขึ้นมา

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงเจิ้งซื่อเมื่อได้ฟังข่าวจากบ่าว ก็สวมเสื้อกันหนาวแล้วก็ก้าวเท้าไปยังห้องเล็กๆ ที่อบอุ่น เมื่อนางเห็นลูกสาวซึ่งกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่งจนตาบวมแดงอยู่นั้น จึงขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่อาจระงับ

        “ฮั่นเจี่ยร์ เจ้ามีเรื่องอีกแล้วหรือ”

        ชื่อเรียกของซุนซื่อคือ ไห่ฮั่น ชื่อเล่นเรียกว่า ฮั่นเจี่ยร์

        ซุนซื่อได้ยินเสียงมารดาที่คุ้นเคย ทว่าไม่ได้ให้ความสนใจต่อถ้อยคำของมารดา กลับทำเพียงส่งเสียงร้อง “โฮ” ที่ตนโดนรังแก และรีบเข้าพุ่งเข้าหาฮูหยินติ้งกั๋วกงพร้อมอ้าแขนกอดนางไว้ “ท่านแม่ ท่านแม่ต้องช่วยลูกนะเจ้าคะ ลูกโดนฉินเหมิง เจ้าสารเลวนั่นรังแกจนจะตายอยู่แล้วเจ้าค่ะ”

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงโดนบุตรสาวพุ่งเข้ากอดแทบจะล้มหงายหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะแม่นมเปาซึ่งอยู่ข้างๆ เข้ามาช่วยประคอง เกรงว่าแม่ลูกทั้งสองคงล้มกลิ้งลงไปไม่เป็นท่าเสียแล้ว

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงพูดอย่างไม่พอใจ ทั้งยังเอ่ยตำหนิ “เจ้าดูตัวเจ้าสิ อายุอานามเท่าไรแล้ว ยังสะเพร่าเยี่ยงนี้อีกหรือ ทำให้ดูไม่ดีอีก นี่ก็กี่โมงกี่ยามแล้ว? อยู่ที่บ้านดีๆ ไม่ได้ รีบกลับมากลางดึกเช่นนี้ เจอกันแล้วก็ร้องไห้ ไหนเจ้าพูดมาสิ มีเรื่องใหญ่โตอะไรเกิดขึ้น? ท้องฟ้าถล่มลงมาแล้วหรือ?”

        เห็นซุนซื่อร้องไห้สะอึกสะอื้น ฮูหยินติ้งกั๋วกงก็รู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาฉับพลัน

        เมื่อนางยังเป็นวัยสาวนั้น นางยุ่งอยู่กับการทำหน้าที่แม่ศรีเรือนและเป็นผู้ช่วยที่ดีให้สามี หน้าที่แม่ศรีเรือนในจวนต้องไม่ละเลย อีกทั้งต้องสั่งสอนลูกชาย ทำได้แค่ยกลูกสาวให้แม่สามีเป็นคนสั่งสอน ใครจะรู้ ว่าแม่สามีเลี้ยงแบบตามใจ นึกไม่ถึงเลยว่าจะสั่งสอนลูกสาวออกมาเป็นอย่างที่เห็น

        ลูกสาวเป็นคนยโสโอหังเช่นนี้ ตอนเป็นสาวสามารถเรียกได้ว่านางเป็นคนจริงใจน่ารักไร้เดียงสา แต่ตอนนี้นางอายุเกือบจะสี่สิบเข้าไปแล้ว ก็ยัง ‘น่ารักไร้เดียงสา’ คนทั่วไปจะทนนางได้อย่างไร? อย่าว่าแต่สามีนางเลย ขนาดคนเป็นแม่อย่างนางบางครั้งก็รู้สึกกังวล

        แต่เดิม ซุนซื่อกลับมาเพื่อบอกเรื่องที่ตนเองโดนรังแก ใครจะรู้ว่าเมื่อเจอมารดาของตนแล้ว ยังไม่ทันได้ปริปาก กลับโดนมารดาตำหนิไปเสียแล้ว ทำให้หัวใจของนางมีความโศกเศร้ามากยิ่งขึ้น นางจึงทำเพียงนอนคว่ำอยู่บนเตียงหลั่วฮั่นร้องไห้อย่างจะเป็นจะตาย

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงนวดหน้าผากที่กำลังปวดตุบๆ

        แม่นมเปารีบเดินเข้ามายังเบื้องหน้าทันที นางส่งผ้าเช็ดหน้าให้ แถมยังตบหลังเบาๆ อีกด้วย ซึ่งทำให้ง่ายต่อการโน้มน้าวซุนซื่อจนนางค่อยๆ หยุดคร่ำครวญ

        แม่นมเปายกน้ำอุ่นหนึ่งถ้วยนำมาให้ซุนซื่อดื่ม จากนั้นก็ก้าวเท้าถอยไปอยู่ข้างๆ

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงกระชับคอเสื้อให้แน่นขึ้นหนึ่งหน แม่นมเปาก็เอากระถางอุ่นมือมาให้ในทันที ฮูหยินติ้งกั๋วกงถือแล้วรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาหลายส่วน จากนั้นจึงเปรยช้าๆ “บอกมาเถิด คราวนี้เกิดอะไรขึ้น เป็นเรื่องใหญ่ขนาดไหนกัน ถึงได้ทำให้เจ้ากลับมาด่วนจี๋เยี่ยงนี้”

        ซุนซื่อสูดจมูก สูดแล้วสูดอีกก็ไม่ได้ตอบในทันที ทว่านางจับมือฮูหยินติ้งกั๋วกงไว้แทน “ท่านแม่ได้โปรดช่วยลูกด้วย”

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงคิ้วขมวด เอ่ยถามอย่างสงสัย “เกิดอะไรขึ้น เจ้าพูดมาก่อน”

        “ลูก…ลูก…อยากให้ท่านแม่ช่วยลูกตามหาคน”

        “ตามหาใคร?”

        “ข้าสงสัยว่าฉินเหมิงจะเลี้ยงผู้หญิงข้างนอก” ในที่สุดนางก็ได้บอกเรื่องที่ทำให้นางน้อยอกน้อยใจออกมา ตามด้วยการขยายความในจังหวะการพูดที่เร็วขึ้นและเร็วขึ้น “ก่อนหน้านี้ไม่ใช่เคยพูดกับแม่มาก่อนหรือ ที่ว่าคนของฉินเหมิงที่อยู่ในเมืองเหลียงพบว่ามีคนผู้หนึ่งซึ่งคล้ายกับฉินเหมิง ถูกพบอยู่ใกล้ๆ เด็กคนนั้นถูกนำกลับมาในจวนวันนี้ ข้าเห็นแล้ว เป็นต้องตกตะลึง นางละม้ายคล้ายเขาตอนที่เขายังเป็นหนุ่ม ฉินเหมิงรักนางอย่างกับดวงตาตัวเอง แต่ข้าเห็นว่าเด็กนั่นไม่ได้คล้ายกับข้าเลย ข้าสงสัยว่าฉินเหมิงกำลังเลี้ยงผู้หญิงข้างนอก เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นลูกของผู้หญิงข้างนอก”

        เมื่อพูดถึงจุดนี้ ซุนซื่อได้ลุกขึ้นยืนและกัดฟันเค้นเสียงออกมา “วันนี้ข้าได้ถามฉินเหมิง ฉินเหมิงยังขึ้นเสียงกับข้า แม้ว่าเขาไม่ได้ตบตีข้าแม้ปลายเล็บ แต่สายตาของเขาดูเหมือนว่าจะกินข้าดิบๆ อย่างไรอย่างนั้น เพื่อเด็กที่ไม่รู้ที่มา เขายังทำกับข้าได้ถึงขนาดนี้ เขาพาเด็กผู้หญิงที่ไหนกลับบ้านมาคนหนึ่ง บอกว่าข้าเป็นคนให้กำเนิดนาง และจะให้ข้ายอมรับน่ะหรือ เขาฝันไปเถอะ ข้าจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจน”

        ถ้อยคำยืดยาวทำให้ฮูหยินติ้งกั๋วกงเลียริมฝีปาก แต่กลับไม่ได้เอ่ยคำใด

        แม่นมเปาที่อยู่ข้างๆ นั้นก็ก้มศีรษะต่ำลง สายตาของนางเหลือบไปที่ซุนซื่อ

        ครั้นเห็นปฏิกิริยาของมารดายังนิ่งเงียบ ซุนซื่อจึงดึงมือเข้ามากอดและออดอ้อน “ท่านแม่ ช่วยลูกเถิด สั่งคนให้ไปตรวจสอบว่าฉินเหมิงเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอกหรือไม่ ข้าไม่ได้ไม่อนุญาตให้เขามีอนุภรรยาเสียหน่อย ถ้าเขาเลี้ยงผู้หญิงไว้ข้างนอกจริงๆ ต้องให้ท่านพ่อสั่งสอนเขาให้เข็ดไปเลย อีกอย่าง ข้าอยากพิสูจน์ว่าเด็กคนนั้นใช่ลูกแท้ๆ หรือเปล่า จะให้คนอื่นพูดอะไร ข้าก็เชื่อไปเสียทุกอย่างไม่ได้นะเจ้าคะ”

        “นอกจากเจ้าจะไม่ไว้ใจสามีของเจ้าแล้ว ยังอยากจะตรวจสอบเรื่องผู้หญิงข้างนอกอะไรนั่น แล้วยังอยากจะสืบประวัติเพื่อตรวจว่าใช่ลูกแท้ๆ ของเจ้าหรือเปล่า?” น้ำเสียงฮูหยินติ้งกั๋วกงระคนความโมโห

        แม้น้ำเสียงของมารดาจะไม่ชอบมาพากล ทว่าซุนซื่อกลับไม่เข้าใจ ซ้ำร้ายยังนึกน้อยใจ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่จะดุขนาดนี้ทำไมกัน”

        ฮูหยินติ้งกั๋วกงกัดฟันแน่น นางควบคุมอารมณ์ไม่ให้เดือดดาลอยู่หลายครั้ง นางทิ้งกระถางอุ่นมือ จากนั้นตบซุนซื่อไปหนึ่งหน

        แรงตบไม่ได้มากมาย ไม่เท่ากับครั้งที่ซุนซื่อตบฉินหยีหนิง เพียงแต่ซุนซื่อถูกเลี้ยงมาแบบตามใจ ปกติแล้วฮูหยินติ้งกั๋วกงจะอารมณ์เสียอย่างนี้น้อยมาก อีกทั้งนางอายุเกือบจะสี่สิบแล้ว ยังต้องโดนแม่แท้ๆ ตบหน้า ใจของนางย่อมรับไม่ได้ เมื่อสักครู่นางเพิ่งหยุดร้องไป ทว่าน้ำตากลับร่วงหล่นออกมาอีกรอบอย่างง่ายดาย

        ความจริงนางอยากเปล่งเสียงร้องไห้ออกมาดังๆ แต่เพราะเห็นท่าทีโกรธขึ้งของมารดา นางจึงไม่กล้าทำให้บุพการีโมโหไปมากกว่านี้ นางได้แต่คุกเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นเท่านั้น กิริยาท่าทางราวกับอนุภรรยาตัวน้อยๆ กำลังโดนรังแก

        อย่างไรก็ดี ฮูหยินติ้งกั๋วกงกลับยิ่งโมโหขึ้นอีก พลางชี้ไปที่จมูกของบุตรสาวและกล่าวตำหนิ “ฮั่นเจี่ยร์ เจ้าก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ทำไมยังไม่มีสมองอีก สามีเจ้ามีตำแหน่งระดับไหนแล้ว มีคนที่กำลังจ้องจะจับผิดเขาก็ตั้งเยอะ คนเยินยอก็นับแทบไม่ถ้วน เจ้ายังกล้ามีปากเสียงกับเขาอีก ยังกล้าพูดว่าจะกลับบ้านแม่ก็กลับมา เจ้าทำเช่นนี้ จะให้ผู้ชายของเจ้าเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

        เจ้ายังอยากจะตรวจสอบผู้หญิงข้างนอกอะไรนั่น อีกทั้งยังอยากสืบประวัติอีก เจ้ามีสมองหรือเปล่า? เรื่องนี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปก็ตรวจสอบไม่ได้ นอกจากจะตรวจสอบไม่ได้ เจ้ายังต้องยอมรับ ต้องยอมรับอย่างดีใจ”

        “ได้อย่างไรกัน” ซุนซื่อถึงกับขุ่นเคือง นางเถียงคอแข็ง “เด็กป่าคนนั้นเป็นเด็กป่า ทำไมข้าต้องยอมรับด้วย”

        “โง่! โง่!” ฮูหยินติ้งกั๋วกงโมโหจนต้องกระทืบเท้าตนเอง พลางเอ่ย “เจ้าแต่งงานกับสามีมาหลายสิบปี มีเพียงแค่ฮุ่ยเจี่ยร์ลูกสาวคนเดียว สามีเจ้าก็ได้บอกแล้ว ว่าฮุ่ยเจี่ยร์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่เด็กที่มาใหม่ต่างหากคือลูกแท้ๆ หากเจ้าคิดหาทาง เพื่อหาคำตอบว่าเด็กที่มาใหม่คนนั้นไม่ใช่ลูกแท้ๆ เจ้าก็จะไม่เหลือลูกแท้ๆ เลยสักคนแล้วสิ”


ติดตามอัพเดทก่อนใคร  “หวนคืนบัลลังก์ต้าเยี่ยน” 

อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค : https://www.kawebook.com/story/3659

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรี จะเฉลี่ยเล่มละ 80-90บาท)