+100%-

Chapter 3 – Level Up ! 1

“นี่มันดันเจี้ยนจริงๆเหรอเนี่ย?

เขาคิดว่ามันเป็นคำสแลง แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอย่างนั้น

ศีรษะเขาเต้นตุ๊บๆ เขาจึงยกมือกุมขมับ

วูจินถอนหายใจ จากนั้นเขาอ่านข้อความที่ถูกแสดงขึ้นด้านหน้า

<ดันเจี้ยนแห่งนี้ได้ถูกเข้าพบ  มอนสเตอร์พื้นฐานจะถูกเรียก>

อันที่จริงมันควรจะเป็นสถานการณที่น่าตกใจ แต่วูจินนั้นไม่ เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกที่แสนคุ้นเคยมากกว่า

“นี่มันก็เหมือนกับบนดาวเคราะห์อัลเฟนไม่ใช่หรือไง?”

เขาได้ต่อสู้อย่างดุเดือดเพื่อที่จะมีชีวิตรอดในที่แห่งนั้น ดาวเคราะห์อัลเฟนไม่ใช่โลกที่ไหน นอกจากโลกแห่งเกมส์ ไม่สิ หรือว่า นี่จะเป็นอีกโลกหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นมา?

“นี่โลกเปลี่ยนไป?  หรือมันเกิดขึ้นแค่กับฉันคนเดียวเนี่ย?”

วูจินสงสัย แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ เขาแค่ต้องการจะนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบ้าน แต่กลับเป็นว่าเขาได้เข้ามาในดันเจี้ยน ลองคิดดูแล้ว ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา โลกน่าถูกจะเปลี่ยนแปลงไปบางอย่าง

“ก่อนอื่นต้องออกไปข้างนอก”

ถ้าเขาไม่สามารถใช้รถไฟได้ เขาก็จะนั่งรถประจำทางไป วูจินพยายามกลับออกไป แต่เหมือนมีกำแพงล่องหนกั้นอยู่

<คุณไม่มี หินผ่านทาง>

“ห๊ะ ”

วูจินเกาท้ายทอย  เขาไม่รู้ว่า หินผ่านทาง เป็นแบบไหน แต่เขาถูกขังอยู่ในนี้

“มันน่าจะถูกล็อคด้วยเหตุผลบางอย่าง”

ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาเข้ามาที่นี่  ทั้งๆที่อยากออกไป แต่ต้องกลับติดอยู่ในนี้ เขาไม่มีทางเลือก แต่เขาก็ต้องหาไอ้สิ่งที่เรียกว่า Return Stone เพื่อออกไปจากที่นี่

“มาลองดูกัน”

ร่างกายเขายังคงเหมือนเดิม แต่เขาไม่แน่ใจว่าทำไมถึงสูญเสียเวทมนต์ไป นอกจากนั้นเขายังมีความทรงจำกับประสบการณ์การเอาชีวิตรอดตลอดยี่สิบปีอยู่

เขามองไปยังร้านค้า และสามารถพบได้เพียงเสาแขวนเสื้อ

กริ้ก

เขาหยิบเสาแขวนเสื้อออกมาได้อย่างดาย ในการที่จะทำเป็นกระบองเล็กๆ แต่เขากลับต้องพบกลับความผิดหวัง

“มันเบาเกินไป”

เขาไล่มองไปยังร้านค้าอื่นๆ ขณะนั้นเองเขาก็ได้พบกับ ค้อน

วูงงง วูงงง . (TLN: เสียงเหวี่ยงค้อน)

“นี่น่าจะใช้ได้”

วูจินหยิบค้อน จากนั้นเขาก็เหวี่ยงเก้าอี้ลงกับพื้น  เขาหยิบพนักพิงของเก้าอี้ที่ถูกทำลายออก หลังจากที่ทำให้มันเรียบได้แล้ว มันจะกลายเป็นโล่ที่พอจะป้องกันการโจมตีได้สักครั้งสองครั้ง

“น่าจะพร้อมแล้วล่ะ?”

เขาไม่รู้ว่า หินผ่านทาง หน้าตาเป็นแบบไหน เขาได้ยินว่ามอนสเตอร์พื้นฐานถูกเรียก แต่เขาไม่รู้ว่าต้องเตรียมตัวขนาดไหน เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ แต่ในสถานการณ์เช่นนี้เขาคงถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว

เขาไม่มีทางเลือก ก็ต้องเดินต่อไป

วูจินเดินไปตามทางที่แสงไฟกระพริบ และรู้สึกได้ว่ามีลางสังหรณ์บางอย่างจากห้องน้ำของสถานี มันเหมือนกับมีบางอย่างแอบจ้องเขาอยู่ เขาแอบย่อตัวลง หยิบเศษกระเบื้องแล้วปาออกไป

เช้งงง

เสียงกระเบื้องกระทบประตูกระจก

“กู รู”

มันส่งเสียงร้องฟังดูพิลึก ลักษณะของมันแปลกประหลาดเกินกว่าที่ใครจะคิดว่ามันอยู่ในโลกนี้ มันมองดูเหมือนสุนัข แต่มีใบหูที่ใหญ่เหมือนกับกระต่าย มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรอยู่บนโลกนี้ แต่เขารู้จักมอนสเตอร์ชนิดนี้ดี เพราะเขาได้ต่อสู้กับมันนับไม่ถ้วนบนดาวเคราะห์อัลเฟน

“แดรบบิท”
“กวาาาา”
แดรบบิทวิ่งเขามาพร้อมกับฟันกระต่ายคู่ที่ดูน่ากลัว มันใช้ขาหลังของมันที่ใหญ่เกือบครึ่งของลำตัวในการกระโดด มันเป็นลักษณะเฉพาะของตัวแดรบบิท และเป็นการจู่โจมเพียงวิธีเดียวของมัน

บูมมม

ทันใดนั้นเอง เขาป้องกันมันด้วยโล่ และเหวี่ยงค้อนออกไป
“กู รูกกกก.”

หลังจากที่เขาโจมตีตัวแดรบบิท มันกลิ้งไปบนพื้นพลางส่งเสียงร้องครวญคราง วูจินไม่ลังเล ที่จะวิ่งเข้าไปกดคอมันลงกับพื้น แล้วฟาดมันโดนใช้ด้านหลังของค้อน (ที่ใช้ถอนตะปู)

ถึงแม้ว่าเขาจะพบกับมอนสเตอร์ที่คุ้นเคย และไม่ได้รู้สึกถึงการคุกคามจากมัน ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ลดการป้องกันตัวลง เขาต้องฆ่ามันเมื่อมีโอกาส

นี่เป็นพื้นฐานและเป็นกฏข้อหนึ่งในการเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์ ร่างของแดรบบิททรุดลง มันครางออกมาเมื่อสิ้นลม จากนั้น วูจินจึงสำรวจบริเวณรอบๆตัวอย่างเร่งรีบ

ปกติแล้วตัวแดรบบิทมักจะมาเป็นคู่ และแล้วก็เป็นอย่างที่คิด แดรบบิทตัวอื่นๆกระโดดออกมาหาเขา พร้อมกับอ้าปากอย่างน่ากลัว โล่ของเขาพังไปเรียบร้อยแล้วจากการโจมตีครั้งก่อน

วูจินยกค้อนขึ้นและเหวี่ยงมัน
กวาาา จิก!
“กรีกกกกก”

ที่งัดตะปูด้านหลังของค้อนถูกฟาดไปยังปากของแดรบบิทอย่างแม่นยำจนทะลุออกมาทางหลังหัวของมัน ช่างเป็นเวลาในการโต้กลับที่สมบูรณ์จริงๆ

“ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนเดจาวู?”

วูจินจำความรู้สึกครั้งแรก เมื่อตอนถูกเรียกไปยังดาวเคราะห์อัลเฟนได้ เขาทั้งตกใจและตื่นกลัว อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในตอนนี้ดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน

“มันเป็นไปได้ยังไง ที่จะมีมอนสเตอร์จากดาวเคราะห์อัลเฟนมาโผล่ที่นี่? รวมถึงดันเจี้ยนนี่ด้วย”

เขารู้สึกถึงอันตรายบางอย่าง ความรู้สึกที่แสนคุ้นเคย

ข้อความถูกแสดงขึ้นมาที่ตรงหน้าเขา ถึงแม้ว่ามอนสเตอร์ที่โผล่ออกมาจะไม่ได้แปลกบนดาวเคราะห์อัลเฟน แต่ที่นี่คือโลก ที่นี่คือสถานีรถไฟฟ้าบนโลก

“หากมันยังไม่จบ ระดับของฉันก็คงเพิ่มขึ้น”

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่วูจินสามารถเอาชีวิตรอดบนดาวเคราะห์อัลเฟน ที่นั่นเป็นเหมือนเป็นโลกของเกมส์ ไม่สิ เขาอาจจะรู้สึกแบบนั้นตั้งแต่ตอนที่เขาอยู่บนโลก เพราะเป็นคนที่คุ้นเคยกับเกม

มันน่าจะเป็นกฏของโลกนั้น แต่มันเหมือนกับเป็นเกมส์ที่สร้างมาเพื่อวูจิน สิ่งเดียวที่แตกต่างกันคือ มันไม่ใช่โลกเสมือนจริง แต่มันเป็นโลกจริงๆ

การที่สามารถเลื่อนระดับได้และวูจินได้พัฒนาไปที่จุดสูงสุดเนโครแมนเซอร์ (เลเวลตัน)

เขาก็คงไม่ได้มายังจุดสิ้นสุด และพบกับผู้ดูแลมิติ ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาคงกลับมายังโลกโดยไม่ต้องเสียใจมากนัก

//ประมาณว่า เสียดายที่เลเวลตัน เพราะพอมานี่ก็เสียความสามารถไปทั้งหมด

เขาสูญเสียเวทมนต์ทั้งหมดที่เขาเคยมี แต่เขากลับไม่สนใจ เขาคิดว่า ความสามารถที่เขามีไม่ได้จำเป็นต่อโลกแห่งนี้ เพราะเขาไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เขาพบว่าตัวเองได้เข้ามายังดันเจี้ยน เขาได้เพียงหวังว่า หลังจากสูญเสียความสามารถไป ถ้าหากมีบางอย่างระดับเท่ากับตัวแดรบบิท เขาก็สามารถเผชิญหน้ากับมันโดยไร้ความตื่นตระหนก  แต่ถ้าหากมีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งอยู่ที่นี่ มันก็จะอันตรายต่อตัวเขา

สถานการณ์ที่ดีที่สุดที่จะได้รับ หินผ่านทาง โดยหลีกเลี่ยงการเจอกับมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่ง

“ถ้าที่นี่เหมือนกับอัลเฟน ในตัวมอนสเตอร์น่าจะมีมัน หรือไม่ก็มีพลังงานบางอย่างเล็ดลอดออกมา”

ถ้าหากมันเป็นหิน หรือ ไอเทม มันก็น่าจะมีพลังงานออกมา

เขามองไปยังซากมอนสเตอร์สองตัวนั้น แต่พวกมันก็ไม่มีหินอัญมณีแปลกๆ เลยสักก้อน

“เจ้าพวกนี้ไร้ค่าจริงๆ”

วูจินเดินออกมาจากซากแดรบบิท ที่เขาเพิ่งค้นหาของในนั้น จากนั้นเขาเดินไปยังเสาต่อไป  เขาคิดว่ามันคงจะดีหากพวกมอนสเตอร์ใกล้ๆจะตามกลิ่นเลือดมาที่นี่ ถึงแม้จะไม่มีอะไรโผล่ขึ้นมา เขาก็ยังเริ่มค้นหาต่อไป

“ควี้ รีกกก?”

แดรบบิทสองตัวโผล่ขึ้นมา และเดินไปบริเวณรอบๆซากแดรบบิทตัวอื่นๆ  พวกมันดูเหมือนสุนัข แต่ประสาทการดมกลิ่นกลับไม่พัฒนามาด้วย พวกมันยังคงใช้การฟังเสียงในการระบุเป้าหมาย

แคร๊กก

วูจินจงใจก้าวเท้าลงบนเศษกระเบื้องเพื่อเปิดเผยที่ที่เขาอยู่

“ควี้วี้วี้วี้!”
แดรบบิทสองตัวต่างวิ่งเข้าหา จากนั้นกระโดดมาด้านหน้าวูจิน

วูจินกระชับค้อนในมือ และทำท่าเหมือนกำลังจะตีเบสบอล

พะ ลั่ก พลั่ก!

แดรบบิททั้งสองกระโดดในเวลาเกือบพร้อมๆกัน  เขาตีเข้าที่หัวของแดรบบิทอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นมีข้อความแสดงขึ้นมาด้านหน้าของเขา

<เลเวล อัพ!>

Facebook Comment