+100%-

Chapter 1 – Finally Seoul 1

ร่างกายของเขาถูกล้อมรอบด้วยแสงที่ไหลออกมาจากผู้ดูแลมิติ เซลล์ภายในร่างกายของเขารู้สึกเหมือนจะถูกทำลาย ,หลังจากนั้นจากประสบการณ์ของเขาเซลล์ภายในร่างกายของเขาถูกความมืดกลืนกินไป
ตอนนี้เขาเหมือนอยู่ในที่ห่างไกลมาก,เขาพยายามอย่างหนักเพื่อดึงสติไม่ให้หลับไป
‘คังวูจิน ! ตื่นได้แล้ว . . .’
ไม่รู้ว่าเวลาที่ผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว แต่แสงก็ส่องมาที่เขาพร้อมกับกลิ่นจากถังขยะที่โชยมา
‘โอ้ะ..’
เขาครางเบาๆ แต่เขาไม่ได้ทำเสียงดังมาก หลังจากที่ลืมตาของเขา เขามองเห็นหลังคาที่ทรุดโทรม หลังจากนั้นสักพักเขาก็รู้สึกถึงความรู้สึกที่ปลายนิ้ว
เขารู้สึกได้ถึงสภาพโดยรอบ ตอนนี้เขาอยู่บนถุงขยะขนาดใหญ่ซึ่งมีกลิ่นลอดออกมาจากในนั้น
‘ผมกลับมาแล้ว’
เขารู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ในความทรงจำของเขา เขาตกลงมาที่นี้
‘เตาเผาขยะของโรงเรียน’
เขามา ‘ที่นี่’ เมื่อยี่สิบปีก่อน ที่ตำแหน่งนี้ แต่ตอนนี้เขาได้กลับมาที่จุดเริ่มต้น
20ปีแล้ว แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม .
มันดูไม่ใหญ่มากแต่มันก็เป็นเตาเผาขยะ,ขณะนั้นเขาเห็นไปช้าๆตามความรู้สึกของเขาพร้อมกับความรู้สึกของร่างกายของเขาก็กลับมา
“เฮ้! เร็วหน่อย ไอ้ลูกหมา”
เขาหันไปตามเสียงที่ยิน ทันใดนั้นเขาก็พบกับนักเรียนที่สวมชุดเหมือนกันกับเขา ตกลงมาในเตาเผาขยะ
‘เครื่องแบบเหมือนกัน’
มันคงไม่ทำให้เขาประหลาดใจถ้าการออกแบบของชุดเปลี่ยนไปตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว แต่ตอนนี้ มันยังดูเหมือนเดิม เมื่อเขาเห็นคนที่เขารู้จัก เขาก็รู้สึกว่าเขากลับมายังโลกแล้วตอนนี้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของเขาได้เลย
นักเรียนที่ชุดเหมือนเขาสามคน ลากนักเรียนอีกคนที่หน้าตาตีเข้าไปอย่างช้าๆ
“แก ไอ้ลูกหมา แกต้องถูกตี”
“ทำไมผมต้องถูกตีด้วย ?”
“อะไรนะ ? ไอ้โง่!”
พวกอันธพาลเริ่มทุบตีพวกเขาอยู่ฝ่ายเดียว
“แกกล้าท้ายทายฉันเหรอ”
“มึงนี่มันรกหูรกตาจิงๆ แกควรจะอยู่เงียบๆไปนะ”
เขามองดูอย่างสนุกสนานในขณะที่พวกเขาสามคนเหยียบนักเรียนคนนั้น ยังไงก็ตาม มันทำให้เขานึกถึงอดีต อาจจะเป็นเพราะเขาเคยผ่านประสบการณ์ร้ายมา 20 ปี เรื่องเด็กๆพวกนี้เลยดูตลกสำหรับเขา
พวกเด็กสามคนนั้นทุบตีจนเด็กผู้ชายเกือบจะตาย แต่อย่างไรก็ตามนักเรียนคนนั้นร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ดวงตาของเขายังมีแสงสว่างในตาอยู่
หัวหน้า ลีจุนฮุค ไม่ชอบดวงตาของแจมิน . . นักเรียนทั้งหมดควรจะกลัวเขา พวกนั้นต้องหลีกทางหรือมองเขาด้วยความอิจฉาเท่านั้น แต่ไอ้บ้านี่กำลังมองเขาด้วยสายตาไม่กลัว
“เฮ้ ,แจมิน . มันเจ็บมั้ย ? มันเจ็บรึเปล่า ? ฉันไม่ได้บอกแกใช่ไหมว่าอย่าทำให้ฉันโกรธแกควรไปโรงเรียนแบบเงียบๆ,เข้าใจไหม!”
“หึ! เวรเอ้ย”
ทำให้โกรธงั้นเหรอ? แจมินได้เข้าเรียนอย่างเงียบๆและไม่ได้ทำอะไรผิด ปัญหาคือว่าเขาหล่อเกินไป เขาถูกต่อยเพราะผู้หญิงแอบชอบแจมิน และเธอเป็นคนที่ ลีจุนฮุค ชอบ
“ฮ่าๆไอ้โง่นี่ยังไม่สำนึกอีก”
ลีจุนฮุค ผลักแจมินลงไปและเตะเข้าที่หัวของแจมิน
ทันใดนั้นความรู้สึกทั้งหมดก็ถูกส่งมาที่ วูจิน
“พอได้แล้ว”
เสียงดังขึ้นมาจาก จากชายที่ใส่ชุดแปลกๆที่ลุกขึ้นมาจากกระสอบขยะรีไซเคิล
“อะไร นายเป็นใครแล้วอยู่ที่นั้นมาตั้งแต่ตอนไหนวะ?”
“ห้ะ เวรนี่? เจ้าเด็กพวกนี้เวลาเจอรุ่นพี่ต้องเคารพสิ”
วูจิน ออกมาจากบนกระสอบ,อ๊านี่สินะพื้นดิน 20 แล้วสินะกว่าเขาจะได้เหยียบมันอีกครั้ง
ถึงแม้ว่าพวกเด็กพวกนี้เป็นอันธพาล แต่พวกเขาก็เป็นแค่เด็ก โดยปกติพวกเด็กเกเรพวกนี้ มักจะเคารพพวกรุ่นพี่ที่เป็นศิษย์เก่า . . .
“แม่ง ใครสนใจกันว่ามึงเป็นรุ่นพี่”
“ทำไมนายถึงไม่ทำเป็นว่าไม่สนใจพวกเราแล้วไปที่อื่น ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกขอทานถึงต้องเข้ามายุ่งด้วย พวกเราเป็นเด็กมัธยมไม่กลัวอะไรอยู่เเล้ว ทำไม ทำไมลุกต้องมายุ่งกับพวกเราด้วย”
จุนฮุคพูดเสียงดัง พร้อมกับทำตัวข่มๆ เพราะว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ครูและยัง เปลือยอีกตัว
“หือ ทำไมเด็กสมัยนี้ หยาบคายชะมัด โดยเฉพาะกับฉันที่เป็นรุ่นพี่ของเด็กพวกนี้ถึง 20 ปี ?”
จุนฮุค ได้ยินวูจินพึมพำกับตัวเอง อย่างน้อยๆ ไอ้หมอนี่ก็ดูเป็นนักเรียนมหาลัยเท่านั้นเอง และอายุประมาณ 20 ปีแค่นั้นเอง จุนฮุคมั่นใจว่าไอ้หมอนี่ต้องบ้าแน่ๆ
“ถ้าแกไม่อยากถูกกระทืบ แกก็ไปให้พ้นสะ”
จุนฮุคคิดว่าคนๆนี้คงเป็นพวกปัญญาอ่อนถ้าขู่นิดเดียวๆก็หนีไป
“หึ แกจะไม่ไป?”
วูจิน ผลักมือไปข้างหน้าทำให้ จุนฮุคสะดุ้ง
“ . . . . . . .”
“ . . . . . . .”
วูจิน อึ้งเมื่อเขายื่นแขนของเขาอีกครั้ง ทำไมไม่มีเวทมนตร์เกิดขึ้น ? จุนฮุคขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจแล้วมองไปที่ วูจิน .
“บ้าจิง แกจะทำอะไร ?”
“หือ ? อะไรกัน ? จงหยุดอยู่กับที่ !”
วูจิน ที่อึ้งอย่างต่อเนื่องและทำมือของเขาตามที่เขาตะโกน อย่างไรก็ตาม เวทย์มนต์ไม่ได้เกิดขึ้น, จุนฮุค ถุยออกมาด่าเขา
“เวร ใครเขากลัวจะกลัววะ ไอ้โอตาคุ”
จุนฮุค มั่นใจแล้วว่าเขาถูกทำให้ตกใจโดยคนโง่ ทำให้เขาเสียความภาคภูมิใจ เขากำหมัดและวิ่งไปเพื่อที่ต่อย วูจิน
ก่อนที่จุนฮุค จะต่อยไปที่หน้าของยูจิน เขาเอียงหลบและก้าวไปด้านข้าง
วู้บบ
“หือ แกหลบได้ ?”
วู้ว .
“ แกไอ้ลูกหมาตายไปซะ !”
จุนฮุคโมโหแล้ววิ่งเข้าใส่อีก
“หือทำไมไม่รู้สึกถึงเวทมนต์เลย”
วูจินตกใจเมื่อไม่รู้สึกถึงพลังเวทแต่เขาไม่ได้อ่อนแอถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีเวทมนต์แต่เขาก็ไม่อ่อนแอขนาดที่จะโดนหมัดของเด็กคนนี้
นักเวทร่างกายจะอ่อนแอกว่านักรบ แต่นี้เป็นเพียงความจริงในโลกอื่น ในสถานที่แห่งนี้ ความสามารถทางกายภาพของพวกเขานั้นแข็งเเกร่งมาก
ถ้าเขาต้องการที่จะอยู่รอดได้ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย การฝึกฝนร่างกายเป็นสิ่งสำคัญมาก
วูจิน หลบหมัดที่น่ารำคาญแล้วต่อยไปที่ท้องของเด็กคนนี้
ปั้ก ปั้ก ปั้ก
“อั้ก”
การโจมตีทั้งสามครั้งนี้เร็วมาก มันทำให้คนทั้งสามคนนอนไปกับพื้น .
“น่..น่ากลัว!”
หลังจากวูจิน ชนะพวกที่น่ารำคาญนี่ เขาพนมมือขึ้นโดยความเคยชิน
“เยี่ยม…มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย”
บางทีมันอาจจะเป็นผลข้างเคียงของการเดินทางข้ามมิติ เขาไม่แน่ใจว่าเขาได้สูญเสียเวทมนตร์ของเขาหรือโดนผนึกพลัง แต่ตอนนี้มันอาจจะไม่เกิดขึ้น
ที่นี่คือกรุงโซล
มอนสเตอร์จะไม่โจมตีเขา และเขาก็ไม่ต้องต่อสู้ชีวิตเพื่อความอยู่รอด
บางที . . . . . . ?
Facebook Comment