+100%-

Chapter 6: ลงทะเบียน

Chapter 6: ลงทะเบียน
สองเดือนต่อมาจากราชอาณาจักรเบรทเทรมสู่สถานศึกษา.
ตั่งแต่ที่ริโอเข้ามาเรียนกลางเทอมมันเป็นเรื่องปกติที่เขาจะเป็นจุดสนใจของผู้คน.
การจัดการของราชานั้นได้ส่งให้ริโอเข้ามาเรียนในห้องชั้นนำ.

“ตั่งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมจะเข้ามาเรียนกับทุกคนมนที่นี้ ผมชื่อริโอ ตั้งแต่วันนี้จนถึงอีก6ปีข้างหน้าฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ.”
ริโอแนะนำตัวอย่างแข็งขัน.

“นั่นเรียนแลกเปลี่ยนหรอถึงเข้ามากลางเทอม?”
“เขาไม่มีแม้แต่นามสกุล เขาต้องเป็นชาวบ้านธรรมดาแน่ๆ.”
“แล้วทำไมชาวบ้านถึงสามารถเข้ามากลางเทอมได้หล่ะ?”
“จากที่ฉันได้ยินเหมือกับว่าเขาจะช่วยท่านคริสติน่าจากอันตรายเลยได้รางวัลเป็นการเรียนการสอนจากราชา.”
“เด็กกำพร้า? และเพื่อแสดงการขอบคุณราชาเลยส่งเขาเข้ามาเรียน?”

ไม่มีเสียงปรบมือ.
มีแต่เสียงพึมพำจากนักเรียนโดยรอบเพื่อประเมิณตัวเขา สายตาของทุกคนรวมตัวกันที่ริโอ.
สีหน้าของเข้าแฝงไปด้วยความเกลียดชังที่มีสามัญชนเข้ามาร่วมเรียนกับพวกเขาในสถานที่สูงส่งแห่งนี้.

ในขณะที่เด็กจากชนชั้นสูงในปรามสาทพวกเขารู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว.

ปกติพวกเขารู้ว่าริโอเป็นเพียงแค่เด็กกำพร้าและยังมองมาที่ริโอเหมือนกับสัตว์ชั้นต่ำ.มันเป็นเรื่องปกติของพวกเขาสำหรับการแบ่งชนชั้น.
สำหรับริโอเขารู้อยู่แล้วเกี่ยวกับการถูกกระทำแบบนี้.
ริโอมองไปรอบๆทั้งหมดแสดงสีหน้าออกมาอย่างสมบูรณ์.
จากที่เขามองเห็นน่าจะมี100คนโดยประมาณ.

ชั้นเรียน1-3ประกอบไปด้วยนักเรียน100คน.
มันเป็นเรื่องชัดเจนที่ผู้คนนั้นจะแบ่งสถานะทางสังคมอย่างโจ่งแจ้งระหว่างชนชั้นสูงและคนธรรมดา.
การแบ่งชนชั้นระหว่างชนชั้นสูงนั้นไม่สามารถนำมาใช้ในโรงเรียนได้เนื่องจากเมื่อเรียนจบไปแล้วคนที่มีผลงานดีเยี่ยมก็จะได้รับหน้าที่ตำแหน่งที่สูงและสำคัญยิ่งตามมาแต่จากที่เห็นมันแตกต่างจากที่เขียนไว้มากมายนัก.

ทันใดนั้นริโอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย.
คนที่อยู่มุมห้องหลังสุด.
รอบๆตัวเธอมีแต่ชนชนั้นสูงที่ส่งสายตาจ้องมองมาทางริโอ.
เมื่อสายตาของทั้งคู่สบกัน คริสติน่าเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ.
‘ดูเหมือนกับว่าเธอจะเกลียดฉันไม่น้อย’ ริโอคิดในใจ.
นอกจากนี้เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องเกี่ยวข้องกับคริสติน่าด้วย.
ยิ่งเธอเกลียดเขาเขาก็จะรู้สึกดีมากขึ้น.

“อืมหึ ไม่มีใครถามคำถามอะไรใช่มั๊ย? …งั้นไม่มีคำถาม.  เอาหล่ะ.  ริโอ.  เธอสามารถนั่งที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีคนนั่งโดยทั่วไปแล้วเธอจะนั่งตรงไหนก็ได้และฉันแนะนำว่าให้เธอเลือกที่นั่งให้เร็วที่สุดและจดจำมันเอาไว้.”
“เข้าใจ.”

อาจารย์ที่อยู่ข้างๆริโอกระตุ้นให้เขาหาที่นั่ง ซึ่งตอนนี้ริโอยืนอยู่หน้าชั้นเรียนอยู่และตอนนี้เขาเริ่มไปนั่งที่เขาคิดว่าจะนั่งได้อย่างรวดเร็ว.
ดังนั้นชีวิตในโรงเรียนของริโอเริ่มขึ้น.
ทั้งวันจะเรียนอยู่แค่สี่วิชาเท่านั้น.

แต่ปัญหาแรกก็เกิดขึ้นในชั้นเรียน.
และนั่นก็คือวิชาเลข.

“เอาหล่ะ เรามาดูนักเรียนแลกเปลี่ยนริโอคนนี้จะแก้ปัญหาอย่างไง.”

ความแตกต่างของการเรียนการสอนระดับนี้ค่อนข้างแตกต่างกันอย่างมาก.

หนึ่งในนั้นก็คือวิชาเลขที่ถูกสอนโดยอายจารย์ที่เหมือนกับเด็ก.
ถ้ามันเป็นที่ญี่ปุ่นตัวขนาดนี้และการศึกษาระดับนี้เทียบได้กับป.6เท่านั้น.
แต่กระนั้นเธอก็จรืงจังกับมันมากเหมือยกับว่าเธออยู่มัธยมปลาย แต่รูปร่างและหน้าตาของมันทรยศเธอ.(โลลิ)
ริโออยากจะถามว่าการแก้ปัญหาระดับนี้ในโรงเรียนชั้นนำของประเทศญี่ปุ่นสามารถที่จะแก้ปัญหาได้.
แต่น่าเสียดายที่ริโอไม่เข้าใจภาษาเขียน

“เอ่อ..ขอโทษนะฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขียน.”

ริโอไม่สามารถอ่านมันเป็นตัวเลขได้.
และในเวลาต่อมาเสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาจากความเงียบก็เกิดขึ้น.

“เฮ้ยเฮ้ย เข้ามาเรียนในโรงเรียนราชวงษ์ แต่ไม่สามารถที่จะอ่าน.”
“ดูถ้าแล้วการแก้ปัญหาระดับนี้กับเพือนที่ต่ำต้อยแล้วจะไม่สามารถอ่านได้แม้แต่ตัวเลข…”
“อ่า..นั่นก็จริง เข้าไม่ได้แม้แต่จะสอบเข้า.”
“ฉันจะไม่เรียนชั้นเรียนเดียวกับไอ้โง่แบบนี้.”

ฉันจำได้ว่าฉันสามารถสัมผัสและเรียนรู็ได้เร็วกว่าคนในวัยเดียวกัน.
เสียงเยาะเย้ยดังมาจากริบตัวของริโอ.

“ฉันรู้ ว่าเธอไม่สามารถอ่านมันได้. คุณยังไม่ได้การสอน..เอางี้. ฉันจะสอนพิเศษเธอหลังเลิกเรียน.สำหรับวันนี้เธอแค่ฟังไปเฉยๆก็ได้หากไม่เข้าในก็ค่อยถามมันออกมา.”

เธอพูดในขณะที่ส่านหัวเล็กน้อยที่ริโอไรการศึกษา.

“เข้าใจแล้ว.”

ริโอตัวสินใจยอมรับคำแนะนำและฟังบทเรียนเขาอย่างเดียว.

“นี่..เธอ.”

เสียงเรียกมาจากด้านหลังริโอหลังจากเลิกเรียน.
มองกลับไปทางต้นเสียงที่ยืนแบบคุณออนโจที่กำลังยืนแจกสายเซ็น.
ริโอสังเกตว่าพวกเขาเป็นกลุ่มที่นั่งอยู่รอบๆคริสติน่า.

“ครับ มีอะไร?”
“มีอะไร?  ดี งั้นก่อนอื่นฉันขอโทษนะ แต่ที่เธอทำตอนอยู่ในห้องนั่น?”
“หืม? ไม่สิ อะไรที่ทำก่อนหน้านั้น?”

หญิงสาวแสดงออกถึงความเสียใจต่อริโอ.

“มันไม่มีอะไร? มันก็เป็นเรื่องที่ว่ามีคนที่ไม่สามารถแม้แต่จะอ่านเลขออกมาได้ ในโรงเรียนที่สูงส่งขนาดนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนายกำลังเรียนอยู่ในชั้นเรียนเดียวกับคริสติน่าแล้วเหมือนกับง่ามีลิงที่เหมือนกับนายอยู๋ในนั้นเลย.”

เห็นได้ชักว่าริโอได้รับการกดดันจากผู้หญิงคนนี้อย่างเห็นได้ชัดแต่ริโอก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจออกมาเกี่ยวกับการร้องเรียนและการกดดันนี้

“โทษนะแต่ผมไม่รู้หนังสือ.”(มันเป็นความผิดของดีเคตต่างหากเล่ายัยบ้า 55+/ผู้แปล)

มันเป็นเรื่องจริงที่เขาไม่รู็หนังสือของโลกนี้.
ผู้คนประเภทนี้มักจะเป็นขยะในอนาคต.(คือการไม่รู็หนังสือ)
โดยคนที่บอกเขาได้เป็นอย่างดีที่สุดก็อยู่ตรงหน้าแล้ว.
จนมาถึงตอนนี้เขาจะต้องขอบคุณชนชั้นสูงทั้งหลายที่ทำให้เขาได้รับภูมิต้านทานบางอย่างจากความเครียดเหล่านั้นและได้รับมากจนพอจะเข้าใจต่อสังคมในโลกนี้.
“เนื่องจากผมเข้ามาเรียนกลางเทอมผมก็คิดว่าจะได้เรียนแคลวคูลัสแต่ที่ไหนได้ยังกลับเรียนเรื่องบวก,ลบ,คุณ,หาร กันอยู่เลย ผมเลยผิดหวังไปหน่อย.”(แม้งโชว์เหนืออีกไอ้ทิด)

หญิงสาวตรงหน้าจ้องมองริโอด้วยความเกลียดชัง.

“จริงๆแล้วแม้ว่านายจะได้รับการตอยรับที่ดีจากการช่วยองค์หญิงคริสติน่าและสาวของดยุคโฟนนี่ แต่ฉันก็ยังคงคาดหวังบางอย่างจากคุณ.”

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้นำกลุ่มโดยโรอานา.
นักเรียนที่อยู่ใกล้ๆโรอานาเริ่มที่จะพยักหน้าเห็นด้วยกับเธอ.

“ไม่แม้แต่จะอ่านตัวเลขออกมาได้มันทำให้ฉันหัวเราะไม่น้อย ไม่สิ ฉันคาดเอาไว้อยู่แล้ว.”

จากสายตาของริโอมันเป็นการทะเลาะของเด็กน้อยที่กำลังชี้มาด้วยแววตาเยาะเย้ย.

“ฮ้า~. ด้วยการนี้ฉันคงไม่ได้ต้องคาดหวังอะไรอีก.”

โรอานาถอนหายใจ.

“ก่อนอื่นเลยนายควรตระหนักว่านายทำอะไรถึงได้เขามาเรียนในที่แห่งนี้ หากนายคิดได้และไม่อิจฉาจนเกินไปนายก็จะมีความสุขเพราะมันเห้นได้อย่างชัดเจนแล้วว่านายไม่คู่ควรกับที่นี่.”
“เข้าใจแล้วคุณโรอานาขอบคุณสำหรับคำเตือน.”

ริโอพูดขณะค่อมหัวให้.
เห็นได้ชัดว่าโรอานาอา้ปากค้างเมื่อเห็นกิริยาของริโอ.

“อ๊ะ ดูเหมือนว่าอย่างน้อยนายก็มีมรยาทอยู่บ้าง.  นายเข้าใจทั้งหมดแล้ว.  สิ่งที่นายต้องทำเพียงแค่ขยันขึ้นเพราะมันยังเป็นความรับผิดรอบของฉันที่มีต่อท่านคริสติน่าในการช่วยเหลือ.นอกจากนี้มันยังมีเกีรติพอที่จะทำให้นายออกจากการเป็นสามัญชน.”

“ขอบคุณมากๆ.”

ราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติการแสดงออกของเขา โรอานาสามารถบอกได้เลยว่ามันเป็นไปด้วยความเชื่อมั่น.

ที่ได้รับความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ.

“เป็นไปตามคาดท่านโรอานา.”

แฟนๆของเธอเริ่มเห็นด้วยกับเธอ.
ทันใดนั้นหลังจากจ้องมองริโอพวกเขาก็มีรอยยิ้มขึ้นบนใบหน้าของเขา อะไรก็ตามความรู้สึกขอบคุณเมื่อกกี้มันทำให้พวกเขาภาคภูมิใจเมื่ออยู่เหนือกว่าริโอ.
ริโอรู้แล้วว่าแฟนๆของโรอานาคิดไม่ซื่อ.

“ต่อไปเป็นคาบประวิติศาตร์ นายอ่านไม่ได้ใช่มั๊ย? น่าเห็นใจนะหวังว่านายจะเข้าใจอะไรนิดๆหน่อยๆบ้างละกัน. “

หลังจากที่พูดเสร็จโรอานากลับไปนั้งที่ของเธอ.
อีกไม่นานอาจารย์ก็เข้ามา.
ริโอคิดว่าในเมื่อเขาไม่สามารถอ่านตัวหนังสือบนกระดานได้เขาจึงไม่เปิดหนังสือแต่พยายามจดจำตัวอักษรต่างๆแทน.

และสุดท้าย ศิลปะการต่อสู้.
การเรียนการสอนของศิลปะการต่อสู้และเวทย์มนต์นั้นสอนพร้อมกัน แต่สำหรับนักเรียนประถมเลห่านี้ศิลปะการต่อสู้นั้นไม่ได้เน้นมากเกินไปนักเนื่องจากมันเป็นอันตรายต่อร่างกายของพวกเขา.
สำหรับปีแรกของหลักสูตรประถม นักเรียนจำเป็นต้องทำความคุ้นเคยกับความหลากหลายของอาวุธให้มากที่สุด.

“วันนี้เราจะเรียนถึงความแตกต่างกันของดาบแต่ละเล่ม เราจะทำความคุ้นเคยกันประมาณ10นาทีก่อนที่ไปพักเบรค หลังจากนั้นเราจะมาฝึกฝนท่าดาบตามที่ผมสอนที่ผ่านมา เริ่มต้นด้วยสามอย่างนี้ก่อน ฮ่า!”

หลังจากกล่าวจบนักเรียนแต่ละคนเริ่มแยกย้ายกันไปและเริ่มเรียนแบบท่าทางต่างๆด้วยดาบไม้ในมือ.
เมื่อจบคำแนะนำของเขาคุณครูคนนั้นก็มายืนอยู่เบื้องหน้าริโอ.

“ริโอ เนื่องจากว่านายช้ากว่าคนอื่น ผมจะสอนท่าดาบให้กับเธอเอง มานี่สิ.”

ต่อไปนี่การเรียนการสอนตัวต่อตัวของเขากับอาจารย์ได้แยกออกมาจากนักเรียนคนอื่นๆ.

“เธอ ไหนลองแสดงวิธีจับให้ผมดูหน่อยสิ?”
“ครับ นี่ครับ.”
“หืมม ผมเห็นแล้ว จากการตั่งท่าของเธอ ตอนนี้ลองเข้ามาโจมตีผมสักทีตอนไหนก็ได้ที่เธอพร้อม.”

หลังจากที่ครูบอกว่าพร้อมแล้วจากท่าทางของเขา.
เห็นได้ชัดว่าการตั้งท่าของริโอมันไม่สามารถเลียนแบบกันได้นอกจากประสบการณ์.
ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่สามารถหาช่องว่างของครูได้.
บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องง่ายถ้าเขาใช้เวทย์เสริมแรงเข้าช่วย.

เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจเนื่องจากว่าเขาไม่เคยถูกสอนเกี่ยวกับเรื่องเวทย์มนต์ได้เลย.
แต่มันก็เป็นที่รู้ๆกันอยู่แล้วว่าเขาเคยช่วยคริสติน่าและฟลอล่าเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่มีฝีมือด้านดาบ.
ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจใช้เวทย์เสริมแรงกายเข้าห้ำหั่นกับเขาเพื่อที่จะวัดความสามารถที่ซ่อนเร้น.
การตัดสินใจนี้จะเป็นการประเมิณความสามารถทั้งหมดของริโอ.

“นี่คือการเรียนด้วยตัวเอง?”

คุณครูมองไปที่ท่าร่างของเขาและถามความสงสัยกับริโอ.

“…ไม่”

“ที่ฉันคิดแบบนั้นเพราะว่าเห็นเธอตั้งท่าดาบของเธอ ฉันรู้ ว่าเธอมีความสามารถ.”

หลังจากได้รับคำชมจากครูริโอก็พุ่งเข้าใส่.
หลังจากพุ่งเข้าไปริโอปลดปล่อยพลังออกไปเต็มที่ประดุจว่าครูเป็นศัตรู.

“โหวว~.  เป็นดาบที่ดี แต่เธอไม่ได้ระวังที่ข้อมือ.”

ครูพูดในขณะที่ป้องกันการโจมตีจากดาบของริโอด้วยมือของเขาเพียงข้างเดียว.
เป็นไปตามที่คาดของครูคนนั้นเกี่ยวกับความสามารถของริโอไม่ห่างจากที่เขาคิด.
มันเป็นเรื่องยากที่ริโอจะซ่อนขอบเขตของการต่อสู้ด้วยท่าดาบปกติ.
ใช่ มันจะดีท่ามีเพียงเท่านี้
แต่เขาจำกัดการกระทำเอาไว้ด้วยตัวของเขาเอง.

“อืมม~. เยี่ยม! ริโอ เธอเหมาะกับอัศวินนะ!”

ครูปัดดาบของริโอด้วยรอยยิ้ม ไม่มีอะไรที่จะทำให้เลือดของเขาเดือนพล่านได้ ดังนั้นเขาจึงยุติ.

“แต่น่าเสียดาย ที่ผมไม่สนใจในการเป็นอัศวิน.”
“ทำไม? นี่เป็นเรื่องที่ดีที่เธอพึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น ไม่ต้องเป็นห่วงครูจะสอนเธอในการเป็นอัศวินเอง.”
“!!!?”

ทันใดนั้นเกิดระเบิดจากริโอโดยครูของเขา.

“โห~.นั่นคือการปัดเป่าพลังทำลาย? “
“ไม่ได้จะว่านะ แต่จารน์โจมตีผม…?”
“ไม่จพเป็นต้องทำตามกฎ ฉันรู้ว่าเธอมีฝีมือ เราจะมาเริ่มกันอีกครั้ง.”

ครูตวัดลงมาอีกครั้ง.
นอกจากนี้เขายังพยายามโจมตีไปที่ดาบของริโอ.

“ในแง่ของพลังและความเร็มเธอยอดเยี่ยมมาก…ส่วนการเคลื่อนไหวก็ยอด. …เยี่ยมโรงเรียนแห่งนี้มีสอนเธอในทุกๆรูปแบบและสไตล์ เธอได้สไตล์นี้มาจากไหน? “

“จากแม่ที่ตายไป.”

ริโออ้างคำที่สะดวกสบายที่สุด.

“ฉันรู้..โทษทีนะ เธอคงตั้งใจฝึกมาก.”
“ใช่.”

ริโอขานรับอย่างใส่ใจ.

“ดี พื้นฐานของเธอดีมาก. ในจุดนี้ไม่มีผลกระทบอะไรถ้าเธอจะเรียนรูปแบบของอาณาจักรนี้. ฉันจะปรับพื้นฐานให้เธอเอง.”

เท่านี้เขาก็ได้เรียนท่าดาบหลังจากเลิกเรียน.

(N?)<<อังกิดงง เพราะว่าริโอจะต้องไปเรียนอ่านเลขกะครูก่อนหน้าแล้วก็ต้องมาเรียนดาบในเวลาเดียวกันอีก

เมื่อริโอกลับมาเขาก็รู้สึกถึงคนจ้องมองเขาอยู่.
เมื่อเขาหันหลับไปเขาก็เห็นโรอานาและคริสติน่า.
เมื่อสายตาขจองริโอและคริสดิตาสบกันเธอก็หันหลังกลับทันทีในขณะที่โรอานายืนแข็งเป็นรูปปั้น.
เขาสงสัยว่าเขาถูกมองตลอดเวลา.

มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร?
ริโองงเล็กน้อย.
แต่เขาไม่จำเป็นต้องเก็บเอามาใส่ใจ ริโอยังคงฝึกท่าดาบของเขาต่อ.(แล้วเรียนเลขหล่ะ)

————————————

มาอีกครั้งผมพึ่งมาอ่านหน้าหลักนิยายเรื่องนี้ โอโห้ พวกสปอย์เต็มเลย 55 ผมยังอ่านไปไม่ถึงเรย T-T

แต่ก็ไม่เป็นไร ผมจะบอกว่าถ้า กรณีของ NTR ผมก็รับไม่ไหวนะแต่มันก็เป็นได้สองแบบคือ

NTR แบบไม่สมยอม คือ โดนข่มขืน ไม่ว่าจะนานแค่ไหนแต่ถ้าอยู่กับพระเอก = รับได้หน่อยๆปวดใจนิดๆ

NTR แบบสมยอม คือ โดนข่มขืนและติดใจหรือหักหลังแบบเขางอกเป็นควายก็หลุดแปลเหมือนกัน 55

โดยส่วนตัวแล้วค่อนข้างที่จะหาเรื่องที่มันดาร์กๆนิดๆเพราะไอ้ใสๆวัยรุ่นชอบนี่มีหลายเรื่องแล้ว

ที่บ่นมายาวขนาดนี้ไม่ใช่อะไรครัย กำลังจะเข็นที่เรื่องที่ผมแปลอีก2เรื่องมาในนี้ครับ(ยังไม่ได้บอกยานแม่เลย) 55

สำหรับวันนี้สวัดดีครับ

————————————————

Facebook Comment