0 Views

        ความจริงแล้วองค์รัชทายาทรู้ว่าต่อให้เขาครอบครองหรงหว่านซีตั้งแต่ตอนนี้ หรงหว่านซีก็ไม่มีทางขัดขืนแต่อย่างใด ทว่าเขาเป็นถึงองค์รัชทายาท จะกระทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร? หากอยากครอบครอง เขาก็จะครอบครองอย่างสง่าผ่าเผยในยามที่หรงหว่านซีมีสติ

        เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าสตรีต่ำต้อยผู้นี้จะหยิ่งผยองไปได้ถึงเมื่อใด? เกรงว่าหลังจากเกิดเรื่องในครั้งนี้ นางคงไม่กล้าปฏิเสธเขาอีกเสียแล้ว

        องค์รัชทายาทนั่งเงียบอยู่ด้านข้าง รอให้จือซิงจัดการกับศพด้านนอกจนเรียบร้อยและเข้ามารับคำสั่ง

        “นายท่าน ยังมีสิ่งใดจะรับสั่งอีกหรือไม่เพคะ?”

        “เอาผูกบนเตียงและพานางตามข้าไปที่ทางลับ” องค์รัชทายาทเอ่ย

        กล่าวจบสาวเท้าเดินออกไป

        จือซิงทำตามคำสั่งขององค์รัชทายาท นางใช้ฟูกและผ้าห่มทำจากผ้าป่านห่อร่างหรงหว่านซีก่อนจะรีบอุ้มนางตามองค์รัชทายาทไป

        คนทั้งสองเข้าสู่เขตสนามฝึกซ้อมภายในภูเขาปลอม องค์รัชทายาทสวมหน้ากากประหลาดแลดูดุดันอีกครั้ง ตลอดทางเดินมาถึงสนามฝึกอันเงียบสงัดในยามดึก ห้องทำจากหินบริเวณใต้ดินทั้งสองฝั่งมีเสียงกรนให้ได้ยินเป็นบางครา ทั้งสิบชั้นมีทั้งหมดสิบห้อง ผู้ที่อาศัยอยู่ข้างในคือว่าที่องครักษ์เงาของปีนี้

        ในบรรดาพวกเขา มีสามคนที่สิ้นใจแล้ว

        หลังพ้นประตูหินของสนามฝึก องค์รัชทายาทเดินต่ออีกครู่ ชี้นิ้วไปยังมุมหนึ่งและเอ่ย “ปล่อยนางไว้ที่นี่เถิด จำไว้ว่าต้องใช้ผงยากับนางทุกๆ สามชั่วยาม ห้ามไม่ให้มีข้อผิดพลาดเด็ดขาด เข้าใจแล้วหรือไม่?”

        “เพคะ” จือซิงขานรับ

        แท้จริงแล้วจุ้ยเมิ่งฉางออกฤทธิ์ถึงห้าชั่วยาว ก่อนจะลงมือองค์รัชทายาทได้หาคนมาทดลองก่อนแล้ว ทว่าหรงหว่านซีนางนี้ไม่เหมือนกับคนทั่วไป นางมักจะเปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีทุกครั้ง เพราะฉะนั้นครั้งนี้จะประมาทไม่ได้ เขายอมระวังตัวจนเกินเหตุ แต่จะไม่ยอมให้เกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงน้อยนิด

        องค์รัชทายาทเดินไปตามทางลับเพื่อกลับจวนองค์รัชทายาท เมื่อกลับถึงห้องบรรทมของตนและเห็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ขณะเดียวกันคิดว่าวันพรุ่งนี้ก็คือวันที่หกเดือนห้าแล้ว

        หึๆ…เช้าตรู่วันพรุ่งนี้ ทั้งฝั่งเจ้าสามและหรงชิงจะต้องร้อนใจไม่ต่างจากปลาโดนน้ำร้อนลวก พวกเขามีเวลาแค่สองวัน จะสืบหาอะไรได้? ต่อให้สองวันนี้จะค้นหาจนพลิกแผ่นดินทั้งเมืองหลวง แต่นอกจากเขาจะจงใจทิ้งร่องรอยเอาไว้ พวกเขาไม่มีทางพบเบาะแสใดอย่างแน่นอน

        เช้าตรู่วันต่อมา หญิงรับใช้ที่อยู่ในห้องด้านข้างฝั่งทิศตะวันออกไปเตรียมน้ำร้อนให้หรงชิงด้วยความเคยชิน เมื่อผลักประตูออกจึงพบเสี่ยวซิ่นผู้เป็นเด็กรับใช้ชายนอนขวางอยู่หน้าประตู

        เพราะหมอกในยามเช้าทำให้ซิ่งเอ๋อร์มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างของเสี่ยวซิ่นไม่ชัด จึงตะโกนหยอกเย้าเขาว่า “เสี่ยวซิ่น เป็นถือบุรุษแท้ๆ ไยจึงล้มแล้วลุกไม่ขึ้นเสียแล้ว?”

        แต่หลังรออยู่ครู่หนึ่งกลับไปได้ยินเสียงตอบกลับจากเสี่ยวซิ่น และไม่เห็นเสี่ยวซิ่นจะลุกขึ้น

        ซิ่งเอ๋อร์พึ่งรู้ตัวว่าเกิดเรื่องผิดปกติ นางรีบเข้าไปตรวจดู ก่อนจะร้อง “อ๊าก” ออกมาด้วยความตกใจกลัวจนวิญญาณอีกครึ่งชีวิตเตลิดไปหมดสิ้น!

        นางเห็นเพียงแค่ว่าเสี่ยวซิ่นถูกปาดลำคอเป็นทางยาว ตั้งแต่ศีรษะลงมาล้วนมีแต่คราบเลือดสีสดแห้งกรัง ดวงตาของเสี่ยวซิ่นยังเบิกโพลงอย่างทุกข์ทรมานยิ่งนัก

        “นะ…นะ…นายท่าน… ไม่…ไม่…ไม่ดีแล้ว!” ซิ่งเอ๋อร์ได้สติกลับมาชั่วครู่ นางพยายามลุกขึ้นและร้องตะโกนเสียงสั่นไปทางด้านในห้องหลัก

        ทว่า…ไม่มีเสียงตอบกลับจากนายท่าน!

        ซิ่งเอ๋อร์ตกตะลึง นางขานเรียก “นายท่าน” ออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นรีบวิ่งเข้าไปในห้องหลักทันที

        เมื่อผลักประตูออกจึงพบว่านายท่านนอนอยู่บนพื้น นางตกใจจนแข้งขาอ่อนแรงจนล้มพับเกิดเป็นเสียงคุกเข่าดังตึงและร้องไห้ออกมา “นายท่าน…”

        ทว่านางร้องไห้ไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นพบว่า…นายท่านยังมีลมหายใจอยู่!

        นายท่านยังไม่ตาย! นายท่านยังมีชีวิตอยู่!

        “นายท่าน นายท่านเจ้าคะ?” ซิ่งเอ๋อร์รีบผลักร่างผู้เป็นนายของตน

        ทว่านายท่านยังคงไม่โต้ตอบและนอนหลับลึก

        “นายท่านๆ? เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ ท่านรีบตื่นสิเจ้าคะนายท่าน!” ซิ่งเอ๋อร์ยังคงผลักร่างแม่ทัพหรงอีกไม่กี่หน พบว่าเขายังไม่ตื่นเช่นเดิม

        นางยื่นนิ้วไปใกล้จมูกของเขา พบว่าเขายังคงมีลมหายใจ แต่เหตุใดถึงยังไม่รู้สึกตัวเล่า…

        แต่เมื่อมั่นใจว่านายท่านยังมีชีวิตอยู่ นางจึงรู้สึกวางใจไม่น้อย เมื่อมองดูสภาพภายในห้องพบกับร่องรอยการต่อสู้ แต่ไม่พบการรื้อค้น สิ่งของมีค่าภายในห้องไม่หายไปแม้แต่ชิ้นเดียว

        ขณะกำลังนึกสงสัย ทันใดนั้นได้ยินเสียงท่านลุงจงดังมาจากด้านนอก “นายท่าน…”

        ยังไม่ทันสิ้นเสียงท่านลุงจง พลันได้ยินเสียงชูเซี่ยเอ่ยขึ้นว่า “ท่านลุงจง! ไม่ดีแล้ว เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”

        “ไอหยา! จะไม่เกิดเรื่องได้อย่างไร!” ลุงจงเอ่ยตอบขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในเรือน เมื่อเปิดประตูออกจึงถือสิ่งที่อยู่ในมือเดินเข้ามา

        ทว่า…

        “นายท่าน…นายท่าน!” เมื่อเห็นผู้เป็นนายของตนนอนอยู่บนพื้น ต่อให้เป็นพ่อบ้านผู้มีความสามารถและได้รับการฝึกฝนมายังอดตื่นตระหนกไม่ได้

        “ท่านลุงจง ท่านอย่าพึ่งร้อนใจไป นายท่านยังมีชีวิตอยู่เจ้าค่ะ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเรียกอย่างไรก็ไม่ยอมตื่น” ซิ่งเอ๋อร์เอ่ย

        ท่านลุงจงรีบเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียดจนพบสาเหตุที่เป็นเช่นนี้

        ท่านลุงจงพอมีความรู้อยู่บ้าง เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้จึงเอ่ย “คาดว่าคงถูกยาสลบ ซิ่งเอ๋อร์ เข้าไปพาท่านหมอเจียงมาตรวจดูอาการสักหน่อย”

        ไม่นานนัก เมื่อท่านหมอเจียงมาตรวจดูอาการและจับชีพจรจึงรู้ว่าถูกยาสลบ ใช้น้ำมันเย็นและน้ำแข็งเพื่อบรรเทาอาการให้แม่ทัพหรง ตามด้วยการฝังเข็มขับพิษ แม่ทัพหรงจึงฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็ว

        แม่ทัพหรงส่ายหน้า เมื่อเริ่มมีสติจึงเอ่ย “เมื่อคืนมีโจรบุกเข้ามา นึกไม่ถึงว่าข้าจะตกหลุมพรางของเขา”

        ชูเซี่ยรู้ว่านายท่านพึ่งจะฟื้น ทว่าด้วยความร้อนใจยิ่งนัก นางไม่สนใจสิ่งใดและเอ่ยออกไปว่า “นายท่าน คุณหนูหายตัวไปแล้วเจ้าค่ะ”

        “อะไรนะ?” แม่ทัพหรงตกตะลึงยิ่งนัก

        แต่ชั่วครู่กลับขมวดคิ้วโดยพลันและนิ่งเงียบครู่หนึ่ง… ที่แท้คนเมื่อคืนก็มีเป้าหมายเป็นบุตรสาวของเขา หากเป็นโจรเด็ดบุปผาทั่วไปย่อมไม่กล้ายุ่งกับบุตรสาวของขุนนาง และโจรพวกนี้มีสายข่าวที่ว่องไวยิ่งนัก เหตุใดถึงกล้าลงมือกับหญิงที่กำลังจะแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์?

        “นายท่าน” หรงจงยื่นจดหมายหนึ่งฉบับในมือให้แม่ทัพหรง “นี่คือสิ่งที่เจ้าจางพบอยู่บนป้ายคำขวัญคู่หน้าประตูตอนออกไปทำความสะอาดขอรับ หนูฉายให้คนไปเอาลงมา ท่านโปรดอ่านดู….”

        แม่ทัพหรงรับจดหมายมา บนกระดาษเขียนไว้ด้วยตัวอักษรบิดเบี้ยวว่า “เจ้าสุนัขตระกูลหรง เมื่อสามปีก่อนเจ้าทำลายหนทางร่ำรวยของพี่น้องพวกข้า วันนี้บุตรสาวเจ้าต้องชดใช้ พวกข้าจะเอ็นดูนางเป็นอย่างดี”

        สามปีก่อน… ทำลายหนทางร่ำรวย…

        หรือว่า…. คนของตู๋เฟิงฮุ่ย?

        เมื่อสามปีก่อนบริเวณชายแดนแคว้นเหลยมีเครือข่ายค้าสตรีจากแคว้นเฟิงโดยเฉพาะ เขากับหลิงอ๋องวางแผนจับกุมตัวการใหญ่ได้จำนวนหนึ่งและสลายกองกำลังของตู๋เฟิงฮุ่ย นอกจากเรื่องนี้แล้ว เมื่อสามปีก่อนก็ไม่มีเรื่องอื่นที่เกี่ยวกับการทำลายหนทางร่ำรวยของคนชั่ว

        หรือคนของตู๋เฟิงฮุ่ยที่เหลืออยู่จะกลับมาล้างแค้น?

        แม่ทัพหรงขมวดคิ้วแน่น “ไปหยิบอาภรณ์มา พวกเราจะไปแจ้งทางการ”

        หากเป็นคนของตู๋เฟิงฮุ่ยจริง…

        หรงชิงไม่กล้าคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป! คนพวกนั้นดุร้ายและป่าเถื่อน เดิมทีไม่มีสัญชาตญาณความเป็นคน เมื่อก่อนตอนทำการค้าสตรีแคว้นเฟิง เมื่อเห็นว่าหน้าตาสะสวย คนพวกนั้นมักย่ำยีก่อนแล้วค่อยเอาไปขาย

        “นายท่าน แต่…วันมะรืนคุณหนูก็จะต้องเข้าพิธีมงคลกับเฉินอ๋องแล้ว หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป…” ท่านลุงจงเอ่ยเตือน


ติดตามอัพเดทก่อนใคร  “หฤทัยจอมใจจักรพรรดิ” 

อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค : https://www.kawebook.com/story/5236

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรี จะเฉลี่ยเล่มละ 80-90บาท)