0 Views

         ฮวาเชียนจือยืนด่าทอนางอยู่ครู่ใหญ่ นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็รู้สึกได้ว่าโทสะที่มีอยู่ของตนนั้นยังไม่คลายลง นางจึงกระชากเอาแส้ออกมาจากแขนเสื้อของตน แส้นี้เป็นแส้อันเดียวกับที่เฆี่ยนจิ่งม่านจนตายในวันนั้น

         เมื่อเห็นท่าทางของฮวาเชียนจือ แววตาของซูฉีฉีเต็มไปด้วยความเย็นชา

         เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมาด้วยท่าทางสูงส่งเหนือผู้อื่น “ต่อให้คุณหนูฮวากระโดดแม่น้ำ ท่านอ๋องก็ไม่แต่งท่านมาเป็นชายาหรอก”

         ตอนนี้นางมีโทสะแล้วจริงๆ

         เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาสงบนิ่ง บนใบหน้ายังประทับด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกนับถือออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ สง่าราศีเช่นนี้คิดว่าแม้แต่ฮองเฮาที่เปรียบเสมือนหงส์มาจุติก็ยากที่จะเทียบทานได้

         ฮวาเชียนจือในตอนนี้รู้สึกว่าตนเองเป็นเสมือนสาวรับใช้คนหนึ่ง

         บุรุษทั้งสองทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถในการกดตัวของซูฉีฉีเอาไว้ ให้นางไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้

         และในวินาทีต่อมา “เพี๊ยะ…” แส้ของฮวาเชียนจือก็ฟาดลงตรงไปที่อกของซูฉีฉีแล้ว ผ้าหยาบๆ ของเสื้อขาดออกเป็นชิ้นๆ รอยเลือดสีแดงสดเส้นหนึ่งปรากฎอยู่ต่อหน้าฮวาเชียนจือ และเศษชิ้นส่วนของเสื้อผ้านั้นก็ได้ผสมไปด้วยเนื้อและเลือดเมื่อตอนที่แส้นั้นได้เฆี่ยนลงไป

         ฮวาเชียนจือนั้นเป็นวรยุทธ์ กำลังภายในของนางมีมาก แค่แส้เดียวก็เห็นเลือดแล้ว อีกทั้งยังสร้างความเสียหายไปถึงอวัยวะภายใน ซูฉีฉีถึงกับกระอักเลือดออกมา แต่ร่างกายของนางกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นางยังคงจับจ้องไปที่ฮวาเชียนจือ

         เจ็บ เหมือนมีไฟแผดเผาอยู่บนทรวงอกก็มิปาน ตั้งแต่เล็กจนโต ถึงแม้ว่านางจะไม่เป็นที่สนใจมากนักแต่ว่านางก็ไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน นางเกือบจะร้องไห้อยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้ความหยิ่งทะนงของตนทำให้นางต้องทนรับมือกับมันไว้

         “เพี๊ยะๆๆ…” เสียงของแส้ก้องกังวาลอยู่ในหู

         ท่าทางของซูฉีฉีนั้นทำให้โทสะที่ลดลงไปกว่าครึ่งของฮวาเชียนจือลุกฮือขึ้นมาอีกครั้ง นางฟาดแส้ในมือตนเองอย่างบ้าคลั่ง สตรีอัปลักษณ์ที่หน้าตาธรรมดาๆ ไม่เป็นที่โปรดปรานเช่นนี้กลับกล้าประพฤติตัวเช่นนี้กับนาง ฮวาเชียนจือต้องอารมณ์เสียแน่นอน

         โทสะอัดอั้นอยู่ในทรวงอก

         แต่ว่า อารมณ์เสียก็ส่วนอารมณ์เสีย แส้ของนางไม่ได้ฟาดลงบนใบหน้าของซูฉีฉีแม้แต่น้อย นางกลัวว่าเช้าวันพรุ่งนี้ม่อเวิ่นเฉินจะตื่นขึ้นมา

         ตั้งแต่เล็กจนโต ต่อหน้าม่อเวิ่นเฉินนางเรียบร้อยเป็นกุลสตรี มีใจเมตตาเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

         ด้านป่าเถื่อนเช่นนี้นางจะไม่มีทางให้ผู้ชายที่นางรักรับรู้แน่นอน

         เฆี่ยนตีไปสิบกว่าครั้ง ทุกๆ ครั้งนั้นเจ็บลึกถึงกระดูก แต่ว่าซูฉีฉีก็ยังไม่ขยับ ไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย ก็ถูกเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงเช่นนี้ไปเรื่อยๆ

         แต่ฮวาเชียนจือนั้นกลับตีจนเหนื่อย นางโยนแส้ในมือทิ้งอย่างหงุดหงิด “ซูฉีฉี ต้องมีสักวันหนึ่งที่ข้าจะทำให้เจ้าหายสาบสูญไปจากชีวิตของข้าให้ได้”

         มุมปากของนางมีคาบเลือดเกาะอยู่บางๆ ภายในใจของซูฉีฉีนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกความเย็นชาและเฉยเมย พร้อมจดจำความเคียดแค้นที่มีต่อผู้หญิงตรงหน้า

         “ข้ารู้สึกว่าเจ้านั้นน่าสงสารยิ่งนัก” วินาทีต่อมา ซูฉีฉีก็พูดเสียงเรียบออกมาเพียงไม่กี่คำพร้อมกับกระอักเลือดออกมาระลอกใหญ่

         “รนหาที่ตาย!”  โทสะของฮวาเชียนจือพุ่ง “ปี๊ด” ขึ้นมา นางอยากจะพุ่งตัวไปบีบคอสตรีผู้หยิ่งยโสเสียจริง

         “เมี๊ยว” ในขณะที่ฮวาเชียนจือกำลังจะฆ่าสตรีตรงหน้านี้ ในป่าก็มีเสียงร้องของแมวดังขึ้น

         ฮวาเชียนจือที่มีชนักติดหลังนั้นสั่นสะดุ้งเล็กน้อย นางหันกลับไปมองทิศทางที่มีเสียงแมวร้องดังออกมาทันที ก่อนจะตะโกนถามเสียงดัง: “ใคร?”

         เสียงของนางขึ้นสูงกว่าปกติหลายระดับ ทั้งยังสั่นเครืออีกด้วย

         ทว่าในป่ากลับไม่มีเสียงตอบรับ

         ฮวาเชียนจือกลับมามีสติอีกครั้ง ร่างกายของนางมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มไปหมด เวลานี้แม้ว่าจะไม่ได้ถูกม่อเวิ่นเฉินพบเข้า แต่ถ้าหากถูกคนข้างกายของม่อเวิ่นเฉินรู้เข้าก็สามารถทำลายความดีงามทั้งหมดในตัวนางไปได้เหมือนกัน

         แม้แต่จะแสดงคุณความดีของตนนั้นนางยังจะทำไม่ทันเลย จะให้เรื่องนี้ทำลายภาพลักษณ์ของนายได้เช่นไร

         “ปล่อยนาง พวกเราไป” ฮวาเชียนจือนั้นกลับถูกเสียงร้องของแมวทำให้ตกใจไปแล้ว นางหมุนตัวกลับไป ทิ้งซูฉีฉีที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลเอาไว้

         จนกระทั่งฮวาเชียนจือรอดพ้นจากสายตา ซูฉีฉีถึงจะเหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลมออก นางค่อยๆ นั่งพิงลงข้างต้นไม้ที่อยู่ด้านหลัง เจ็บจนหนาวชาไปทั้งตัว

         สตรีผู้นี้ใจดำอำมหิตจริงๆ ทุกครั้งที่แส้ฟาดลงมานั้นทำให้อวัยวะภายในของซูฉีฉีได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก

          คนบนต้นไม้นั้นยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว เขายังคงมองซูฉีฉีที่เจ็บจนกัดฟันทนอย่างนึกสนุก ไม่มีความคิดว่าจะไปให้ความช่วยเหลือแต่อย่างใด

         บาดแผลจากแส้ที่รุนแรงเช่นนี้ ซูฉีฉีอยากจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนั้นคงเป็นไปไม่ได้แล้ว กระทั่งแรงที่จะลุกขึ้นเดินนางยังไม่มีเลย

         นางรู้สึกเสียใจจริงๆ ที่กลางดึกนางออกมาเดินเล่นคนเดียว มันกลับทำให้นางได้รับบาดแผลที่สาหัสเช่นนี้ พรุ่งนี้เมื่อฟ้าสาง นางยังต้องไปฝังเข็มให้กับม่อเวิ่นเฉินอีก

         นางก็เหมือนกับคนรับใช้ทั่วไปในตำหนักอ๋อง บนตัวของนางนั้นไม่มียารักษาแผลแม้แต่น้อย บาดแผลบนร่างกายของนางยังคงเลือดไหลไม่หยุด เสื้อสีอ่อนของนางนั้นขาดรุ่ยไปหมด ตอนนี้นางจำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างมาก

         แต่กลับไม่มีที่รักษา

 


ติดตามอัพเดทก่อนใคร ด้วยการกดไลค์แฟนเพจเรื่อง “ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด :  https://bit.ly/2MGbkiF

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/905

120/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 90-100 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม