+100%-

Chapter 1- ชีวิตก่อน

Chapter 1: ชีวิตก่อน

อามาคาว่า ฮารุโตะ นักศึกษามหาลัยในโตเกียว.

หน้าร้อน.

เขากำลังเดินอยู่บนถนนในวันที่สดใส.
ดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงอยุ่ด้านบนพร้อมกับถนนยางมะตอยที่อยู่ด้านล่างความร้อนของมันทำให้เห็นไอความร้อนที่ปะทุขึ้นมาจากถนน.
ในวันที่อากาศร้อนเช่นนี้แต่ฮารุโตะยังคงมีสีหน้าเย็นชาในขณะที่เขาเดินทางไปมหาวิทยาลัย.
ตามทางเดินที่ฮารุโตะเดินไป เขาก็พบนักศึกษาหญิงกำลังเดินอยู่และเมื่อเขาเดินผ่านก็จะมักได้ยินเสียงซุบซิบตามหลังเสมอ.

แม้ว่าฮารุโตะจะสูงและหล่อเหลาแต่เขาก็มีบรรยากาศที่ทำให้คนบริเวณรอบๆไม่กล้าเข้าใกล้เขาอยู่ดี ประกอบกับที่เขานั้นฝึกศิลปะการต่อสู้อยู่เสมอทำให้ร่างกายของเขาค่อนข้างยอดเยี่ยม.
ดังนั้นทุกๆวันทางเดินที่เขาเดินทางไปที่มหาวิทยาลัยมักจะเต็มไปด้วยเหล่าหญิงสาวที่มักจะมารอเขาระหว่างเดินทาง.
แม้ว่าจะไม่มีข่าวลือใดๆว่าฮารุโตะคบกับหญิงสาวคนอื่นๆแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขานั้นชอบผู้ชาย.
ฮารุโตะไม่เคยมีแฟนเลยตลอด 20 ปีที่เขาใช้ชีวิตอยู่แบบนี้.

เหตุผลก็คือเขามีผู้หญิงเพียงคนเดียวในหัวใจ.
คนนั้นเป็นเพือนสมัยเด็กของเขา.
น่าเสียดายที้เขาไม่เคยได้ลิ้มรสความหอมหวานนั้น(ไม่เคยมีแฟนเลยไม่รู้ว่าการมีแฟนเป็นแบบไหน).
ฮารุโตะโหยหาแต่เธอคนนั้นและไม่สามารถจะเจอเธอได้ ตั้งแต่ที่เธอนั้นหายไป.
เด็กสาวที่เป็นเพือนสมัยเด็กของฮารุโตะหายตัวไปกว่า 5 ปีแล้วและครั้งสุดท้ายที่พวกเขาคุยกันคือ 13 ปีก่อน.

ตลอดเวลาที่เราพบกับเธอ ฮารุโตะก็ไม่เคยมองหญิงสาวคนอื่นเลย.
เขาเล่นกับเธอทุกวันและเขาก็ไม่รู้ว่าเขานั้นชอบเธอที่ตรงไหน.
แต่พ่อแม่เขาก็หย่าร้างกันเมื่อเขายังเด็กและฮารุโตะก็ต้องย้ายไปอยู่กับพ่อของเขาที่ชนบท.

ในขณะที่พวกเขาทั้งสองได้สัญญากันในวัยเด็ก.
ว่าสักวันนึงเมื่อพวกเขาโตขึ้นและมาพบกันพวกเขาจะแต่งงานกัน.
มันไม่ใช่สัญญาที่มีผลบังคับทางกฎหมายแต่เป็นสัญญาของเด็กๆเท่านั้น.

แต่ฮารุโตะก็จริงจังกับคำสัญญาของเขาตลอดมาและทุ่มเททุกอย่างเพื่อที่จะทำตามสัญญา.
เพื่อให้เขาได้บรรลุถึงเป้าหมายของเขา เขาได้เรียนรู้เรื่องต่างๆเช่น กาเรียน,การเกษตร,งานบ้าน,และศิลปะการต่อสู้.

เขาต้องการที่จะตอบสนอง.
เขาไม่สามารถยืนเคียงข้างเธอเพื่อให้เธอลำบากได้.
เขาทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจและอดทนรอจนกระทั้งเขาทั้งสองได้พบกัน อารุโตะยึดมั่นในคำสัญญานั้น.
ฮารุโตะทุ่มเททุกอย่างเพื่อที่จะได้ให้พ่อของเขายอมรับ.
เนื่องด้วยที่เขาจะได้ให้พ่อของเขาอนุณาตให้ฮารุได้เรียนม.ปลายใกล้ๆกับบ้านของเพือนในวัยเด็กของเขา.

มันคือการพบกันที่หน้าตกใจ.
เพือนสมัยเด็กของเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกัน.
ตึกตัก,เกิดความรู้สึกนี้ในทำหัวใจของเขาเต้นไปมาอย่างบ้าคลั่ง.
นั่นคือเธอไม่ผิดแน่.
แม้ว่ารูปร่างและหน้าตาของเธอจะเปลี่ยนไปแต่ก็เป็นเธอไม่ผิดไปแน่นอน.
แม้ว่าเธอจะอยู่ไกลไปจากเขาแต่เขาก็รู้ได้เลยว่าคนนั้นคือคนที่เขารัก.

เธอคือคนที่เขาหลงไหลหลังของเธอปกคลุมไปด้วยผมที่เงางาม.
เธอเตี้ยและใบหน้าของเธอก็สวยงาม.
ผิวของเธอขาวอย่างกับหิมะ.
แม้ว่าเธอจะเตี้ยไปหน่อยแต่ก็เหมาะสมกับเธอเป็นที่สุด.
ทั้งรูปร่างหน้าตาของเธอที่เป็นระเบียบเรียบร้อยนั้นทำให้เธอมีบรรยากาศที่สง่างาม.
เธอเหมือนออกมาจากภาพวาด.

ฮารุโตะรู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้พวกเขามาพบกัน.
และก็สาปแช่งเช่นเดียวกัน.
ถัดจากเธอไปก็มีชายไม่รู้จักคนนึง.

5

กลายเป็นว่าฮารุโตะกลัว.
มันเป็นไปได้ว่าพวกเขาทั้งสองเป็นแฟนกัน?
เมื่อเขาคิดแบบนั้นมันทำให้เขาไม่กล้าเรียกเธอ.
และเช่นเดียวกับความทรงจำในวัยเด็กของเขาทั้งความทุกข์และความสุขก็หายไป.

ตั้งแต่นั้นฮารุโตะรู้สึกเสียใจ.
ตลอดเวลาที่พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันและเธอก็หายไป ทำให้เขาได้รู้สึกตระหนักถึงความผิดพลาดที่เอาแต่มุมานะ.
จิตวิญญาณเขาแหลกสลาย.
เขาไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาได้แม้ว่าเขาจะอกหัก เขาเพียงร้องอยู่ข้างในใจของเขาเท่านั้น.

แต่เขาไมได้ยอมแพ้.
เขาไม่สามารถที่จะปฎิเสธที่จะยอมแพ้นั้นออกมาได้.
เขาจะไม่ยอมแพ้และท้อถอยได้อย่างง่ายๆแบบนี้.
เพราะว่าเขายังไม่บอกความรู้สึกของเขาออกมาเลย.

เขาได้แต่กอดตัวเองคนเดียวพร้อมกับคิดว่าเขาจะทำอย่างไงว่าสักวันนึงที่จะได้พบเธอในโตเกียวแห่งนี้.
หลังจากจบการศึกษาม.ปลายเขาก็ต่อเขามหาวิทยลัยในโตเกียว.
แต่ถึงแม้ว่าเขาจะยังหาทางรับมือและไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเธอแม้แต่ชิ้นเดียว.

ในที่สุดสามปีที่บีบคั้นก็หมดไป.
ไม่มีแม้แต่วันเดียวที่เขาจะลืมเธอได้.
เขายังขอให้ตำรวจตรวจสอบเกี่ยวกับการหายไปของเพือนในวัยเด็กของเขา แต่ความจริงก็ยังคงลึกลับอยู่เสมอ.

หลังจากการเรียนจบลงฮารุโตะก็ได้กลับบ้านทางรถบัส.
ขณะนั้นเป็นช่วงบ่ายให้ผู้โดยสารไม่ค่อยจะมีมากนัก.
ปัจจุบันมีเพียงสามคนรวมฮารุโตะด้วย.
ภายในรถบัสค่อนข้างเงียบสงบ.
ฮารุโตะจ้องมองออกไปทางหน้าต่างเพื่อมองดอกไม้ที่เป็นทัศนียภาพข้างนอก.

ทันใดนั้นรถบัสเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง.
ก่อนที่เขาจะรู้สึกอะไรเขาก็เห็นรถบัสลอยอยู่บนอากาศและผลกระทบบางอย่างที่รุนแรงตามมา.
ทันที่สติของฮารุโตะจางหายและกลายเป็นสีดำ.

“…อะ…”

ขณะที่ทุกอย่างจะกลายเป็นสีดำก็ได้ยินเสียงที่ไพเราะในภาษาที่ไม่รู้จักดังก้องในใจของเขา.

“…ข่าวต่อไปเมื่อช่วงบ่ายเวลา 3:15 ในโตเกียวเขต ○○ ได้มการรายงานว่าเกิดอุบัติเหตุรถบัสและรถบรรทุกขนาดเล็กชนกัน. ผู้โดยสารทั้งสามคนได้เสียชีวิตแล้วและผู้ขับขี่ทั้งสองยังคงบาดเจ็บสาหัส.”

 

Facebook Comment