+100%-

Chapter 3.2: ลักพาตัว

 

 

 

 

7

“กะ-แก ไอ้ชั่ว!”

คนสุดท้ายโจมตีมาอย่างหมดความหวัง แต่ก็ไม่อาจจะโจมตีถูกริโอได้.
เขาหลบดาบจากชายคนนั้นพร้อมกับจับมือข้างที่ถือดาบ บิดข้อศอกพร้อมกับทุ่มข้ามไหล่เขาไปอีกครั้ง.

“ฮะะะ… ฮะ…”

ฉันทำได้.

เสร็จสักที.
ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวผมรีบจัดการพวกเขาอีกรอบ.
มันเป็นเรื่องไม่น่าเชื่อที่เขาจะเสี่ยงชีวิตเพื่อเด็กสาวคนนึง.

ริโอไม่แม้แต่ขยับนิ้วเนื่องจากเนื่อยเกินไป.
เขารู้สึกได้ถึงหัวใจและเลือดที่เต้นอย่างบ้าคลั่งในร่างกายเขาได้.
หุบปาก!!เขาเกือบจะกรีดร้องอยุ่แล้ว.

เขาไม่สามารถที่จะส่งชายเหล่านั้นไปนรกได้.
เขาไม่แม้แต่จะลงมือฆ่าได้.
แต่เขายังคงมีทักษะที่แข็งแกร่งและมันก็เพิ่มภาระให้กับอวัยวะของเขาอย่างยิ่งยวด.
ความเสียหายเหล่านี้เพียงพอที่จะทำให้เขาหมดสติ.
สำหรับสถานะการณ์นี้ไม่แปลกถ้าเขาจะตาย.
ความรู้สึกต่างๆเอ่อล้นขึ้นมาในใจของริโอ.
ถ้าพวกเขาตายจากการบาดเจ็บตอนสู้กับริโอหล่ะเขาคงอาจจะรับไ่ได้.

เขากำลังขาดความสามารถในการฆ่ามนุษย์ด้วยกันอีกครั้ง.
มันไม่ใช่ปัญหาถ้าเขาสามารถอยู่อย่างสงบได้หลังจากเกิดการฆ่าฟันกันขึ้น.
แต่เขาก็ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น.
และไม่ต้องสงสัยว่าพวกเขายังคงไม่ตาย.
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ฆ๋าใคร.
ข้อแก้ตัวอันหลากหลายโผล่ขึ้นมาในจิตใจ ความคิดที่โผล่ออกมาไม่รู้จบนี้มันทำให้เขาเซ็ง.
อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด.
อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องด่าตัวเองที่ไม่ช่วยเด็กสาวสองคนนั่น.
ริโอพยายามคงสีหน้าเอาไว้.ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีสาวน้อยอยู่สองคนอยู่ด้านข้างที่จ้องมองมาทางเขาด้วยความกลัว.

ทั้งสองสาวมีลักษณะคล้ายกัน.
หนึ่งนั้นยังคงหาทางเอาตัวเองออกจากกระสอบกับอีกคนที่ออกมาได้แล้ว.
นอกจากผมสีบร์อนและสีม่วงแล้วพวกเขายังคงมีใบหน้าคล้ายกันทำให้ริโอตัดสินใจคิดว่าพวกเขาคงเป็นแฝด.
คนที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการแกะกระสอบให้อีกคนนั่นคงจะเป็นพี่สาว.

“พวก..คุณไม่เป็นไรใช่มั๊ย?”

ริโอ ทักทายแบบสุภาพ.
พี่สาวจ้องมาที่ริโอ.
จากแสงสว่าง(แสงเวทย์/ไรต์)ที่ออกมาจากเธอนั้นทำให้ริโอคิดว่ามันหายากมากที่มาจากวัยเดียวกัน.
ความคิดของริโอถูกหยุดเป็นครั้งที่สอง.
เหมือนกับว่าเรขาคณิตนั้นปรากฎอีกครั้งเหมือนตอนที่เธอจะโดนเตะ.

(นั่นมัน…เวทย์มนต์?)

“ค่อก แค่ก คุณรออะไรอยู่? มาช่วยฉัน!”
“คะคุณพี่ ฉันกำลังจะไปช่วย<ฮีล>ให้แล้วกรุณาอย่าขยับร่างกายของคุณมากเกินไป…”

โดยไม่สนใจเสียงของน้องสาวเธอเดินเข้ามาตบแก้มริโอ.

“เอ๋~?”

เปี๊ย เสียงประดังขึ้นในบริเวณรอบๆ.
ริโองงงันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น.
ทำผมผู้หญิงคนนี้ถึงโกรธเขา?
ทำไมเธอถึงตบหน้าคนที่ช่วยเธอ?
เขาตกอยู่ในความสับสนและปวดแก้มของเขา.

“ดูมองดูเราตลอดเวลาใช่มั๊ย? นั่นหมายความว่าไม่ช้าก็เร็วคุณก็จะมาช่วยเรา!”

ริโอเกือบจะโดนตบเป็นครั้งที่สอง.
อย่างไรก็ตามเขาได้ยื่นมือไปจับแขนของเธอ.
ใบหน้าขอวเธอบิดเบี้ยวเธอพยายามใช้มืออีกข้างตบริโออีกครั้ง.

“…”

เด็กสาวเริ่มที่จะงอแงเสียงดังอีกครั้ง. ริโอผละออกจากเธอ เขาไม่สนใจเธออีกแล้ว โดยเฉพาะกับคนที่ช่วยเธอไว้เธอปฎิบัติแบบนี้หรอ.

“ปล่อยมือของเราเดี๋ยวนี้!! ไอ้ลามก!! ไอ้ตัวเหม๊น!!”
“ทะท่านพี่เขามาช่วยเราแล้วทำไมถึงต้องไปโกรธเขาด้วยหล่ะ?”

น้องสาวของเธอพยายามยับยั้งอารมณ์ของพี่สาว.

ตัวพี่สาวนั้นหลังจากได้กลิ่นเหม๊นที่มาจากริโอหน้าตาของเธอแสดงออกได้อย่างชัดเจน.
เธอคงจะตกใจมากที่ริโอเน่าขนาดนี้.
ต้องขอบคุณน้องสาวของเธอที่ทำให้คนที่เป็นพี่สาวนั้นสงบสติอารมณ์.

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นเด็กและการกระทำของเธอก็ไม่มีเหตุผลริโอเริ่มที่จะโกรธ.(เพิ่งโกรธเองหรอว่ะ/ไรต์)
และเขาก็ยังมีสถานะการณ์ที่น่าหนักใจนี้อีก.
พี่สาวจ้องมองใบหน้าที่สกปรกของเขาอีก.

“อะ-อ่า ขอบคุณมากที่มาช่วยพวกเราไว้.”

ความไม่พอใจของริโอลดลงเพราะน้องสาวของเธอ.

“ไม่ มันไม่ได้ขนาดนั้น.”
ริโอไม่สามารถที่จะมองข้ามการกระทำของคนที่ขอบคุณเขาได้ เขาเลยตอบห้วนๆออกไป.

“อะไร? นั่นคือปฎิกริยาของนายหรอ?”

ริโอตัดสินใจที่จะไม่สนตัวพี่สาว.

“พะ-พี่ค่ะ!”

บรรยากาศเริ่มจะมาคุอีกครั้งเมื่อน้องสาวเริ่มที่จะปรามพี่ของเธอ.

“ฮึ่ม ฉันจะให้อภัยแกสำหรับฟลอร่า”

ฟลอร่าเป็นชื่อของน้องสาว.
เมื่อเห็นพี่สาวของเธอสงบลง ฟลอล่า ถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่หลังจากนั้นคำพูดของพี่สาวเธอก็เปรียบกับราดน้ำมันลงบนกองไฟอีกรอบ

“ไอ้บ้านนอก แกคงรู้สึกเป็นเกรียติที่ได้มีช่วงเวลากับเราทั้งสองคนที่เป็นชนชั้นสูงสินะ..และไปส่งพวกเราในเขตในซะ.”

ริโองุนงง ว่าเธอพูดเรื่องอะไรกัน.

“แกสามารถที่จะโยนไอ้พวกนั้นไปได้ แสดงว่าแกคงปกป้องเราได้สินะ?”

ริโอเซ็งกับมุมมองของเธอ นอกจากเสียงที่เหมือนกับคนเป็นฮีสทีเรีย.(คนเป็นโรคนี้เสียงมันจะแปร๋นๆ)
เธออาจจะหวาดกลัวกับสิ่งที่ไม่เคยเจอในสถานการณ์เช่นนี้ แต่ริโอหงุดหงิดเกินที่จะสนใจ.

“…นั้นคือการขอความช่วยเหลือ?”

ริโอเข้าใจว่ามันเป็นสิ่งจำในการให้ความช่วยเหลือเป็นของเหล่าขุนนาง.
แค่ความคิดนั้นก็ถูกไล่ออกไปโดยเด็กสาวคนนี้.
เขาอยากให้เธอคิดถึงความรู้สึกของเขาเล็กน้อย.

“อะ-เอ่อ ไม่นะ ฉันขอโทษด้วย แต่เราจำเป็นต้องให้คุณช่วยเหลือ และถ้าพาเรากลับไปอย่างปลอดภัย เราจะขอให้คุณพ่อของเราตอบแทนคุณ!”

การแสดงออกของริโอในปัจจุบันไม่ต่างกับมองไปที่หินด้านล่างนั่น.
ต้องขอบคุณฟลอล่าที่ให้ความคิดนั้นตกลงไปเยอะ.
แน่นอนว่าเด็กสาวทั้งสองคนไม่ค่อยมีประสบการณ์ชีวิตเท่าไรนัก.

พวกเขาได้สิ่งที่ต้องการ.
แต่พวกเขาลืมคิดถึงความคิดของริโอกับการกระทำหยาบคายของพวกเขาเหล่านั้น.
สำหรับฮารุโตะ เขาไม่สามารถที่จะส่งมอบความจริงใจไปให้ฟลอล่า.

“…เข้าใจ.”

ริโอไม่เต็มใจกับการขอร้องฟลอล่าเท่าไรยัก.

“ขอบคุณมากๆ!”
ริโอได้งานทำแล้ว.(ไปส่งเด็กหาพ่อนี่ก็นับว่าเป็นงาน??//ไรต์)
สองสาวตัดกระสอบมามัดชายฉกรรณ์เหล่านั้นไว้.
นอกจากนี้เขายังยึกอาวุธต่างๆที่เขาค้นหาเจอไว้ด้วย.
มันเป็นเรื่องใหญ่และก็ช่วยไม่ได้เขาต้องการเงินตอนนี้.
เนื่องจากการทำของเขาอาจะผิดกฎหมายก็ได้แต่เขาก็ไม่ได้แคร์มากมายนัก.
ริโอไม่รู้ว่ามรกฎหมายใดบ้างในการยึดทรัพย์สินของพวกโจร. อาจจะเป็นไปได้ว่าเขาจะได้ของค่าหัวทั้งหมดของพวกโจรนั่นแต่ถ้ามีอะรผิดปกติเขาก็ยังมีสิ่งเหล่านี้สำรอง(อาวุธและเงินเล็กน้อย).

“ฮึ่ม โลภจัง…”

ครสติน่าพูดในขณะที่มองการกระทำของเขา. ริโอได้ยินแต่ก็ไม่ได้โต้ตอบอะไรและยังคงตั้งใจทำงานของเขาต่อไป.

การทำงานของเขาวันนี้จบแล้วและก้พาสองสาวออกจากเส้นทางสีแดงออกมา.
หลากหลายผู้คนที่มองมาที่สองสาวและริโอ. แต่ไมมีใครกล้าเรียกพวกเขาเนื่องจากริโอมีกลิ่นเหม๊น.
เมื่อมาถึงตลาดทหารรีบวิ่งไปที่ริโอและสองสาว. คริสติน่าและปลอล่าถูกปกป้องไ้วด้วยทหารเหล่นั้น.

Facebook Comment