0 Views

        ลูกธนูของเนี่ยหลีแม่นยำนัก เสียงกรีดร้องของวานรยักษ์แขนเทาที่ถูกลูกศรดังโหยหวน

        พิษจากหญ้าจื่อหลันทำให้พวกมันไม่อาจต้านทานได้ ดาบแหลมคมในมือของเฉินหลินเจี้ยนกับพวกนักสู้ระดับเงินตวัดฟันใส่วานรยักษ์แขนเทา

        ฝุบ ฝุบ ฝุบ!

        เลือดไหลทะลักออกมา สาดกระจายใส่เฉินหลินเจี้ยนและพวกจนเนื้อตัวชุ่มโชกด้วยเลือดสีแดงฉาน

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าวานรยักษ์แขนเทาธรรมดาเหล่านี้ถูกวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรใช้เป็นตัวทดสอบเท่านั้น เชาวน์ปัญญาของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรนั้นน่าตกใจนัก พลังการต่อสู้ก็น่าสะพรึงกลัว

        ในใจของเนี่ยหลีรู้สึกไม่ปลอดภัยยิ่ง เพราะในชาติที่แล้วขณะเยี่ยจื่ออวิ๋นและคณะเดินทางมาสำรวจซากเมืองโบราณกู่หลันนั้น พวกนางไม่ได้เผชิญหน้ากับวานรยักษ์แขนเทา เนี่ยหลีเร่งหลอมพลังวิญญาณที่ได้มาจากฉู่หยวนในจุดตันเถียนเต็มกำลัง หากเขาสามารถทะลวงขึ้นสู่ระดับทองแดงสองดาวได้ย่อมเป็นการปลอดภัยกว่า

        “พวกเราจะล่อพวกมันไปที่ป้อมปราการ!” เนี่ยหลีตะโกนเสียงต่ำ แนวป้องกันที่หน้าป้อมปราการหนาแน่นกว่า ดังนั้นพวกเขาสามารถใช้มันเพื่อสู้กับวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรได้

        “โฮว!”

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกระโจนเข้ามา เหวี่ยงแขนหนาใหญ่ของมันกระแทกเข้าใส่ลูกน้องคนหนึ่งของเฉินหลินเจี้ยน

        ตูม!

        วานรยักษ์แขนเทาตบใส่ท้องน้อยของเขา ชายผู้นั้นร้องโหยหวนและลอยละลิ่วไป กระแทกเข้ากับไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง กระอักเลือดออกมาและก็ร่วงลงพื้น ดูท่าคงไม่รอดแล้ว

        ลูกน้องของเฉินหลินเจี้ยนผู้นั้นเป็นนักสู้ระดับเงินสองดาว พละกำลังของวานรยักษ์แขนเทาน่ากลัวเกินไป เพียงตบคราวเดียวมันก็ฆ่านักสู้ระดับเงินสองดาวคนหนึ่งได้แล้ว คนเหล่านี้ไหนเลยจะเคยพบเห็นเหตุการณ์ต่อสู้เป็นตายเช่นนี้มาก่อน แต่ละคนสีหน้าหวาดกลัวซีดขาว

        หลังจากที่ฆ่าไปได้คนหนึ่ง วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรไม่เร่งเข้าโจมตีอีก เพียงวนอยู่รอบนอกราวกับพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งที่กำลังเล็งเหยื่อ รอจังหวะเข้าจู่โจมฉับพลัน

        “ไม่ดีแล้ว เจ้านี่แข็งแกร่งเกินไป! ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นผู้นำฝูงวานรยักษ์แขนเทา เสียงคำรามของมันจะยิ่งดึงดูดพวกวานรยักษ์แขนเทาตัวอื่นๆ ให้มารวมตัวกันมากขึ้น!” เนี่ยหลีพูดพร้อมสองคิ้วขมวดมุ่น “พวกเราเป็นเป้าหมายขนาดใหญ่เกินไป จำต้องกระจายกำลัง!”

        เฉินหลินเจี้ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ลดเสียงลงและพูด “ตกลง พวกเราแบ่งเป็นหกกลุ่ม ไปเจอกันที่หน้าป้อมปราการ!”

        ชาวคณะรีบพากันแยกย้ายไป

        หูเหยียนหลันรั่วและเยี่ยจื่ออวิ๋นอยู่กับเนี่ยหลีพร้อมกับผู้ติดตามของพวกนางอีกสองคนและเด็กสาวคนหนึ่งที่ค่อนข้างสนิทสนมกับเยี่ยจื่ออวิ๋น

        ซู่ ซู่ ซู่ ทั้งหกกลุ่มรีบรุดแยกย้ายกันไปคนละทิศทาง

        วานรยักษ์แขนเทาเพิ่งกำลังวางแผนที่จะค่อยๆ กำจัดชาวคณะทีละคนๆ มันไม่เคยคิดว่าพวกเขาจะแยกย้ายกันเป็นหกกลุ่มและวิ่งออกไปคนละทิศละทาง มันชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นไล่ตามกลุ่มของเนี่ยหลีไป

        เนี่ยหลียิ้มขื่นแล้ว เหตุใดโชคของเขาจึงย่ำแย่ปานนี้ คนตั้งหกกลุ่ม ไฉนเจ้าวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนี้จึงจำเพาะต้องมาไล่ตามพวกเขา?!

        “พวกเจ้าล่วงหน้าไปก่อน เร็วเข้า!” เนี่ยหลีตะโกน หยิบน้ำยาสองสามขวดที่ผสมกับหญ้าจื่อหลันออกมาจากแหวนมิติ

        ฝีเท้าของเยี่ยจื่ออวิ๋นชะงักลงเล็กน้อย เห็นแผ่นหลังของเนี่ยหลีที่กำลังเผชิญกับวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูร หัวใจของนางก็พลันซาบซึ้งขึ้นมาคราหนึ่ง

        หูเหยียนหลันรั่วก็นัยน์ตาแดงก่ำ ในห้วงอันตรายเช่นนี้ เนี่ยหลีไม่คิดวิ่งหนีไป แต่กลับตัดสินใจช่วยพวกนางรั้งท้ายระวังหลัง ในใจนางก็ซาบซึ้งกับการกระทำของเนี่ยหลีเช่นกัน

        “เร็ว! อย่าชักช้าร่ำไร! ไม่ต้องห่วงข้า ข้ามีแผนของข้า!” เนี่ยหลีตะคอกใส่ “พวกเจ้าแยกย้ายกันไป ไม่เช่นนั้น ใครก็ไม่รอด!”

        เยี่ยจื่ออวิ๋นและหูเหยียนหลัวรั่วกัดฟันแน่น ดวงตาแวววับด้วยหยาดน้ำตาล ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงตัดสินใจวิ่งเข้าป่าไป

        โฮว!

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเหวี่ยงตะปบใส่เนี่ยหลี

        เห็นท่อนแขนของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรใกล้ถึงตัว เนี่ยหลีพลันย่อตัวลงม้วนไปตามพื้น

        ตูม!

        ท่อนแขนของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกระแทกใส่ตำแหน่งเดิมที่เนี่ยหลีเคยอยู่ พื้นดินตรงนั้นบังเกิดรอยแยกขึ้นมาทันที หินที่แหลกละเอียดปลิวคละคลุ้งขึ้นมาทั่วบริเวณ ปุปุ เศษหินกระเด็นถูกแขนของเนี่ยหลีจนเลือดไหลซึมออกมาทันที

        ตูมตูมตูม!

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทุกอกกระทืบเท้า เหวี่ยงแขนของมันใส่เนี่ยหลีอีกครั้งหนึ่ง

        สองคิ้วของเนี่ยหลีขมวดมุ่นเล็กน้อย เขารู้ว่าจุดอ่อนของวานรยักษ์แขนเทาอยู่ตรงไหน พลังวิญญาณถูกปลดปล่อยออกมาจากร่าง เขารับรู้ได้ถึงจิตอสูรที่อยู่ในลึกลงไปในสมองของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทันที พลังวิญญาณของวานรยักษ์แขนเทานี้มีลักษณะเป็นลูกครึ่งทรงกลมชั้นบางๆ ที่คลุมปกป้องสมอง ห่อหุ้มหัวของมันเอาไว้

        “แตก!” เนี่ยหลีตะโกนโกรธเกรี้ยว พลังวิญญาณทั้งหมดรวมตัวกันเป็นจุดเดียวและทะลวงเข้าไปในสมองของวานรยักษ์แขนเทาจิตอสูร

        ตูม! จิตอสูรภายในสมองของวานรยักษ์จิตอสูรสั่นสะท้านขึ้นมาไม่หยุดทันที ความเคลื่อนไหวของมันก็พลันหยุดชะงัก

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าเขามิใช่คู่ต่อสู้ของวานรยักษ์จิตอสูร ไม่ว่าอย่างไรเวลานี้เขาก็เพิ่งเป็นนักสู้ระดับทองแดงสองดาวผู้หนึ่งเท่านั้น ต่อให้ใช้ดาบก็ยังไม่อาจผ่าร่างของวานรยักษ์แขนเทาตัวนี้ได้ มีแต่ต้องใช้พลังวิญญาณเข้าจู่โจมมัน ถือโอกาสหยุดความเคลื่อนไหวของวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเอาไว้ชั่วเสี้ยวเวลาหนึ่ง จากนั้นจึงกระโจนตัวมุ่งหน้าเข้าป่าทึบต่อไป

        วานรยักษ์แขนเทาจิตอสูรไม่ทันตั้งตัวจึงปล่อยให้พลังวิญญาณของเนี่ยหลีโจมตีเข้าใส่จิตอสูรภายในสมองของมันได้ สติอารมณ์สับสนอลหม่านไปชั่วครู่ วานรยักษ์แขนเทาสั่นหัวของมันไม่หยุด ทุกอย่างตรงหน้าจึงค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น

        ต่อเมื่อเห็นทุกอย่างชัดเจน เนี่ยหลีก็หนีไปแล้ว

        วานรยักษ์แขนเทาคำรามเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที มันย่างสามขุมตรงไปทางทิศของเนี่ยหลี ตะลุยไปราวกับฟ้าผ่า ต้นไม้ที่ขวางอยู่ตรงหน้าถูกมันกวาดกระเด็นไป

        เนี่ยหลีวิ่งตะลุยไปอย่างบ้าคลั่ง เห็นวานรยักษ์แขนเทาไล่กระชั้นชิดเข้ามาก็บังเกิดความร้อนใจ เขาพยายามมุดเข้าไปในผืนป่าที่รกทึบ

        ชั่วขณะที่เนี่ยหลีโผล่ออกมาจากผืนป่า คนกลุ่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นสู่สายตา

        นี่ก็คือกลุ่มชายชุดดำเหล่านั้น ใบหน้าของพวกเขาถูกปิดไว้ เห็นเพียงปลายคางเล็กน้อย เสื้อคลุมดำด้านหลังมีรูปปีศาจสีดำแลดูชั่วร้ายน่าสะพรึงกลัว

        สายตาของพวกมันตกอยู่ที่เนี่ยหลี แววตาแฝงความประหลาดใจเล็กน้อย เจ้าหนูเช่นเนี่ยหลีมาทำอะไรอยู่ที่นี่ และเด็กตัวเล็กๆ แค่นี้เหตุใดจึงวิ่งมาถึงนี่ เมื่อครู่พวกมันได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรที่มีจิตอสูรตนนั้น อีกทั้งกำลังค้นหาร่องรอยของกลุ่มเฉินหลินเจี้ยน คิดไม่ถึงว่าจะมาพบเข้ากับเนี่ยหลีที่นี่

        เห็นชุดที่พวกมันสวมใส่ ดวงตาของเนี่ยหลีฉายแววเย็นเยือก เขาย่อมรู้จักชุดดำเหล่านี้ดี พวกมันก็คือกลุ่มคนที่ชั่วร้ายที่สุดในเมืองกวงฮุย พวกสมาคมมืด!

        “เจ้าหนูนี่อาจจะเป็นเด็กในกลุ่มเด็กจากครอบครัวชนชั้นสูงเหล่านั้น จับตัวมันไว้!” หัวหน้ากลุ่มอวิ๋นฮว๋าตะโกน ชายชุดดำสองคนก็พลันเข้าล้อมเนี่ยหลีเอาไว้

        เห็นภาพฉากนี้ เนี่ยหลีพลันเผยอรอยยิ้มประหลาดอย่างหนึ่ง

        ตูม!

        พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น วานรยักษ์แขนเทาขนาดใหญ่โตตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากป่า ส่งเสียงคำรามลั่นและพุ่งตัวเข้าใส่เนี่ยหลี

        เนี่ยหลีออกวิ่งทันที ตรงไปทางพวกชายชุดดำเหล่านั้น

        เห็นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรร่างสูงใหญ่ราวหอคอยเหล็กตะลุยเข้ามา กลุ่มชายชุดดำสีหน้าแปรเปลี่ยน รีบเปลี่ยนรูปขบวน เตรียมพร้อมรับการจู่โจมจากวานรยักษ์แขนเดียวระดับจิตอสูรตนนี้

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรเห็นคนกลุ่มนี้เข้าก็คิดว่าพวกมันเป็นกลุ่มเดียวกันกับพวกเนี่ยหลี พลันก็คำรามลั่นด้วยความโมโห กระโจนเข้าใส่เนี่ยหลี

        เห็นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกำลังจะตะปบใส่เนี่ยหลี เนี่ยหลีรีบกระโจนหลบไปด้านข้าง

        ฝ่ามือขนาดใหญ่ของวานรยักษ์แขนเทาเกือบตบถูกแผ่นหลังของเนี่ยหลี เขารู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของตนแสบร้อนจากอากาศที่ถูกเสียดสีอย่างแรง

        โชคดีที่ปฏิกิริยาของเนี่ยหลีรวดเร็วพอ ดังนั้นเขาจึงไม่ถูกตบใส่ ไม่เช่นนั้นคงต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว

        วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรกลิ้งหลุนๆ ไปถึงตรงหน้ากลุ่มคนชุดดำ

        “ฆ่ามัน!” ผู้ช่วยอวิ๋นฮว๋าตะโกนเสียงเย็น ชายชุดดำตวัดดาบในมือของพวกมันฟาดฟันเข้าใส่วานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรทันที

        ตูม ตูม ตูม! การเผชิญหน้าเข้มข้นเริ่มต้นขึ้น

        เห็นการต่อสู้ระหว่างวานรยักษ์แขนเทากับกลุ่มคนจากสมาคมมืดเริ่มต้นขึ้น เนี่ยหลีผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด มุมปากคลี่ยิ้มออกมา “ขอส่งวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนี้ให้พวกเจ้าแล้ว ข้าขอล่วงหน้าไปก่อน!” เนี่ยหลีไม่สนใจอาการบาดเจ็บขอตน รีบพุ่งตัวหนีไป มุ่งหน้าเข้าสู่ผืนป่า

        พลังของวานรยักษ์แขนเทาแข็งแกร่งนัก คนจากสมาคมมืดไม่อาจฆ่ามันได้ภายในระยะเวลาอันสั้น พวกมันได้แต่จ้องมองเนี่ยหลีจากไป

        ผู้ช่วยอวิ๋นฮว๋าหน้าเขียวคล้ำ ที่แท้ถูกเจ้าหนูคนหนึ่งเล่นตลกเข้าให้แล้ว เรื่องเช่นนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด

        เนี่ยหลีมองหาร่องรอยของเยี่ยจื่ออวิ๋นในป่า เขาเป็นห่วงนัก หวังว่าเยี่ยจื่ออวิ๋นจะไม่ประสบปัญหาอันใด

        เวลานี้เนี่ยหลีพลันเห็นเงาร่างหนึ่งมุดออกมาจากพุ่มไม้ มิใช่เยี่ยจื่ออวิ๋นแล้วจะเป็นใคร?

        “ทำไมเจ้ายังอยู่ตรงนี้?” เนี่ยหลีขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถาม เยี่ยจื่ออวิ๋นไม่ยอมหนีไปตามคำสั่งของเขา!

        “ข้าห่วงว่าเจ้าจะมีปัญหา จึงแอบอยู่ข้างๆ คิดช่วยเหลือเจ้า!” เยี่ยจื่ออวิ๋นเห็นรอยแผลชุ่มเลือดตามร่างกายของเนี่ยหลี สีหน้าก็แสดงความห่วงใยยิ่ง

        เนี่ยหลีรู้ดีว่าเวลานี้เยี่ยจื่ออวิ๋นยังไม่มีความรู้สึกแบบชายหญิง ที่นางกลับมาก็เพราะเขาตกอยู่ในอันตรายจึงไม่ยินยอมจากไป สิ่งนี้ย้ำเตือนให้เนี่ยหลีคิดถึงชีวิตในหนก่อน หลังจากเมืองกวงฮุยล่มสลาย เขาติดตามคนกลุ่มใหญ่หนีออกจากเมือง เวลานั้นเนี่ยหลีอ่อนแอนัก ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ก็เป็นเยี่ยจื่ออวิ๋นนี่เองที่ย้อนกลับมาช่วยเขา

        น้ำใจงดงามสูงส่งของเยี่ยจื่ออวิ๋นในครั้งนั้นประทับลงในใจของเนี่ยหลี

        ต่อมาเมื่อทั้งสองยิ่งได้รู้จักกันมากขึ้น แม้พลังมีความต่างกันใหญ่หลวง พวกเขากลับตกหลุมรักกันและกัน

        เนี่ยหลีซาบซึ้งใจ ทว่ามิได้พูดอะไร เพียงเอ่ยปากขึ้น “พวกเราต้องรีบแล้ว ไม่เช่นนั้นคนพวกนั้นจะไล่ตามมาทัน!”

        “คนพวกนั้น?” เยี่ยจื่ออวิ๋นงุนงงชั่วครู่

        “พวกสมาคมมืด พวกมันกำลังสกัดวานรยักษ์แขนเทา!” เนี่ยหลีพูด เขาดึงมือของเยี่ยจื่ออวิ๋นออกวิ่ง

        สองคนวิ่งไปตามป่า ตลอดทางแทบจะบินไปแล้ว

        ขณะถูกเนี่ยหลีดึงมือไป เยี่ยจื่ออวิ๋นแก้มแดงเรื่อพยายามขัดขืนคราหนึ่ง ทว่านางดิ้นไม่หลุด ได้แต่ปล่อยให้เนี่ยหลีทำตามอำเภอใจ นางเงยหน้าขึ้นเหลียวมองใบหน้าด้านข้างของเนี่ยหลี ไม่ทราบเนี่ยหลีตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่เล็กจนเติบใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางถูกเด็กผู้ชายกุมมือไว้!

        ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเนี่ยหลีสร้างความรู้สึกปลอดภัยให้แก่นางอย่างยิ่ง

        สองคนเร่งเท้าไปตลอดทาง มุ่งหน้าไปยังจุดนัดหมาย

        ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เสียงสัตว์ป่าคำรามดังขึ้นเป็นระยะๆ จากในป่าลึก ทำให้สถานที่นี้มีบรรยากาศน่าหวาดกลัวอยู่บ้าง

        เวลานี้ ใจกลางป่าหนาทึบ

        น้ำตาของหูเหยียนหลันรั่วร่วงริน นางกลับไปหาเนี่ยหลีและค้นหาร่องรอยของเขาอยู่หลายชั่วโมง กระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืด นางจึงได้แต่ติดตามคณะมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบ

        เมื่อครู่ที่นางประกาศว่าจะไล่ตามเนี่ยหลี นั่นเป็นเพราะในใจนางรักความเป็นที่หนึ่งและไม่ชอบความพ่ายแพ้ กระทั่งคิดจะโยนเนี่ยหลีทิ้งหลังจากที่ได้ครอบครองเนี่ยหลีแล้ว ให้เนี่ยหลีต้องคร่ำครวญขอร้องนาง กระทั่งเมื่อครู่ที่เนี่ยหลียอมสละตนเพื่อระวังหลังให้แก่นาง นางจึงพบว่าบัดนี้ตนไม่มีความคิดเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว เพียงหวังให้เนี่ยหลีปลอดภัยเท่านั้น

        เหตุผลที่เนี่ยหลีสละตนเพื่อสกัดกั้นวานรยักษ์แขนเทาระดับจิตอสูรตนนั้นมิใช่เพื่อนาง แต่เพื่อเยี่ยจื่ออวิ๋น ทว่าในใจของหูเหยียนหลันรั่วกลับมองข้ามเยี่ยจื่อวิ๋นแล้ว

———————————–

        บทที่ 35 นี้มีชื่อตอนเป็นภาษาจีนว่า 祸水东引 (Huòshuǐ dōng yǐn) มีความหมายในทำนองยืมมือบุคคลที่สาม

        (ความคิดเห็นส่วนตัวของผู้แปล) คิดว่าเกิดจากสองเหตุการณ์ในสงครามที่บังเอิญพ้องกัน คือเหตุที่เกิดทางทิศตะวันออก เหตุการณ์แรกสืบเนื่องจากช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งอังกฤษและฝรั่งเศสเบนความสนใจของเยอรมันไปทางโซเวียตเพื่อลดความสูญเสียของตน กับอีกเหตุการณ์หนึ่งคือปัญหาที่เกิดกับไต้หวัน ซึ่งก็ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของแผ่นดินใหญ่เช่นกัน)

ผิดถูกอย่างไรขออภัยครับผม ปล. เนื่องจากไม่มีศัพท์คำนี้อยู่ในเนื้อหา ก็เลยต้องมาปล. ห้อยท้ายเหมือนเดิม อิอิ ^-^

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “บันทึกราชันย์เทพอสูร” : https://bit.ly/2PKqEjk

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊ค : https://www.kawebook.com/story/view/505

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม