0 Views

        ต่อให้ผู้เล่นเลเวล 0 ทำการโจมตีมอนสเตอร์เลเวล 5 ที่ไม่เคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดหย่อน มันคงต้องใช้เวลาถึงครึ่งวันในการสังหารมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าขณะที่ยังเป็นเพียงผู้เริ่มต้นนั้น มันไม่เพียงแต่เป็นการกระทำที่เปล่าประโยชน์ มันยังง่ายต่อการที่จะถูกฆ่าในชั่วพริบตาอีกด้วย ผู้เล่นที่ทำเรื่องแบบนี้ได้เหมือนหลิงเฉินโดยการวิ่งไปทั่วอาณาเขตของหมูป่าขณะที่ยังมีเลเวล 0 อย่างน้อยที่สุดทั้งหมู่บ้านแห่งการเริ่มต้นที่ 49554 นั้น คงมีแค่หลิงเฉินคนเดียว

        หลิงเฉินตัดสินใจปักหลักอยู่ที่นี่ และออกค้นหาหมูป่าอย่างกระตือรือร้น เหตุผลหนึ่งเพื่อทำเควสให้เสร็จ และยิ่งไปกว่านั้นเพราะว่าสถานที่แห่งนี้เงียบสงบไม่มีใครจะมาสร้างความรำคาญให้แก่เขา

        หนึ่งชั่วโมงให้หลังภายใต้ค่าสถานะเลเวล 0 การฟาดฟันและการจู่โจมจากดาบผู้เริ่มต้น หมูป่าจำนวน 30 ตัวได้ตกตายลงไปเบื้องหน้าเขา ในเวลาเดียวกันได้มีแสงสีขาวส่องสว่างอยู่เหนือหัวของหลิงเฉิน…

        “ขอแสดงความยินดี! คุณเลเวลอัพ ปัจจุบันเลเวล 1, HP +10, MP +10 ได้รับแต้มสถานะ 5 แต้ม”

        ในที่สุดเลเวลก็เพิ่มขึ้น หลิงเฉินพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อย การฆ่ามอนสเตอร์เลเวล 5 ไป 30 ตัว ได้เพียงอัพจากเลเวล 0 ไปเลเวล 1 นี่เป็นเพียงก้าวแรกของเขาในโลกใบนี้ ระบบเลเวลของเกมเสินเยว่นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรกัน

        เรื่องที่เหลวไหลยิ่งกว่านี้คือ เขาได้สังหารหมูป่าเลเวลสูงกว่าตัวเองไปถึง 30 ตัว แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกมันกลับดรอปเพียงเหรียญทองแดงไม่กี่สิบเหรียญและเรดโพชั่นสองสามขวด ไม่มีแม้แต่อุปกรณ์สวมใส่ระดับขาวซีด

        “*ดิ๊ง* คุณกำจัดหมูป่าจำนวน 30 ตัวเรียบร้อย สำเร็จตามเงื่อนไขของเควส ‘คำขอร้องของหวังจี๋’ ตอนนี้คุณสามารถกลับไปยังร้านขายไอเทมแห่งหมูบ้านแห่งการเริ่มต้นเพื่อส่งเควสของคุณ”

        ตอนที่หลิงเฉินทำเควสสำเร็จเขาก็เลเวลอัพ แต่หลิงเฉินยังไม่จากไปในทันที เขายังคงปักหลักอยู่ที่นี่และมองหาหมูป่าตัวต่อไป รางวัลสำหรับเควสหมูป่านั้นเป็นโพชั่นจำนวนมาก พวกมันยังไม่จำเป็นต่อเขาในตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำมากที่สุดคือการรีบอัพเลเวลของตัวเอง

        -17, MISS, MISS, -18…

        หลิงเฉินทำการเพิ่มแต้มสถานะทั้งหมดลงไปที่ค่า STR โดยปราศจากความลังเล ความเสียหายที่เขาสร้างต่อหมูป่าเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แต่พลังชีวิตของเขาในตอนนี้มีเพียง 60 หน่วยเท่านั้น ถ้าเขารับการโจมตีจากหมูป่าหลายตัว เขาจะตายอย่างไม่ต้องสงสัยและถูกส่งกลับไปยังหมู่บ้านแห่งการเริ่มต้น ผู้เล่นที่กล้าเพิ่มพลังโจมตีของตนเองจนถึงขีดสุดตั้งแต่แรกเริ่มนั้น แทบจะไม่มี นอกจากผู้เล่นที่สมองอาจมีปัญหา มันไม่สำคัญว่าคุณจะโจมตีได้แรงแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ ถ้าหากว่าคุณไม่สามารถรับการโจมตีจากมอนสเตอร์ได้แม้เพียงหนึ่งหรือสองครั้ง ทุกคนต่างก็รู้ว่านักรบเป็นอาชีพที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ระยะประชิดซึ่งแตกต่างอย่างมากกับอาชีพนักยิงธนูและนักเวทธาตุ พวกเขาจำเป็นต้องเพิ่มพลังโจมตี พลังป้องกันและพลังชีวิต

        ค่าความเสียหายที่หลิงเฉินทำได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อโจมตีหมูป่า จากการเลเวลอัพทำให้ความห่างชั้นของเลเวลที่ส่งผลต่ออัตราความแม่นยำลดลงเล็กน้อย และยังทำให้อัตราการกำจัดหมูป่าของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หลังจากผ่านไปอีกชั่วโมง หมูป่าตัวที่ 100 ได้ร่วงลงตรงหน้าของเขา ตอนนี้ค่าประสบการณ์ของเขาอยู่ที่เลเวล 1 กับอีก 70%

        ภายหลังการตายของหมูป่าตัวที่ 100 แสงสีเทาสลัวของอุปกรณ์สวมใส่ตกอยู่ข้างๆ มัน

        หลิงเฉินก้าวไปข้างหน้า และหยิบมันขึ้นมา

         [กางเกงผ้าขายาวชั้นดี]: ประเภท: เสื้อผ้าส่วนล่าง, ระดับ: ขาวซีด, ความต้องการในการสวมใส่: อาชีพใดก็ได้เลเวล 5 หรือมากกว่า, กางเกงขายาวที่ทำมาจากผ้าอย่างประณีต, อย่างน้อยก็มีความสามารถด้านการป้องกันอยู่บ้าง, คุณสมบัติ: พลังป้องกัน + 5

         เวลา 2 ชั่วโมงกับการฆ่าหมูป่า 100 ตัวที่มีเลเวลมากกว่าเขา ในที่สุดมันก็ดรอปอุปกรณ์สวมใส่เป็นกางเกงขายาวระดับขาวซีดที่สามารถสวมใส่ได้ตอนเลเวล 5

        หลิงเฉินไม่รู้ว่าเขาควรร้องไห้หรือหัวเราะดี

        “มันเป็นเพราะค่า luck เริ่มต้นของเรามันต่ำเกินไป?” หลิงเฉินจ้องมองไปที่ค่า luck “5” ของเขาพร้อมกับคิดเงียบๆ

        หลิงเฉินมองดูเวลา มันเป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้ว เขาไม่ได้มองหาหมูป่าตัวต่อไปอีก เขาหลับตาแล้วออกคำสั่ง “ออกเกม”

        ประกายแสงสว่างวาบ หลิงเฉินได้หายไปจากโลกเสินเยว่

        เมื่อลืมตาขึ้นมา หลิงเฉินเห็นโคมระย้าคริสตัลบนเพดาน รวมถึงดวงตาสองดวงที่เปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์และสวยงามยิ่งกว่าคริสตัล

        หลิงสุ่ยรั่วนั่งอยู่ข้างๆ เขา มือของเธอแนบอยู่ข้างแก้มและมีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของเธอ เธอมองมาที่เขาโดยไม่กระพริบตา มองมาที่เขาโดยไม่มีใครรู้ว่านานเท่าไหร่ เมื่อเธอเห็นเขาลืมตาขึ้นมา เธอก็ยิ้มหวาน “พี่ชายตื่นแล้วหรอคะ”

        แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยมากๆ กับสุ่ยรั่ว แต่เขาก็ยังตาพร่าทุกครั้งที่มองหน้าเธอใกล้ๆ

        เขาสรรเสริญอยู่ตลอดเวลาถึงการทุ่มเทพลังทั้งหมดของสวรรค์เพื่อสรรค์สร้างใบหน้าและเรือนร่างของสุ่ยรั่วขึ้นมา ไม่เช่นนั้นแล้วทำไมใบหน้าและเรือนร่างของเธอถึงได้สมบูรณ์แบบราวกับภาพมายาฝัน

        หลิงเฉินลุกขึ้นนั่งบนโซฟา ก่อนพูดด้วยความห่วงใยเจือตำหนิ “รั่วรั่ว ทำไมเธอไม่ฟังพี่อีกแล้วแถมยังเดินไปทั่วคนเดียวอีก สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการพักผ่อนนะ”

        “แต่หนูชอบมองหน้าพี่ตอนหลับสนิทนี่นา” สุ่ยรั่วแลบลิ้นสีชมพูของเธอออกมา ยิ้มและพูดว่า “พี่คะ พี่สนุกไหมตอนเล่นเกม? ”

        “แน่นอน!” หลิงเฉินอุ้มสุ่ยรั่วขึ้นมาจากวีลแชร์ วางเธอลงไปตรงที่เขานอนอยู่เมื่อครู่ และวางมือของเขาลงบนแก้มของเธอ “น้องหิวรึยัง ข้าวเที่ยงอยากกินอะไร? ”

        “อืม หนูอยากดื่มซุปเห็ด พี่คะ ช่วยเล่นเปียโนให้หนูฟังก่อนได้ไหม” หลิงสุ่ยรั่วกระพริบตาของเธอ แววตา ความปรารถนาและความสุขวาบขึ้นในตาของเธอ

        “โอเค” หลิงเฉินพยักหน้ารับพร้อมกับยิ้ม วางร่างของสุ่ยรั่วลง จากนั้นเดินไปยังเปียโนที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่น

        หลิงเฉินนั่งลงตรงหน้าเปียโน นิ้วเรียวของเขาสัมผัสกับแป้นเปียโน ตามมาด้วยเสียงของโน๊ตตัวแรก นิ้วมือของชายหนุ่มเริ่มเคลื่อนไหวไปตามแป้นเปียโนราวกับเต้นระบำ เสียงเปียโนนุ่มนวลอ่อนโยนราวกับสายลมโชยและหยาดน้ำค้างที่เข้าไปชโลมจิตใจของสุ่ยรั่ว ท่ามกลางเสียงอันอบอุ่นและปลอบประโลมของเปียโน หลิงสุ่ยรั่วค่อยๆ ปิดตาเธอลงอย่างแผ่วเบา

        หลิงสุ่ยรั่วไม่เคยลืมทักษะทางเปียโนของหลิงเฉิน เธอสอนเขาเองกับมือ เขาเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่เดือน เสียงจากเปียโนที่เขาเล่นก็ทำให้เธอและครอบครัวของเธอตกอยู่ในห้วงแห่งความสุข ทำให้เธอผู้ที่เริ่มเรียนเปียโนมาตั้งแต่เด็กยอมแพ้ได้อย่างจริงใจ หลังจากเธอติดเชื้ออีสร็อคและพ่อแม่ของเธอจากไป ช่วงที่เธอตกอยู่ในความสิ้นหวัง เป็นเขาเองที่ใช้เสียงเปียโนอันเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นค่อยๆ ดึงเธอกลับมาจากโลกอันหม่นหมอง…

        ท่ามกลางเสียงเปียโนที่อ้อยอิ่ง หลิงเฉินได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของสุ่ยรั่ว เขาลุกออกมาจากเปียโน กลับไปยังห้องนอน นำผ้าห่มผืนนุ่มห่มสุ่ยรั่วที่หลับไปแล้วพร้อมกับรอยยิ้มอย่างเบามือ เขาจูบลงบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนเดินไปทางห้องครัวเงียบๆ

        ประตูห้องครัวถูกปิดอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้เป็นการปลุกสุ่ยรั่วขึ้น สำหรับสุ่ยรั่วในตอนนี้เธอลืมตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เธอและพ่อแม่ของเธอจะติดเชื้ออีสร็อค หลิงเฉินไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการทำอาหาร การทำความสะอาดบ้าน แต่ไม่นานหลังจากเหตุการณ์นั้นเพื่อเธอ เขาเรียนรู้ทุกสิ่งที่เขาไม่เคยรู้ก่อนหน้านี้ พยายามอย่างหนักเพื่อให้ตัวเขาเองทำสิ่งเหล่านั้นให้ดีที่สุด จากตอนนั้นมาจนถึงทุกวันนี้

        บางทีเราอาจจะเป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสงสาร เพราะเราติดเชื้ออีสร็อคที่แสนน่ากลัว แต่หลายๆ ครั้งเราก็รู้สึกราวกับว่าตัวเรามีค่าพอที่จะทำให้เด็กผู้หญิงคนอื่นในโลกนี้อิจฉาและชื่นชม เพราะว่าเรามีพี่ชายที่แสนดี

        ยามบ่าย หลังจากอยู่เป็นเพื่อนสุ่ยรั่วจนเธอเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสงบแล้ว หลิงเฉินได้กลับเข้าไปยัง โลกเสินเยว่อีกครั้ง เขาปรากฏตัวขึ้นตรงที่เขาออฟไลน์ไปเมื่อเช้า

        เพิ่งจะออนไลน์ เครื่องมือสื่อสารของหลิงเฉินก็ส่งเสียงดังขึ้น

        เครื่องมือสื่อสารของผู้เล่นนั้นเป็นกำไลข้อมืออันซับซ้อนอยู่บนข้อมือ ไม่เพียงแต่มันมีความสามารถในการสื่อสารเท่านั้น มันยังสามารถแสดงเวลา ถ่ายรูปหรืออัดวิดีโอ เมื่อใดที่คุณไม่ต้องการใช้มัน คุณแค่โยนมันลงไปในกระเป๋าเก็บของของคุณ เมื่อทำเช่นนี้ก็จะไม่มีใครสามารถติดต่อคุณได้

        คนที่โทรมาหาเขาชื่อว่า “หวนเมี่ย” หลิงเฉินลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะรับสาย เสียงผู้ชายใจร้อนดังทะลุออกมา

        “ฮู่วว ในที่สุดคุณก็กลับมาออนไลน์ นี่ผมเอง หยุนเฟิง! ”

        เมื่อหลิงเฉินแน่ใจแล้ว เขาตอบกลับไป “ช่วงเช้า คุณไม่ได้อยู่ที่นี่?”

        หวนเมี่ย? ชื่อนี้ดูค่อนข้างแตกต่างจาก “เหรินหุยเฟิงเสวี่ย ที่เขาเคยใช้ครั้งล่าสุด

        “โอ้ เมื่อเช้านี้ผมยุ่งอยู่กับน้องสาว ผมช่วยเธอซื้อบ้านหลังใหม่เพื่อทำเป็นสำนักงานของสตูดิโอ พวกเราจัดการมันเช้านี้ บ้านหลังใหญ่มากๆ แม้ว่าในเรื่องของความเป็นส่วนตัวจะค่อนข้าง ช่างเถอะไว้ค่อยพูดถึงมันตอนออกจากหมู่บ้านแห่งการเริ่มต้นและอยู่ที่เมืองหลักแล้วกัน คุณอยู่หมู่บ้านเริ่มต้นหมายเลขอะไร? ”

        “49554”

        “ผมอยู่หมายเลข 99,999 มันเป็นเลขที่ดีมาก ฮ่าฮ่า หมู่บ้านเริ่มต้นทั้ง 100,000 หมู่บ้าน แน่นอนว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะได้อยู่หมู่บ้านเดียวกัน พวกเราคงได้เจอกันในเมืองหลัก โอ้ ใช่แล้ว ตอนนี้คุณเลเวลเท่าไหร่?” หยุนเฟิงถามด้วยความคาดหวัง

        “เลเวล 1”

        “อืม…” หยุนเฟิงที่อยู่อีกด้านถึงกับตกตะลึงไปเล็กน้อย ตอนนี้ผู้เล่นเลเวล 3 มีอยู่ทุกซอกทุกมุมและมีจำนวนมากที่กำลังพยายามไปไต่ไปให้ถึงเลเวล 4 แต่นี่ “ผู้เล่นอัจฉริยะระดับสุดยอด” ยังคงอยู่ที่เลเวล 1 เขารีบพูดขึ้นมา “ผมก็เลเวล 1 เหมือนกัน ถ้างั้นผมจะไม่รบกวนการเก็บเลเวลของคุณแล้ว ถ้าคุณต้องการอะไรก็ติดต่อผมได้”

        หลังจากวางสายหมูป่าก็พุ่งเข้ามาทางด้านหน้าหลิงเฉินแล้ว เขาหมุนตัวหลบอย่างง่ายดายพร้อมกับเรียกดาบผู้เริ่มต้นออกมา จู่โจมอย่างต่อเนื่องไปบนหนังอันทนทานของมัน แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นหมูป่าที่ไม่ฉลาดเอามากๆ

        อัตราการเก็บเลเวลของหลิงเฉินนั้นค่อนข้างต่ำ เนื่องจากการล่ามอนสเตอร์ที่มีเลเวลมากกว่าตัวเองหลายเลเวลด้วยค่าสถานะเริ่มต้น อีกทั้งเขายังต้องดูแลน้องสาว เขาไม่ได้อยู่ในเกมพักใหญ่ในช่วงบ่าย ความเร็วในการเก็บเลเวลของเขาย่อมไม่เท่ากับพวกบ้าเก็บเลเวลที่มีปาร์ตี้เป็นของตัวเอง แต่เขาไม่ได้เร่งรีบนัก ในเกมเสมือนจริงสิ่งที่ตัดสินว่าคุณแข็งแกร่งหรืออ่อนแอไม่ใช่แค่เพียงเลเวล

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา ค่าประสบการณ์ของหลิงเฉินอยู่ที่ 99.7% การกำจัดหมูป่าอีกพียงตัวเดียวก็เพียงพอให้เขาอัพเป็นเลเวล 2 แต่ในตอนนี้ ห่างไปไม่ถึง 5 เมตร ทางด้านขวาของเขา ปรากฏแสงสว่างสีขาวขึ้น และหมูป่าที่มีขนาดใหญ่เป็นสองเท่าของหมูป่าทั่วไปปรากฏขึ้นตรงนั้น นอกเหนือไปจากขนาดที่ใหญ่ขึ้นแล้ว ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิม บนหัวของมันมีดาวสีทองริบหรี่ขนาดเล็ก 2 ดวงลอยอยู่

        มอนสเตอร์ระดับหัวหน้า และที่สำคัญมันมี 2 ดาว! เลือดของหลิงเฉินเดือดพล่านขึ้นมาเล็กน้อย

 


ติดตามอัปเดตก่อนใคร ด้วยการกดไลก์แฟนเพจเรื่อง “ความโกรธแค้นของชูร่า [Online]http://bit.ly/2RWznzL

อ่านฟรีได้ที่นี่ หรือ
อ่านล่วงหน้า เร็วกว่าใครหลายร้อยตอนได้ที่เว็บไซต์ กวีบุ๊คhttps://www.kawebook.com/story/view/1189

120 บาท/เล่ม (หากนับตอนฟรีจะเฉลี่ยอยู่ที่ 80-90 บาท/เล่มค่ะ ) เมื่อเทียบกับนิยายแปลเป็นเล่ม 30 ตอนเท่ากับ 1 เล่ม