0 Views

        หลังจากหยุนเฟิงจากไปความสงบของหลิงเฉินหายไปในทันที เขาเดินอย่างรวดเร็วตรงไปที่ห้องของสุ่ยรั่วจนหัวเกือบชนเข้ากับประตู

        เมื่อหลิงเฉินเปิดประตูเข้าไป เขาเห็นสุ่ยรั่วนั่งอยู่บนเตียงแล้ว เธอมองมาที่เขาด้วยรอยยิ้มอันงดงาม “พี่คะ พี่ชายเมื่อครู่นี้คือใครเหรอคะ? เหมือนเขาจะพูดถึงของบางชิ้นที่น่าทึ่งกับพี่…มันเป็นเรื่องยากมากจริงๆ ที่จะเห็นพี่ตื่นเต้นขนาดนี้”

        หลิงเฉินแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นอย่างรวดเร็ว จนถึงบัดนี้เขายังคงรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน เขานั่งลงข้างๆ สุ่ยรั่ว วางกล่องโลหะลงบนเข่าของเขาอย่างระมัดระวัง…มันไม่ใช่กล่องธรรมดา สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคือความหวังสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตคนที่เขารักมากที่สุด ความหวังซึ่งมาจากสรวงสวรรค์ในเวลาที่เขาใกล้หมดความหวัง

        เขาไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนี้มาก่อน ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณเขาคนนั้น แม้หยุนเฟิงจะมอบยา 13223 แก่เขาโดยมีข้อแลกเปลี่ยน แต่ถ้าหากมันสามารถช่วยชีวิตของสุ่ยรั่วได้จริงๆ เขาจะจดจำความเมตตานี้ไปตลอดชีวิต และจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้จนสำเร็จอย่างแน่นอน แม้ว่าการเป็นคู่แข่งของกลุ่มธุรกิจทางการเงินตระกูลหยุนภายในสองปีจะเป็นเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่เกินไปก็ตาม

        ตามรหัสปลดล็อคที่หยุนเฟิงให้เขา หลิงเฉินค่อยๆ เปิดกล่องโลหะ ภายในกล่องเป็นขวดสีน้ำตาลขนาดเล็กขวดหนึ่งหนาเท่านิ้วกลางนิ้วหนึ่ง เมื่อมองทะลุขวดจะเห็นของเหลวภายในกระทบกันเบาๆ

        หลิงเฉินหยิบขวดยาซึ่งสามารถช่วยชีวิตของสุ่ยรั่วออกมา เขาใช้การเคลื่อนไหวที่เบาที่สุดค่อยๆ ดึงจุกออก ทันใดนั้นกลิ่นประหลาดล่องลอยออกมาด้านนอก มือของเขาสั่นเล็กน้อย เขาวางมันตรงริมฝีปากของสุ่ยรั่วแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “สุ่ยรั่ว ดื่มมันเร็วเข้า”

        มือเล็กๆ นิ่มนวลสองข้างจับมือหลิงเฉิน เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าสุ่ยรั่วที่ยิ้มก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ใบหน้าของเธอกำลังอาบไปด้วยน้ำตา เธอพูดเบาๆ “นี่คือสิ่งที่พี่แลกเปลี่ยนกับพี่ชายคนนั้นใช่ไหมคะ? มัน…สามารถทำให้หนูมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่หนูได้แต่งงานกับพี่ใช่ไหม?”

        หลิงเฉินพยักหน้าอย่างแรง จากนั้นเขาก็ส่ายหัวทันที “มันไม่ใช่แค่ทำให้สุ่ยรั่วมีชีวิตอยู่จนถึงวันที่สุ่ยรั่วได้แต่งงานกับพี่ แต่ร่างกายของน้องจะฟื้นตัวจนสมบูรณ์ดังเดิม สามารถอยู่กับพี่ได้ตลอดไป อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าและตายจากกันไป”

        “อือ!!” หลิงสุ่ยรั่วส่งเสียงเห็นด้วยกับหลิงเฉินด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นที่สุด เธอยกมือของเขาขึ้นมา เปิดริมฝีปากของเธอ ก่อนปล่อยให้ของเหลวเย็นไหลผ่านฟันของเธอทีละหยดๆ

        “การดื่มยานี้ลงไปจะทำให้หนูมีชีวิตรอดจริงๆ หรือคะ? หนูยังไม่อยากจากพี่ไป”

        แม้แต่สวรรค์ก็ไม่อาจแยกหนูกับพี่ได้…

        หนูไม่กลัวตาย แต่หนูกลัวโลกที่ไม่มีพี่ ยิ่งกว่านั้นหนูกลัวความรู้สึกเจ็บปวดและโดดเดี่ยวที่พี่จะรู้สึกภายหลังหนูจากไป…

        สามปีที่ผ่านมา พี่ใช้เวลาแทบทั้งหมดของพี่อยู่เป็นเพื่อนหนู พี่ยอมทิ้งสิ่งต่างๆ มากมาย หนูทราบมาตลอดว่าจริงๆ แล้วพี่มีความฝันมากมาย มีหลายสิ่งที่พี่ชอบและอยากทำ แต่เพื่อหนู พี่ยอมทิ้งพวกมันทั้งหมด ความเมตตาของพี่หนูไม่มีทางตอบแทนได้เลยในชีวิตนี้…ถ้าหนูอาการดีขึ้นจริงๆ นับจากนี้จนถึงวันตายหนูจะมีชีวิตอยู่เพื่อพี่คนเดียวเท่านั้น หนูจะช่วยเหลือพี่ทุกๆ เรื่องที่พี่อยากทำ แม้วันหนึ่งพี่จะกลายเป็นคนน่ากลัวซึ่งทุกคนรังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม หนูก็จะอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไปและไม่ทิ้งพี่ไปไหน…

        พี่คะ พี่คือเห็นผลที่ทำให้หนูอดทนมาจนถึงทุกวันนี้ หลังจากนี้เป็นต้นไป พี่จะเป็นเหตุผลเพียงข้อเดียว…ที่หนูมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้…

        ของเหลวเย็นหยดสุดท้ายเอียงลงไปในปากของสุ่ยรั่ว เธอปิดปากก่อนกลืนของเหลวรสขมลงไป จากนั้นลืมตาขึ้นเผยรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดให้หลิงเฉิน

        หลิงเฉินดูสุ่ยรั่วดื่มยาจนหมดโดยไม่ละสายตาไปจากเธอ เขานำขวดยาเปล่าและกล่องโลหะออกไปเก็บไว้ด้านข้าง เขาจับไหล่เธอและถามเธอด้วยความเป็นห่วง “รั่วรั่ว น้องรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?”

        หลิงสุ่ยรั่วยิ้มอย่างละมุน “พี่คะ มันไม่ใช่ยาครอบจักรวาล มันจะมีผลรวดเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร…แต่หนูรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้นนิดหน่อย”

        หลิงเฉินพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “สุ่ยรั่วนอนลงก่อน สิ่งที่น้องต้องทำมากที่สุดในตอนนี้คือการพักผ่อน ใครจะไปรู้ว่าเมื่อตื่นขึ้นมาน้องอาจจะสามารถลุกจากเตียงและเดินได้ด้วยตัวเอง” เขาวางร่างของเธอลง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว

        “ได้ค่ะ!” หลิงสุ่ยรั่วยิ้มอย่างมีความสุข “พี่หยุนเฟิงคนนั้น เขาเป็นคนดีมากๆ ใช่ไหมคะ?”

        หลิงเฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าตอบ “จากสายตาของพี่ พี่ไม่เห็นความไม่ซื่อสัตย์ของเขาเลย ไม่อย่างนั้นพี่จะไม่ให้น้องดื่มยาขวดนั้นเด็ดขาด”

        “แบบนี้พี่จะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเขา เข้าไปในโลกเกมเสินเยว่และให้ความช่วยเหลือพี่เมิ่งซินใช่ไหมค่ะ?” สุ่ยรั่วถามอย่างต่อเนื่อง

        “อือ…แต่พี่จะไม่ทิ้งรั่วรั่ว ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนก็ตาม พี่จะอยู่เคียงข้างรั่วรั่วเสมอ”

        หลิงสุ่ยรั่วส่ายหัว “พี่คะ หนูไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ จริงๆ แล้วหนูโหยหาโลกเกมเสมือนจริงตลอดเวลา เพราะในโลกแห่งนั้นไม่ว่าใครจะป่วยหนักสักเท่าไร หรือแม้แต่คนพิการทางร่างกาย ภายในโลกนั้นพวกเราจะมีร่างกายที่ดีพร้อม หนูจะเหมือนกับคนปกติ สามารถวิ่ง ตะโกน ท่องไปได้ทุกที่ที่อยากไป และต่อสู้กับสัตว์ตัวเล็กๆ ซึ่งไม่น่ากลัวแม้แต่น้อย นอกจากนี้หนูยังสามารถเห็นภาพที่มีชีวิตชีวาที่สุดของพี่…ฮ่าๆ หนูเพิ่งรู้วันนี้เองว่าในอดีตพี่เคยเป็นคนที่น่าทึ่งที่สุดในโลกของเกม ตามที่พี่หยุนเฟิงบอก พี่เป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวที่สามารถต่อสู้กับอีฟได้อย่างยาวนานและไม่พ่ายแพ้… พี่คะ อีฟเป็นชื่อที่แปลกมาก เธอเป็นใครคะ?”

        “อีฟ…” หลิงเฉินกระซิบชื่อนี้เบาๆ ฉากอันน่าเหลือเชื่อยากที่จะลืมเลือนปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา “เธอเป็นคนที่น่ากลัว ในหลายๆ ทาง เธอน่ากลัวยิ่งกว่าไวรัสอีสร็อค เธอเป็นที่กล่าวขวัญทั่วโลก…เธอเป็นพระเจ้าในหมู่ผู้เล่นทั้งหลาย”

        “พระเจ้า?” สุ่ยรั่วกระพริบตา “สุดท้ายแล้วพี่เอาชนะเธอได้ไหม?”

        หลิงเฉินส่ายศรีษะ “ไม่ได้…อาจจะไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถเอาชนะเธอได้ ถึงแม้พี่จะไม่แพ้ก็ตาม สามปีก่อนภายในเกม ‘สังหารสวรรค์’ พี่ท้าประลองต่อสู้กับเธอ สถานที่ประลองคือ เขาเมฆาครึ้มซึ่งเป็นสถานที่ที่ผู้เล่นทั่วไปไม่อาจปีนขึ้นไปได้อย่างแน่นอน ขณะที่พวกเราทั้งสองคนกำลังต่อสู้กัน โดยไม่คาดคิดก็มีผู้เล่นคนหนึ่งปีนป่ายขึ้นมา…เขาคือหยุนเฟิง คนที่เพิ่งมาบ้านของพวกเราเมื่อครู่ ชื่อภายในเกมของเขาตอนนั้นคือ “หลุนหัวเฟิงซู” แต่พี่กำลังต่อสู้กับอีฟจึงไม่อาจฟุ้งซ่านได้เช่นเดียวกับอีฟ ดังนั้นพวกเราทั้งสองคนจึงไม่ได้สนใจเขาและปล่อยให้เขาดูการต่อสู้ระหว่างพี่กับอีฟ ในระหว่างการต่อสู้ครั้งนั้นหน้ากากที่พี่สวมถูกอีฟทำลายด้วยอาวุธชิ้นหนึ่งที่สามารถทำลายอุปกรณ์สวมใส่ มันทำให้อีฟและหยุนเฟิงเห็นใบหน้าของพี่…”

        “และจากนั้น…”

        “จากนั้น…ด้วยความโกรธซึ่งเกิดจากอีฟทำลายหน้ากากของพี่ พี่จับก้นของเธออย่างแรง ก่อนพลิกตัวและวิ่งหนีไป” เมื่อนึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น หลิงเฉินหัวเราะออกมาอย่างอิ่มอกอิ่มใจ เห็นได้ชัดว่าหยุนเฟิงไม่ทันเห็นการกระทำอันเสื่อมเสียและรวดเร็วของเขา มิฉะนั้นแล้วหยุนเฟิงอาจจะไม่นับถือหลิงเฉินเท่านี้ เพราะจะมีใครกล้าจับก้นของอีฟ คุณหาใครไม่ได้อีกแล้วในโลกนี้

        “ฮ่าๆ ” สุ่ยรั่วหัวเราะพร้อมกับเอามือปิดปากไว้

        “หลังจากนั้นอีฟไล่ตามพี่มาเรื่อยๆ หยุนเฟิงก็เช่นกัน เขายังคงไล่ตามหลังพวกเราอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ความเร็วของเขานั้นด้อยกว่าพวกเรามาก เขาจึงถูกทิ้งไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นหยุนเฟิงก็ไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น พี่วิ่งหนีเธอนานประมาณครึ่งชั่วโมงแต่สุดท้ายก็ถูกเธอจับได้ การจ้องมองของเธอในตอนนั้น เธออยากสับพี่ออกเป็นชิ้นๆ ตอนที่พี่กำลังคิดว่าพวกเราจะต้องสู้กันอีกหน…เกมสังหารสวรรค์ก็จำเป็นต้องซ่อมบำรุงอย่างเร่งด่วน พวกเราถูกเตะออกจากเกมและออฟไลน์ หลังจากตอนนั้นจนถึงตอนนี้ พี่ไม่เคยพบเธออีกเลย ถึงแม้ว่า…” เสียงของหลิงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าที่ดูซับซ้อนเหลือเชื่อแวบผ่านใบหน้าของเขา “พี่เดาว่าเธอน่าจะยังเฝ้ารอพี่อยู่ในตอนนี้”

        หลิงสุ่ยรั่วหัวเราะ “อีฟเป็นผู้หญิงสินะคะ…พี่เอาเปรียบเธอ แน่นอนว่าเธอต้องตามหาพี่เพื่อชำระแค้น เมื่อพี่เข้าไปในโลกของเกม ‘เสินเยว่’ พี่จะต้องระวังตัวนะ”

        พวกเขาทั้งคู่จำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้หัวเราะอย่างร่าเริงสุดๆ แบบนี้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาต้องแบกรับอีสร็อคไว้ในใจตลอดเวลา มันเป็นเหมือนกับฝันร้ายที่น่าหวาดกลัว แต่ในที่สุดพวกเขาก็สามารถบอกลามันได้เสียที แม้จะเป็นการล่ำลาแค่ชั่วคราวก็ตาม ขณะหัวเราะพวกเขาทั้งคู่สูดอากาศอันบริสุทธิ์และรับแสงแดดจ้าจากภายนอก ตอนนี้ภายในใจของพวกเขาได้ร่างภาพอนาคตอันงดงามอย่างเงียบๆ

        เสินเยว่…

        ในช่วงบ่ายใกล้เวลาเย็น หยุนเฟิงซึ่งร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อส่งอุปกรณ์เล่นเกมซึ่งเป็นของหลิงเฉินและหลิงสุ่ยรั่วมาให้ ในเวลาเดียวกันเขาก็มอบอุปกรณ์สื่อสารให้พวกเขาคนละเครื่อง รวมถึงจ่ายค่าธรรมเนียมสื่อสารให้พวกเขาด้วย หลิงเฉินไม่ปฏิเสธ เขายอมรับมันทั้งหมด ก่อนหน้านี้เพื่อหลีกเลี่ยงสภาพของสุ่ยรั่วที่เลวร้ายลง เขาจึงไม่ใช้โทรศัพท์เนื่องจากมันมีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่รุนแรงพอสมควร แต่ตอนนี้หากไวรัสอีสร็อคในร่างกายของสุ่ยรั่วเข้าสู่สภาวะหลับลึกโดยสมบูรณ์ แม้จะใช้โทรศัพท์บ่อยครั้งก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา

        “อย่าลืมล่ะ วันมะรืนนี้เวลา 9 โมงเช้า เอ่อใช่ ถึงแม้คุณไม่สามารถเข้าเล่นเกมได้ในตอนนี้ แต่ว่าคุณสามารถสร้างตัวละครได้แล้ว หลังจากสร้างตัวละครเสร็จ อย่าลืมบอกชื่อตัวละครของคุณให้ผมทราบล่ะ” หยุนเฟิงบอกเขาก่อนจากไป

        อุปกรณ์เล่นเกมของหลิงเฉินและสุ่ยรั่วเป็นกำไลขนาดเล็กอันวิจิตรงดงาม ของหลิงเฉินเป็นสีแดง ส่วนของหลิงสุ่ยรั่วเป็นสีฟ้าน้ำทะเล มันยังมีฟังก์ชันนาฬิกาด้วย

        โหมดสร้างตัวละครเปิดแล้ว?

        หลิงสุ่ยรั่วหลับไปอย่างเงียบๆ แล้ว หลิงเฉินสนุกเพลิดเพลินกับอุปกรณ์เล่นเกมครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เขานอนลงบนโซฟาแล้วหลับตา ใช้ความคิดของเขาออกคำสั่งเพื่อเข้าสู่เกม

        ทันใดนั้นอุปกรณ์เล่นเกมบนข้อมือของหลิงเฉินกระพริบแสงสว่างชั่วครู่ ตรงหน้าเขากลายเป็นพื้นที่ว่างสีขาว เขางงงวยไปทันที แล้วจู่ๆ มันก็กระจ่างชัดขึ้น โลกของแสงสีที่ผสมผสานเข้าด้วยกันปรากฏตัวตนของมันต่อสายตาของเขา ในโลกที่เต็มไปด้วยสีสัน ร่างเล็กๆ อันวิจิตรงดงาม ล่องลอยเข้ามาหาเขา ในมือของเธอถือคทาวิเศษสีรุ้ง เธอสวมชุดสีรุ้ง เธอเป็นภูติตัวน้อยขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ เธอมาพร้อมกับเสียงของเด็กสาววัยรุ่นอันไพเราะและมีชีวิตชีวา

        “คุณหลิงเฉิน รู้สึกยังไงบ้างคะ? ยินดีต้อนรับสู่โลกเกม ‘เสินเยว่’ ยังเหลือเวลาอีก 39 ชั่วโมง 42 นาที ก่อนที่โลกเสินเยว่จะเปิดให้เข้าเล่น โปรดเฝ้ารออย่างอดทน นี่เป็นครั้งแรกของคุณในการใช้อุปกรณ์เล่นเกมใช่หรือไม่? คุณต้องการสร้างตัวละครใช่หรือไม่? โอ๊ะ ใช่แล้ว หนูลืมแนะนำตัวเอง หนูเป็นภูติต้อนรับหมายเลข 52000 ที่น่ารักและฉลาดปราดเปรื่องที่สุด”

 


ติดตามอัปเดตก่อนใคร ด้วยการกดไลก์แฟนเพจเรื่อง “ความโกรธแค้นของชูร่า [Online]http://bit.ly/2RWznzL

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/1189

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม